Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 27 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 roku sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 3 grudnia 2025 roku nr GPB-III.7721.200.2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. ał

Prezydent Miasta Łodzi, decyzją z 31 lipca 2025 r., wydana na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418) zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił L. spółce z o.o. w Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami i lokalem usługowym wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi, na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ł., działki nr [...],[...] oraz fragmenty działek nr [...] oraz [...], w obrębie [...], zgodnie z projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym, będącymi załącznikami do decyzji.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. zbadano zgodność przedłożonego projektu z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2019 r., nr VI/212/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie alei [...] i ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], stwierdzając, że inwestycja spełnia warunki wynikające z ustaleń planu. W szczególności w ocenie organu inwestycja spełnia warunki:

- nakazu sytuowania zabudowy zgodnie z liniami zabudowy (§ 5 pkt. 3 lit. a), skoro od południa wyznaczono linię zabudowy równoległą, natomiast od zachodu pierzejową (definicje zawarte w § 4 ust. 1 pkt. 13, 15,16 uchwały);

- nakazu kształtowania elewacji frontowych od strony dróg publicznych z uwzględnieniem zasad kompozycji obejmujących wysokość parteru minimum 4 m, wyodrębnieniem kondygnacji parteru gzymsem, boniowaniem lub innym działaniem architektonicznym oraz zwieńczeniem ściany gzymsem, attyką lub innym działaniem architektonicznym (§ 5 pkt. 5 lit. a);

- zakazu realizacji ścian bez otworów okiennych bezpośrednio przy granicy z przestrzenią publiczną (§ 5 pkt. 5 lit. g);

- materiałów wykończeniowych i kolorystyki elewacji i dachów zastosowano tynk, blachę powlekaną oraz okładzinę kamienną w kolorach ugier jasny i ciemny oraz jasnoszary oraz zastosowano stolarkę grafitową w systemie RAL 7016 (§ 5 pkt 6 lit. a-c);

- miejsc postojowych zaprojektowano 15 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 30 mieszkań oraz 2 miejsca postojowe dla lokalu usługowego o powierzchni 45,72 m2, wyznaczono też 30 miejsc postojowych dla rowerów (§ 9);

- przeznaczenia: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej usługowej i garaży wielopoziomowych (§ 27 ust. 2 pkt 1);

- wskaźnika powierzchni zabudowy (§ 27 ust. 4 pkt 1 lit. a);

- wskaźnika intensywności (§ 27 ust. 4 pkt 1 lit. b);

- wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla działek o powierzchni mniejszej niż 900 m2 (§ 27 ust. 4 pkt 1 lit. c);

- parametrów kształtowania zabudowy frontowej: 18 m od linii elewacji frontowej obowiązują ustalenia dla zabudowy, gdyż w projekcie wysokość elewacji frontowej wynosi 17,5 m, natomiast wysokość zabudowy frontowej 22,7 m, powyżej elewacji frontowej zaprojektowano kondygnację wycofaną o 1,5 m, różnica pomiędzy wysokością elewacji frontowej a zabudową frontową wynosi 5 m, zastosowano dach płaski (§ 27 ust. 4 pkt 2).

Organ pierwszej instancji stwierdził nadto, że projekt jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, m.in. w zakresie:

- wymaganej odległości projektowanej budowy od granicy działki (§ 12 rozporządzenia) - budynek usytuowany został 5-8 m od wschodniej granicy działki, tj: bezpośrednio w granicy działki drogowej od strony zachodniej, bezpośrednio w granicy północnej działki (§ 5 pkt. 3 lit.e m.p.z.p.), 5 m od południowej granicy działki;

- wymaganej odległości tarasów (1,5 m) i balkonów (3 m) od granicy działki, tj. (§ 12 ust. 6 rozporządzenia), w projektach taras został usytuowany 1,5 m od północnej granicy terenu, balkony zostały usytuowane w odległości 4 m od południowej granicy działki, większość z nich została usytuowana w granicy z działką drogową (odległość nie obowiązuje), natomiast jeden z balkonów został oddzielony ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od północnej granicy działki;

- zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 i 57 rozporządzenia), co wynika z załączonej do projektu analizy graficznej (rys. A02) wykazującej spełnienie warunku, skoro teren, na którym projektowana jest przedmiotowa inwestycja zalicza się do obszarów zabudowy śródmiejskiej (§ 5 pkt 1 m.p.z.p.), gdzie wymagane odległości mogą być zmniejszone o nie więcej niż połowę;

