Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2022 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2025 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 14.934,- zł (czternaście tysięcy dziewięćset trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia 18 lipca 2025 r., nr [...], określił A. sp. z o. o. w L. (dalej zwana jako: "strona", "spółka" lub "skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2022 r. w wysokości 642.915,00 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że faktycznym przedmiotem działalności spółki były roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.

Przychody osiągnięte w 2022 r. stanowiły w głównej mierze wartości sprzedanych przez spółkę lokali mieszkalnych, prawa do korzystania w sposób wyłączny z miejsc postojowych oraz ogródków. Przychód strona określała w momencie wydania lokalu mieszkalnego, wystawienia faktury i uregulowania należności przez kupującego, co było potwierdzane protokołem zdawczo-odbiorczym. Sprzedaż dotyczyła nieruchomości zlokalizowanych w K., przy ul. [...], [...], [...], [...] i [...]

Pismem z 13 grudnia 2024 r. spółka wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej, w których zakwestionowała ustalenia organu podatkowego w zakresie uznania pochodu z tytułu sprzedaży nieruchomości w dacie podpisania aktu notarialnego przenoszącego własność nieruchomości na nabywcę. W opinii spółki kontrolujący błędnie i bezpodstawnie uznali moment podpisania aktu notarialnego za moment, w którym powstaje przychód podatkowy. Powołując przepis art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.; w skrócie: "u.p.d.o.p.") spółka wskazała, że za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zdaniem spółki żaden przepis szczególny nie stanowi o tym, że w przypadku sprzedaży nieruchomości za datę powstania przychodu uznaje się dzień podpisania aktu notarialnego. Spółka uznała, że kluczowym elementem dla określenia momentu uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości jest faktyczne wydanie lokalu. W ocenie strony dzień wydania mieszkania, czyli faktycznej sprzedaży potwierdzonej protokołem zdawczo-odbiorczym był jednocześnie dniem wystawienia faktury i uregulowania należności.

W piśmie z 23 grudnia 2024 r. organ odniósł się do zastrzeżeń uznając je za niezasadne. Powołując przepisy art. 155 § 1, art. 158 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061; w skrócie: "k.c."), organ wyjaśnił, że k.c. określa moment, w którym następuje skuteczne przeniesienie własności. Odnosząc się do art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. organ zaznaczył, że datą powstania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości jest dzień zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości, definitywnie przenoszącej własność nieruchomości na nabywcę w formie aktu notarialnego. Wtedy następuje wydanie nieruchomości nabywcy na podstawie umowy sprzedaży. Za prawidłową datę powstania przychodu ze sprzedaży każdej nieruchomości, należy uznać datę przeniesienia własności nieruchomości, wynikającą z aktu notarialnego.

Spółka nie skorzystała z prawa do złożenia korekty zeznania rocznego CIT-8 za 2022 r., uwzględniającej ustalone w toku kontroli nieprawidłowości. Wobec powyższego postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2022 r.

W oparciu o dowody zgromadzone w ramach kontroli podatkowej, organ podatkowy stwierdził nieprawidłowości w zakresie:

1) Zawyżenia przychodów o kwotę 291.296,30 zł przychody dotyczące 2022 r. zostały zaewidencjonowane w księgach rachunkowych spółki w oparciu o wewnętrzne dokumenty potwierdzające wydanie lokali mieszkalnych klientom.

2) Zaniżenia przychodów o kwotę 2.922.979,06 zł. Stwierdzono, że przychód z tytułu sprzedaży nieruchomości powstaje w dacie podpisania aktu notarialnego przenoszącego własność nieruchomości oraz że spółka zaniżyła przychody uzyskane w 2022 r. o kwotę 2.922.979,06 zł.

3) Zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 202.641,81 zł. Na podstawie aktu notarialnego Rep. A [...] z 20 stycznia 2023 r. organ ustalił, że sprzedaż M. R. i A. R. lokalu mieszkalnego, położonego w K., przy ul. [...] oraz prawa do korzystania w sposób wyłączny z miejsca postojowego, stanowiła zawyżenie przychodów 2022 r. o kwotę 291.296,30 zł. Tym samym, koszty bezpośrednio związane z przychodem dotyczącym ww. sprzedaży, w łącznej wysokości 202.641,81 zł, nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów za 2022 r.

4) Zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.020.265,54 zł. W związku ze stwierdzeniem zaniżenia przez spółkę przychodów uzyskanych w 2022 r. o kwotę 2.922.979,06 zł, wskazano, że analogicznie koszty uzyskania tych przychodów, stanowią koszty uzyskania przychodów w 2022 r.

Organ powołał art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., zgodnie z którym warunkiem zastosowania w 2022 r. 9% stawki podatku było m. in. nie przekroczenie kwoty przychodów wyrażonych w złotych odpowiadających równowartości 2.000.000,00 euro, przeliczonej wg średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000,00 zł. W 2022 r. kwota ta wynosiła 9.178.000,00 zł. Stwierdzono, że na skutek osiągnięcia przychodów w 2022 r. w wysokości 11.126.740,17 zł spółka utraciła prawo do zastosowania obniżonej stawki podatku 9% na rzecz stawki podatku 19%.

W odwołaniu od powyższej decyzji storna wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając rażące naruszenie art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 20 października 2025 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że na moment powstania przychodu ze sprzedaży nieruchomości w żaden sposób nie wpływa wystawienie faktury końcowej przed datą zawarcia aktu notarialnego, co jest następstwem przekazania kluczy do mieszkania. Powyższe bowiem nie oznacza, że lokal mieszkalny stał się własnością kupujących. Analogicznie protokoły zdawczo-odbiorcze lokali mieszkalnych również nie przenoszą prawa własności, zatem nie mają wpływu na moment powstania powyższego przychodu.

Za prawidłowe uznano stanowisko organu I instancji, że datą powstania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości jest dzień zawarcia aktu notarialnego. Z umowy przenoszącej własność nieruchomości sporządzonej w formie aktu notarialnego, wynika niebudząca wątpliwości data czynności prawnej. W wyniku tej czynności prawnej następuje także wydanie kupującemu lokalu we władanie wraz ze wszystkimi przysługującymi mu prawami w stosunku do tej rzeczy. Uznano, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony dotycząca naruszenia przez organ I instancji art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. W konsekwencji stwierdzono, że spółka w 2022 r. utraciła prawo do skorzystania z obniżonej stawki podatku (9%).

W skardze z dnia 3 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organy podatkowe, że momentem powstania przychodu podatkowego z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych jest dzień podpisania aktów notarialnych, mimo że faktyczne wydanie lokali na rzecz nabywców nastąpiło wcześniej, co zostało potwierdzone protokołami zdawczo- odbiorczymi, cena została w całości uregulowana, a czynność udokumentowana fakturami VAT - podczas gdy zgodnie z art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. przychód powstaje w dniu faktycznego wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego albo wykonania usługi (nie później niż w dniu wystawienia faktury lub uregulowania należności), co doprowadziło do błędnego ustalenia momentu i wysokości przychodu oraz niezasadnego zastosowania wobec skarżącej stawki podatku 19% zamiast stawki 9% przewidzianej w art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 5 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; w skrócie: "o.p."), polegające w szczególności na niewszechstronnym rozpatrzeniu oraz niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego - w szczególności aktów notarialnych i dokumentacji księgowej - oraz niewłaściwym rozstrzygnięciu sprawy przez organ, czego skutkiem było błędne określenie przychodu skarżącej za rok 2022 w wysokości 11.126.740,17 zł, zamiast prawidłowej kwoty 11,125.677,53 zł, ustalonej przy zastosowaniu przyjętej przez organy wykładni art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., a w rezultacie nieprawidłowe określenie podstawy opodatkowania i zawyżenie podatku dochodowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca rozpoznawała przychód podatkowy w chwili faktycznego wydania lokali nabywcom, praw do korzystania w sposób wyłączny z miejsc postojowych oraz praw do korzystania w sposób wyłączny z ogródków. Okoliczność ta była każdorazowo potwierdzana protokołem zdawczo-odbiorczym oraz wystawieniem końcowej faktury VAT, po uregulowaniu przez nabywców całości ceny przedmiotu umowy. W związku z tym moment faktycznego wydania lokali, a nie data podpisania aktów notarialnych ustanawiających odrębną własność lokali i przenoszących ich własność, stanowił moment powstania przychodu skarżącej. W ocenie skarżącej, błędne ustalenie daty powstania przychodu skutkuje w niniejszym przypadku nieprawidłowym ustaleniem wysokości przychodu skarżącej, co prowadzi do niewłaściwego zastosowania stawki podatku określonej w art. 19 ust. 1 pkt 1 w wysokości 19 % przewidzianej w art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., z uwagi na rzekome przekroczenie limitu przychodów uprawniającego do stosowania obniżonej stawki.

