Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 7 października 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi R. O. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2580/16 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2580/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2016r., sygn., akt II SA/Lu 633/15 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych.

Pismem z dnia 3 lutego 2020 r. R. O. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 11 maja 2020 r. do akt sprawy wpłynęła kopia odpisu skróconego aktu zgonu R. O. z którego wynika, że strona zmarła w dniu [...] kwietnia 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.

Mając na uwadze treść powyższego przepisu, wskazać należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., którego wznowienia domagała się R.O. dotyczyło oceny legalności decyzji organów administracji, którymi to decyzjami odmówiono jej przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych.

Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) pomoc w formie specjalistycznych usług opiekuńczych przysługuje osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona. Ponadto usługi opiekuńcze mogą być również przyznane osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, także wspólnie nie zamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

Z powyższego wynika, że świadczenie o przyznanie którego wnioskowała skarżąca jest świadczeniem z zakresu pomocy społecznej ściśle związanym z osobą świadczeniobiorcy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wynik niniejszego postępowania sądowego dotyczy wyłącznie interesu prawnego skarżącej.

W związku z tym, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie odnosi się do praw ściśle związanych z osobą zmarłej skarżącej, a nie ma innych osób, których interesu prawnego mógłby dotyczyć wynik tego postępowania, podlega ono umorzeniu na postawie art. 161 § 1 pkt 2 w związku z art. 276 p.p.s.a.