- zaprojektowania placu zabaw dla dzieci w związku z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego posiadającego ponad 20 lokali mieszkalnych (§ 40 ust. 14), które nie jest wymagane w związku z tym, iż w odległości mniejszej niż 750 m znajduje się dostępny plac zabaw dla dzieci;

- zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tj. co najmniej 1,5 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00, a w przypadku mieszkania jednopokojowego brak takiego wymogu w zabudowie śródmiejskiej (§ 60), co wynika z załączonej do projektu analizy graficznej (rys. A.03), wskazującej na spełnienie warunku;

- usytuowania miejsca na odpady stałe minimum 3 m od granicy działki budowlanej (§ 23), skoro wygospodarowano osobne pomieszczenie na gospodarowanie odpadów w obrębie budynku;

- zapewnienia pomieszczenia gospodarczego na potrzeby przechowywania rowerów i wózków dziecięcych (§ 98 a), skoro w piwnicy budynku wyznaczono pomieszczenia na przechowywanie rowerów oraz wózków dziecięcych;

- usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 - 273), skoro w granicy z działką północną oraz wschodnią (w miejscu gdzie nie jest zachowana wymagana odległość) zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, a projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych;

- usuwania wód opadowych w sposób uniemożliwiający ich kierowanie na tereny sąsiednich nieruchomości (§ 29), skoro zgodnie z opisem zawartym w projekcie zagospodarowania terenu wody opadowe będą oprowadzane poprzez zbiornik retencyjny do istniejącego kanału ogólnospławnego wzdłuż ul. [...].

Odnosząc się podnoszonych w trakcie postepowania zarzutów, co do niezgodności parametrów projektowanego budynku z m.p.z.p. organ wyjaśnił, że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się na obszarze 5.1.MW/U, którego przeznaczeniem podstawowym są: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tereny zabudowy usługowej oraz tereny garaży wielopoziomowych. Zgodnie z § 27 ust. 4 pkt 2 m.p.z.p. wysokość zabudowy frontowej winna wynosić między 12 m a 23 m, natomiast szerokość pasa terenu, w którym obowiązują ustalenia dla zabudowy frontowej to 18 m od linii elewacji frontowej. Plan ustala także parametry dla zabudowy innej niż frontowa, której wysokość, z pewnymi wyjątkami nie może przekraczać 12 m (§ 27 ust. 4 pkt 3). Od południa inwestycja graniczy z terenem oznaczonym symbolem 5.3.ZP będącym terenem zieleni publicznej urządzonej, natomiast od zachodu z drogą publiczną 4 KDD. Zgodnie z § 7 pkt 1 ww. tereny określa się jako przestrzeń publiczną. Natomiast zawarta w § 4 ust. 1 definicja elewacji frontowej określa ją jako elewację budynku zlokalizowaną zgodnie z linią zabudowy od strony przestrzeni publicznej. W związku z tym organ uznał, iż zarówno tereny dróg publicznych, jak i zieleni publicznej urządzonej określone są jako przestrzeń publiczna, w ocenie organu 18 metrowy pas terenu, dla którego obowiązują parametry dla zabudowy frontowej, liczy się od strony elewacji zachodniej i południowej.

W konkluzji organ stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt jest zgodny zarówno z ustaleniami zawartymi w obowiązującym m.p.z.p., jak i przepisami techniczno-budowlanymi i spełnia wymagania określone w art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b., co obligowało organ do jego zatwierdzenia.

Wojewoda Łódzki, decyzją z 3 grudnia 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania D. spółki z o.o. w Ł., utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji.

Organ stopnia wojewódzkiego podzielił stanowisko, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie dopuszczalności realizacji przedmiotowej zabudowy na danym terenie, w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektu i wskaźników intensywności zabudowy. Zaprojektowano budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze i garażami. Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 55,4%; wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 3,15; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 5%.

Nadto organ stopnia wojewódzkiego uznał, że skoro zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 m.p.z.p. elewacja frontowa to elewacja budynku zlokalizowana zgodnie z linią zabudowy od strony przestrzeni publicznej, natomiast stosownie do pkt 7, przez front działki rozumie się odcinek granicy działki budowlanej przylegającej do przestrzeni publicznej, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, to słusznie organ pierwszej instancji przyjął, iż terenem przestrzeni publicznej od strony, którego należy sytuować elewację frontową jest teren oznaczony w m.p.z.p. jako KDD tj. ul. [...]. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że wjazd na nieruchomość inwestycyjną odbywa się z ul. [...] organ drugiej instancji uznał, że elewacja frontowa przedmiotowego budynku znajduje się od strony drogi publicznej KDD tj. ulicy [...]. Zatem parametry dla zabudowy frontowej zostały spełnione. Szerokość pasa terenu, w którym obowiązują ustalenia dla zabudowy frontowej wynosi 18 m, zaś wysokość zabudowy frontowej wynosi 17,7 m. Zaprojektowano dach płaski o kącie nachylenia 5%.