W ocenie strony skarżącej, naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 5 i § 4 o.p., przejawia się w niewłaściwym ustaleniu przychodu skarżącej za rok podatkowy 2022. Skarżąca stoi na stanowisku, że przyjęcie przez organy podatkowe kwoty przychodu w wysokości 11.126.740,17 zł, w świetle wykładni przyjętej przez organy skutkowało niewłaściwym ustaleniem zobowiązania podatkowego, co wymaga uchylenia decyzji obu instancji i ponownego ustalenia wysokości przychodu oraz podstawy opodatkowania na podstawie faktycznie uzyskanych przychodów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Pismem procesowym z dnia 9 lutego 2026 r. skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty, tezy oraz argumenty zawarte w skardze. W ocenie skarżącej na wysokość przychodu za rok podatkowy 2022 składały się przychody ze sprzedaży lokali mieszkalnych, praw do korzystania w sposób wyłączny z miejsc postojowych oraz praw do korzystania w sposób wyłączny z ogródków, udokumentowane aktami notarialnymi zawartymi w 2022 r., które - w wyniku analizy dokumentów źródłowych zgromadzonych w aktach - wyniosły 10.871.087,94 zł netto. Ponadto skarżąca uzyskała w 2022 r. przychody pozostałe, obejmujące przychody z najmu, refakturowanych usług, sprzedaży usług budowlanych i przyłączy oraz niewielkie kwoty wynikające z zaokrągleń, w łącznej wysokości 251.202,06 zł. Łączna wartość przychodu podatkowego skarżącej za rok 2022 wynosi zatem 11.122.290,00 zł, co jednoznacznie potwierdza, że przyjęta przez organy kwota 11.126.740,17 zł nie odpowiada rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń gospodarczych i została ustalona w oparciu o wadliwą metodologię rekonstrukcji przychodu. Do pisma załączono: szczegółowe zestawienie przychodów netto wynikających z aktów notarialnych dokumentujących sprzedaż lokali mieszkalnych oraz praw do korzystania z miejsc postojowych i ogródków zawartych w 2022 r., zestawienie pozostałych przychodów (w szczególności z tytułu najmu, refakturowanych usług oraz sprzedaży usług budowlanych), zgodnie z zapisami księgowymi spółki.

Pismem procesowym z dnia 19 lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej udzielił odpowiedzi na powyższe pismo procesowe skarżącej i ustosunkował się do argumentacji i zarzutów strony. Organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji prawidłowo określił stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest zasadność stanowiska organów podatkowych, które w świetle treści art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. uznały, że skarżąca powinna rozpoznać przychód w związku z wybudowaniem i zbyciem lokalu mieszkalnego, nie jako konsekwencja takich zdarzeń, jak - zapłacenie ceny, wydanie lokalu i wystawienie faktury (co nastąpiło w roku 2021 r.), ale dopiero w momencie podpisania przez skarżącą i nabywcę lokalu umowy w formie aktu notarialnego zbycia lokalu mieszkalnego (co nastąpiło w kolejnym roku podatkowym – 2022).