W ocenie Wojewody spełniony jest również wymóg zapewnienia minimalnej liczby miejsc postojowych. W budynku zaprojektowano 30 lokali mieszkalnych i 15 miejsc postojowych dla mieszkań oraz 2 miejsca postojowe dla usług, a także 30 miejsc postojowych dla rowerów oraz 2 miejsca dla rowerów dla usług.

Wojewoda podzielił także stanowisko organu stopnia podstawowego, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu odwołania organ wojewódzki wyjaśnił, że elewacją frontową przedmiotowego budynku jest elewacja zachodnia, tj. znajdująca się od ulicy [...] (teren oznaczony symbolem KDD), bowiem z tej drogi odbywa się wjazd na działkę. Zatem elewacji przedmiotowego budynku od strony terenu oznaczonego symbolem 5.3 ZP (zgodnie z § 28 ust. 2 m.p.z.p. dla terenu 5.3 ZP ustalono przeznaczenie podstawowe jako teren zieleni urządzonej publicznie) nie można traktować jako elewacji frontowej. Wskazano, iż teren zieleni urządzonej 5.3 ZP jest terenem przestrzeni publicznej, zgodnie z m.p.z.p., który określa zasady kształtowania przestrzeni, niezależnie od formy własności terenu. Jednakże, w przedmiotowej sprawie rozważania te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, skoro elewację frontową stanowi elewacja od strony przestrzeni publicznej oznaczonej w m.p.z.p. jako KDD, tj. ul. [...]. W ocenie Wojewody parametry elewacji południowej budynku, znajdującej się od strony terenu oznaczonego symbolem 5.3 ZP, także są zgodne z ustaleniami m.p.z.p.

W skardze D. spółki z o.o. w Ł. zarzuciła naruszenie § 4 ust. 1 pkt 6), 7), 15), 30), 31), 32) § 5 pkt 5 lit. a) § 27 ust. 1 i 4 oraz § 28 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 marca 2019 r., nr Vl/212/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie alei [...] i ulic: [...], [...], w zw. z art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że:

- tereny zieleni urządzonej publicznie na działce prywatnej są tożsame z przestrzenią publiczną oraz są ogólnodostępnym terenem będącym w posiadaniu jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa;

- teren oznaczony na rysunku planu symbolem 5.3.ZP jest przestrzenią publiczną, a w związku z tym na terenie tym można stosować zabudowę jak dla zabudowy frontowej;

- dla elewacji południowej projektowanego budynku może być stosowana zabudowa jak dla elewacji frontowej w zabudowie pierzejowej.

W związku z podniesionymi zarzutami spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej wraz z poprzedzają ją decyzją organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Na rozprawie przedstawiciel strony skarżącej poparł skargę i zarzuty w niej zawarte.

Przedstawiciel uczestnika postępowania L. spółki z o.o. z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie skargi.

Pełnomocnik uczestnika postępowania B.A. przyłączyła się do skargi.

W piśmie procesowym z 15 maja 2026 r. uczestnik postępowania B.A. uzupełniła swoje stanowisko wyrażone na rozprawie, załączając dokumentację na jego poparcie.

W piśmie procesowym z 20 maja 2025 r. uczestnik postępowania L. spółki z o.o. przedstawił dodatkowa argumentację, wskazującą w ocenie spółki na zgodność zaskarżonej decyzji w regulacjami zawartymi w m.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – p.p.s.a ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono reguł postępowania administracyjnego, ewentualnie czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

W wyniku kontroli sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienia uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); stwierdza nieważność aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy przy tym podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).

Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przepisów ustawy Prawo budowlane, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 p.b. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b.

W powołanym art. 35 p.b. został zatem określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Normatywny charakter tego aktu oznacza, że zawiera on stwierdzenia wyznaczające adresatom sposób zachowania się w postaci nakazu, zakazu lub uprawnienia. Stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zatem prawem dla wszystkich, którzy znajdują się w przewidzianej w tym akcie sytuacji. Plan miejscowy jako akt normatywny stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy zauważyć należy, że organy uznały, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego i spełnia wymagania określone art. 35 ust. 1 tej ustawy. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela te ustalenia, oraz uznaje dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego w sprawie za zgodną z regulacjami k.p.a., w tym zwłaszcza z art. 80 k.p.a.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo zweryfikowanego przez organy wynika, że w toku kontrolowanego obecnie postępowania wyjaśniającego inwestor przedłożył wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną. Oceniając przedłożoną dokumentację budowlaną organy w istocie prawidłowo rozważyły jej zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2019 r., nr VI/212/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie alei [...] i ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przepisami Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi.

W ocenie sądu organy zasadnie uznały, że planowany budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami i lokalem usługowym wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi spełnia wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd podziela stanowisko organów, że zatwierdzony projekt spełnia warunki wynikające z § 12 rozporządzenia, co do wymaganej odległości projektowanej budowy od granicy działki, wymaganej odległości tarasów, podobnie jak z § 13 i 57 rozporządzenia, z uwzględnieniem § 5 pkt 1 m.p.z.p., w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz § 60 w zakresie zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Spełnia także wymagania wynikające z § 271 - 273 rozporządzenia, co do usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Uwzględnia także regulacje wynikające z § 23, § 29, § 40, 98a ust. 14 rozporządzenia.

Stanowisko organów w tym zakresie nie było zresztą w zasadzie kwestionowane w trakcie postępowania.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się na kwestii zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z postanowieniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym objęty jest teren inwestycji.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi w tym zakresie wskazać wypada, że zgodnie m.p.z.p. elewacja frontowa to elewacja budynku zlokalizowaną zgodnie z linią zabudowy od strony przestrzeni publicznej (§ 4 ust. 1 pkt 6), a zabudowa frontowa - zabudowę o funkcji określonej podstawowym przeznaczeniem terenu, lokalizowaną na działce budowlanej zgodnie z linią zabudowy od strony przestrzeni publicznych, która nie obejmuje wolnostojących obiektów pomocniczych, gospodarczych i technicznych, chyba że z ustaleń planu wynika inaczej (§ 4 ust. 1 pkt 32). Linia zabudowy pierzejowej to rodzaj linii zabudowy nieprzekraczalnej, wzdłuż której obowiązuje sytuowanie ściany frontowej budynku na całej jej długości, z dopuszczeniem niewypełnienia całej długości linii w przypadku występowania otworów okiennych lub drzwiowych w ścianie budynku istniejącego usytuowanej bezpośrednio przy granicy na działce sąsiedniej (§ 4 ust. 1 pkt 15), a linia zabudowy równoległej to rodzaj linii zabudowy nieprzekraczalnej, z nakazem lokalizowania minimum 70% powierzchni ściany frontowej budynku wzdłuż tej linii lub równolegle do niej w odległości nie większej niż 10 m (§ 4 ust. 1 pkt 16).

Plan wprowadza zakaz lokalizacji zabudowy innej niż frontowa w odległości mniejszej niż 12 m od linii zabudowy wyznaczonej od strony przestrzeni publicznej (§ 5 pkt 3 lit. b) oraz nakaz kształtowania elewacji frontowych od strony dróg publicznych z uwzględnieniem zasad kompozycji obejmujących: wysokość parteru minimum 4 m, wyodrębnienie kondygnacji parteru gzymsem, boniowaniem lub innym działaniem architektonicznym, zwieńczenie ściany gzymsem, attyką lub innym działaniem architektonicznym (§ 5 pkt 5 lit. a). Plan wyznacza układ przestrzeni publicznych, do którego należą tereny dróg publicznych oraz zieleni urządzonej publicznej ZP (§ 7 pkt 1 lit. a i c).

Odnośnie do terenu oznaczonego symbolem 5.1.MW/U, na którym znajduje się inwestycja, a którego przeznaczeniem podstawowym są: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 27 ust. 2) plan w § 27 ust. 4 pkt 2 przewiduje parametry kształtowania zabudowy frontowej:

a) szerokość pasa terenu, w którym obowiązują ustalenia dla zabudowy frontowej - 18 m od linii elewacji frontowej,

b) wysokość zabudowy frontowej - minimum 12 m maksimum 23 m, przy zachowaniu wysokości elewacji frontowej minimum 12 m maksimum 18 m, z zastrzeżeniem lit. c i d,