Określenie daty powstania przychodu na podstawie powołanego przepisu stanowi główną oś sporu w tej sprawie.

Mając zatem na uwadze tak nakreśloną płaszczyznę sporu na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Według art. 12 ust. 2 u.p.d.o.p. za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

W judykaturze na tle tej regulacji podkreśla się, że przychodem podatkowym są wartości, które definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej, a mianowicie za przychód należy uznać tylko te wartości, które charakteryzują się definitywnym przyrostem majątku podatnika. Innymi słowy, przychodami są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Chodzi tu więc o przysporzenia, niezależnie od ich faktycznego otrzymania - przychody będą należne nawet wówczas, gdy podatnik ich nie otrzyma. Ta ostatnio przywołana uwaga dotyczy tzw. memoriałowego ujmowania w księgach zdarzeń gospodarczych, tj. w momencie ich wystąpienia, niezależnie od daty płatności. Zasadniczym kryterium powstania obowiązku podatkowego jest uzyskanie przychodu, a przychodem jest wyłącznie taka zmiana stanu majątkowego podatnika, która ma charakter definitywny i odpowiada wartości świadczenia ostatecznie należnego podatnikowi z uwagi na wielkość faktycznej sprzedaży i ostatecznie ustalonej ceny (Wyrok NSA z 5 listopada 2025 r., II FSK 291/23).

Z kolei kluczowy w tej sprawie art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. stanowi, że za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Przepis ten określa podstawową zasadę określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą osoby prawnej. Wynika z niego, że pierwszeństwo w kształtowaniu daty powstania przychodu ma dzień dokonania czynności - wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi lub jej częściowego wykonania, przy czym dzień wystawienia faktury lub uregulowania należności jest ostatecznym terminem, który stanowi o dacie powstania przychodu. Oznacza to, iż przychód osiągany przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, co do zasady powstaje w dacie zajścia najwcześniejszej z ww. okoliczności. Zatem o powstaniu przychodu podatkowego decyduje, co do zasady, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi. Jeśli jednak podatnik przed tym dniem wystawił fakturę lub otrzymał należność, to przychód powstaje w tym dniu, czyli przed dokonaniem wydania rzeczy, zbyciem prawa majątkowego czy wykonaniem usługi. W orzecznictwie przyjmuje się, że w sytuacji, w której jako pierwsza z ww. okoliczności wystąpi zapłata ceny, to już wówczas powstaje przychód podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., skoro moment ten następuje jako pierwszy i wyprzedza wydanie rzeczy (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2024 r., II FSK 1796/23; wyrok WSA we Wrocławiu 30 lipca 2019 r., I SA/Wr 321/19).

W świetle ustalonych w sprawie bezspornych okoliczności faktycznych, nabywca lokalu uiścił na rzecz skarżącej umówioną cenę, a zatem skarżąca uzyskała definitywne przysporzenie majątkowe. Następnie skarżąca wydała nabywcy rzecz w postaci lokalu mieszkalnego (jako przedmiot umowy) i po podpisaniu protokołu zdawczo-odbiorczego wystawiła fakturę. Jak słusznie twierdzi skarżąca, ziściły się trzy z wymienionych w art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. przesłanek uzasadniających rozpoznanie przychodu. Przesłanka zbycia prawa majątkowego, rozumiana tu jako wejście do majątku nabywcy prawa odrębnej własności lokalu, nastąpiła jako ostatnia (zawarcie umowy w formie aktu notarialnego i konstytutywny wpis do księgi wieczystej).