c) dla zabudowy w granicy działki, przylegającej do zabytku na działce sąsiedniej dopuszcza się zwiększenie wysokości zabudowy do wysokości tego zabytku, nie więcej jednak niż wysokość zabudowy frontowej,

d) powyżej elewacji frontowej dopuszczenie realizacji wyłącznie dachu lub kondygnacji wycofanej o minimum 1,5 m od lica tej elewacji, z zachowaniem różnicy maksimum 5 m pomiędzy wysokością elewacji frontowej, a wysokością zabudowy frontowej,

e) dachy - kąt połaci dachowych do 25ᴼ oraz mansardowe; a w § 27 ust. 4 pkt 3

parametry kształtowania zabudowy innej niż frontowa:

a) wysokość zabudowy - maksimum 12 m, z zastrzeżeniem budynku lub jego części położonej bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, dla której maksymalna wysokość zabudowy w odległości do 4 m od tej granicy wynosi 8 m, a w przypadku przylegania do budynku istniejącego położonego na sąsiedniej działce budowlanej o wysokości zabudowy większej niż 8 m - do wysokości tego budynku,

b) dachy - o dowolnej geometrii.

Wobec powyższego bezsprzecznie teren przedmiotowej inwestycji znajduje się na obszarze 5.1.MW/U, którego przeznaczeniem podstawowym są: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tereny zabudowy usługowej oraz tereny garaży wielopoziomowych. Zgodnie z § 27 ust. 4 pkt. 2 wysokość zabudowy frontowej winna wynosić między 12 m a 23 m, natomiast szerokość pasa terenu, w którym obowiązują ustalenia dla zabudowy frontowej to 18 m od linii elewacji frontowej. Plan ustala także parametry dla zabudowy innej niż frontowa, której wysokość, z pewnymi wyjątkami nie może przekraczać 12 m (§ 27 ust. 4 pkt 3). Od południa inwestycja graniczy z terenem oznaczonym symbolem 5.3.ZP będącym jak jednoznacznie wynika z planu terenem przestrzeni publicznej, terenem zieleni publicznej urządzonej, podobnie jak teren drogi publicznej 4 KDD, z którą teren inwestycji graniczy od zachodu. Plan w § 4 ust. 1 pkt 6 zawiera legalną definicję elewacji frontowej, a w § 4 ust. 1 pkt 32 zabudowy frontowej.

W konsekwencji w realiach rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze treść wskazanych przepisów m.p.z.p. przyjąć należy, że wbrew stanowisku wyrażonym w skardze zarówno teren drogi publicznej 4 KDD jak i teren zieleni publicznej urządzonej 5.3 ZP są terenami przestrzeni publicznej, a więc 18 metrowy pas terenu, dla którego obowiązują parametry dla zabudowy frontowej, liczy się od strony elewacji zachodniej i południowej. Nie ma przy tym znaczenia, że teren oznaczony symbolem 5.3.ZP obecnie jest ternem prywatnym, a to z tego względu na to, że obowiązujący na terenie inwestycji jest źródłem prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, w zw. z art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), a zatem organ architektoniczno-budowlany, zatwierdzając przedłożony przez inwestora projekt budowlany, zobligowany był uwzględnić wynikające z planu przeznaczenie poszczególnych terenów, w tym terenów przestrzeni publicznej, co uczynił w sposób prawidłowy.