O ile nie budzi zastrzeżeń stanowisko organów, które odwołując się do

art. 155 § 1 k.c., art. 158 k.c. i art. 535 k.c., w sposób prawidłowy określają moment powstania odrębnej własności lokalu i moment jego zbycia, w sensie formalnego wejścia do majątku nabywcy (definitywne przysporzenie), to okoliczność ta nie może mieć jednak decydującego znaczenia w kontekście określenia chwili rozpoznania przychodu na podstawie art. 12 ust. 3a u.p.d.op. Stanowisko organu ma znaczenie z punktu widzenia sytuacji nabywcy, ale nie w kontekście sytuacji skarżącej, której podstawowym obowiązkiem wynikającym z zawartej z nabywcą umowy było wybudowanie budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny, stanowiący rzecz podlegającą wydaniu (jako przedmiot umowy).

Wynika to wprost z przepisów ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz D. F. G. (t.j.: Dz.U. z 2024, poz. 695, w skrócie - "u.o.p.n.l.m."), obowiązującej od 1 lipca 2021 r.

Zgodnie z art. 5 pkt 2 tej ustawy, lokal mieszkalny to samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 oraz z 2023 r. poz. 1688), z wyłączeniem lokali o przeznaczeniu na cele inne niż mieszkalne.

Według art. 5 pkt 6 u.o.p.n.l.m umowa deweloperska to umowa zawarta między nabywcą a deweloperem, na podstawie której deweloper zobowiązuje się do wybudowania budynku oraz ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności tego lokalu oraz praw niezbędnych do korzystania z tego lokalu na nabywcę albo zabudowania nieruchomości gruntowej stanowiącej przedmiot własności lub użytkowania wieczystego domem jednorodzinnym i przeniesienia na nabywcę własności tej nieruchomości lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i własności domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną nieruchomość lub przeniesienia ułamkowej części własności tej nieruchomości wraz z prawem do wyłącznego korzystania z części nieruchomości służącej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a nabywca zobowiązuje się do spełnienia świadczenia pieniężnego na poczet nabycia tego prawa.

Szczegółową treści umowy reguluje art. 35 tej ustawy. Z kolei art. 41 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przeniesienie na nabywcę praw wynikających z umowy deweloperskiej albo umowy, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, 3 lub 5, jest poprzedzone odbiorem lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego przez nabywcę. Odbiór ten następuje odpowiednio po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na użytkowanie albo zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy domu jednorodzinnego przy braku sprzeciwu ze strony tego organu.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 u.o.p.n.l.m odbiór, o którym mowa w ust. 1, jest dokonywany w obecności nabywcy. W myśl art. 41 ust. 3 z odbioru, o którym mowa w ust. 1, sporządza się protokół, do którego nabywca może zgłosić wady lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego. W protokole odnotowuje się również odmowę dokonania odbioru przez nabywcę w przypadku stwierdzenia wady istotnej, uznanie wady istotnej przez dewelopera albo odmowę uznania wady istotnej przez dewelopera.

Sąd zwraca uwagę, że w zakresie istotnych obowiązków dewelopera wynikających z umowy z nabywcą lokalu, w tym w zakresie wydania lokalu, tożsame regulacje zawarte były w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 16 września

2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (t.j.: Dz.U. z 2021, poz. 1445, odpowiednio: art. 3 pkt 2 i 5 oraz art. 27 tej ustawy).

W konkluzji sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w sposób opisany w petitum skargi. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma już istotnego znaczenia polemika stron odnosząca się do sposobu wyliczenia przychodu, prowadzona w skardze i w powołanych wyżej pismach procesowych.

W ocenie Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny nie budził wątpliwości, a w sprawie nie doszło do naruszenia art. 122 w związku art. 187 § 1 o.p. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 191 o.p., albowiem stanowisko organów nie było konsekwencją błędnej oceny materiału dowodowego, ale wynikało z przyjętej przez organy wykładni, a w jej konsekwencji sposobu zastosowania art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną co do wykładni i zastosowania, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, art. 12 ust.1 pkt 1, ust. 3 i ust. 3a u.p.d.o.p.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie: "p.p.s.a.").

O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).