Tytułem wyjaśnienia, odnośnie do wskazywanych w skardze stosunków własnościowych terenu 5.3. ZP wskazać trzeba, że po pierwsze prawo własności nie stanowi ani prawa absolutnego, ani naczelnej wartości, której należy dawać prymat nad innymi w trakcie procesu sporządzania planu miejscowego. Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie. Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze, na mocy tzw. władztwa planistycznego gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia planistyczne w świetle art. 14 ust. 8 u.p.z.p. (w myśl którego plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego) mają powszechnie obowiązującą moc prawną w znaczeniu podmiotowym, dlatego mogą ograniczać swobodę decyzyjną właściciela. Co istotne, plan miejscowy "nie rozstrzyga o samym prawie własności", lecz wraz z innymi przepisami jedynie "kształtuje sposób wykonywania" prawa własności. Zatem skoro plan miejscowy stanowi źródło obowiązującego prawa na terenie objętym inwestycją to w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ miał obowiązek uwzględnić regulacje w planistyczne, których prawidłowość czy zasadność pozostają poza sferą zainteresowana sądu w niniejszej sprawie. Kwestionowanie zapisów planistycznych możliwe jest poprzez skargę na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po drugie należy wskazać, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2007 r., II OSK 1489/06; z 24 września 2015 r. II OSK 182/14; z 3 września 2009 r., II OSK 1433/08 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z 4 listopada 2015 r., II SA/Łd 568/15; Rzeszowie z 26 listopada 2010 r., II SA/Rz 486/10 oraz Gorzowie Wielkopolskim z 14 maja 2014 r., II SA/Go 212/14). Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego a w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego (zob. wyroki NSA z 14 czerwca 2010 r., II OSK 960/09; z 30 stycznia 2019 r., II OSK 560/17). Należy przy tym zauważyć, że w art. 144 k.c. ustanowiona została odrębna, cywilnoprawna podstawa żądania ograniczenia oddziaływania immisji pośrednich na grunty sąsiednie a przepisy prawa administracyjnego, w tym prawa budowlanego, mogą stanowić jedynie uzupełniający element oceny stopnia zakłóceń, a przede wszystkim tego, czy przekraczają one przeciętną miarę, o której stanowi art. 144 k.c. Prawo budowlane ma za swój przedmiot uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Celem ich wykazania wymagane jest wskazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa. Nie można w tym zakresie ferować dowolnych wniosków i żądań, ponieważ nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść realizacja danej inwestycji, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszenia interesu prawnego. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej, w tym z przepisów Prawa budowlanego. Konstatacja ta dotyczy również art. 140 k.c., w myśl którego korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa, jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ponadto podkreślenia wymaga, iż ochrona wynikająca z treści art. 140 k.c. w takiej samej części dotyczy osób trzecich w stosunku do osoby inwestora, jak również samego inwestora. Zarówno sąsiedzi inwestora, jak i on sam, mają prawo do korzystania ze swojej nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Końcowo należy wskazać, że z faktu sąsiedztwa nieruchomości wynika wzajemna zależność. Ustawodawca przewidział szereg sytuacji, kiedy wzajemne uprawnienia sąsiadów będą na siebie zachodzić i uznając za konieczne, wprowadził odpowiednie regulacje, których nieprzestrzeganie spowoduje naruszenie prawa i da drugiej stronie sporu możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem cywilnym. Jedną z podstawowych zasad, jest regulacja nakładająca na właściciela nieruchomości, przy wykonywaniu przez niego swego prawa, obowiązek powstrzymywania się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Tym samym ewentualne przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji w rozumieniu ustawy Kodeks Cywilny może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne.

W realiach niniejszej spawy trudno uznać, że realizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego, który w ocenie sądu jest zgodny z przepisami prawa, powodować będzie zakłócanie korzystania z nieruchomości skarżącej, czy uczestnika postępowania ponad miarę.

Podsumowując sąd uznał, że w zaskarżona decyzja została wydana na podstawie kompletnego i poprawnie ocenionego materiału dowodowego. W toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W motywach decyzji organ rzeczowo przedstawił przesłanki, które zadecydowały o jej podjęciu oraz ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Nieprecyzyjne uzasadnienie decyzji Wojewody w zakresie elewacji frontowej od strony terenu zieleni urządzonej, oznaczonego symbolem 5.3 ZP nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zarówno tereny dróg publicznych, jak i zieleni publicznej urządzonej określone są jako przestrzeń publiczna, co skutkowało zasadnym stwierdzeniem, że 18 metrowy pas terenu, dla którego obowiązują parametry dla zabudowy frontowej, liczy się od strony elewacji zachodniej i południowej, przy czym pas ten obowiązuje na całej długości elewacji od strony terenu 5.3. ZP, znajdującym swe oparcie w § 4 ust. 1 pkt 6, pkt 16 i pkt 32, w zw. z § 7 pkt 1 lit. a i c, w zw. z § 27 ust. 4 pkt 2, w zw. z § 28 ust. 2 lit. a i b obowiązującego planu miejscowego.

Z tych wszystkich powodów, sąd nie stwierdziwszy przesłanek do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, zobligowany był oddalić skargę.

Sąd wyjaśnia ponadto, że stosownie do treści art. 35 p.p.s.a pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§1); zaś pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (§ 2).

Treść powyższej regulacji stanowiła odpowiednio podstawę prawną dopuszczenia A.A. do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika uczestnika postępowania B.A., jak i odmowy dopuszczenia F.W. do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika uczestnika postępowania L. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., jako osoby nie spełniającej kryteriów przewidzianych art. 35 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.