Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2024/10 w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz D. G. kwotę 320 (słownie: trzysta dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2024/10, oddalił skargę D. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez D. G.. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister, powołując się na ustalenia organu pierwszej instancji stwierdził, że D. G., urodził się w dniu [...] lutego 1942 r. w F. (USA), jako syn A. G. i J. P.. Obecnie legitymuje się amerykańskim paszportem wydanym na imię i nazwisko D. G..

Organ wskazał, że dla rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie, zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. R.P. Nr 7, poz. 44 ze zm.), która obowiązywała w dacie jego urodzin. Z uwagi na treść art. 4 pkt 1 oraz art. 5 ww. ustawy Minister stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie, czy rodzice wnioskodawcy byli małżeństwem. Wskazał, że w przedmiotowej kwestii organy przeprowadziły stosowne postępowanie wyjaśniające. Pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010 r. poinformował, że nie zachował się akt małżeństwa rodziców wnioskodawcy, natomiast okoliczność zawarcia przez nich związku małżeńskiego wynika z zaświadczenia o zmianie imienia i nazwiska rodziców wnioskodawcy oraz aktu urodzenia wnioskodawcy, w którym zostało wskazane nazwisko panieńskie jego matki.

Odnosząc się do powyższego Minister podniósł, że na etapie postępowania przed organem I instancji pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył amerykański akt urodzenia wnioskodawcy, w którym nie ma informacji, że J. P. jest żoną A. G.. W ocenie Ministra przedłożony akt urodzenia pozwala na przyjęcie za wiarygodne jedynie informacji dotyczących miejsca i daty urodzenia wnioskodawcy oraz imion i nazwisk jego rodziców. Minister dodał, że pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył ponadto poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię wyroku Sądu Prawa Zwyczajowego w F. z dnia 18 kwietnia 1941 r., w którego treści wskazano, że imię i nazwisko A. A. G. i jego żony R. G. zostają zmienione na następujące: A. G. i R. G.. Ww. wyrok dotyczy zatem R. G. (G.), zaś w akcie urodzenia wnioskodawcy sporządzonym w F. niespełna rok później ([...] marca 1942 r.) wskazano, że jego matka ma na imię J. P.. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że R. G. (G.) i J. P. to ta sama osoba, tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że R. G. (G.) jest matką wnioskodawcy.

Minister stwierdził, że w jego ocenie przedłożone przez pełnomocnika wnioskodawcy dokumenty nie stanowią dowodu na zawarcie małżeństwa przez rodziców wnioskodawcy. Wskazał, że dokumenty urzędowe stanowią dowód tylko tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688 ze zm.), akty stanu cywilnego stanowią wyłączny dowód zdarzeń w nich stwierdzonych, co oznacza, że tylko na podstawie aktu stanu cywilnego dopuszczalne jest udowodnienie faktu urodzenia, małżeństwa lub zgonu. Na podstawie aktu stanu cywilnego nie jest natomiast możliwe udowodnienie innych danych w nich zawartych, a nie dotyczących bezpośrednio zdarzenia zarejestrowanego w akcie.

Zdaniem Ministra brak wykazania przez wnioskodawcę, że urodził się jako dziecko ślubne sprawia, iż bez znaczenia jest, czy ojciec posiadał w dacie jego urodzenia obywatelstwo polskie, a tym bardziej bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy obywatelstwa tego A. A. G. (A. G.) nie utracił pod rządami ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego. Brak jest również dowodów, że D. G. urodził się jako dziecko nieślubne, co miałoby znaczenie dla oceny, czy nabył obywatelstwo polskie w trybie przepisów ww. ustawy przez urodzenie po matce. Ponadto wnioskodawca na żadnym etapie postępowania nie podnosił, że jest dzieckiem nieślubnym.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wydania decyzji stwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego przez D. G., albowiem zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, że nabył on obywatelstwo polskie przez urodzenie po swym ojcu - obywatelu polskim, jako jego ślubne dziecko.

W skardze na powyższą decyzję D. G. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając Ministrowi naruszenie art. 5 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego z 1920 r. poprzez uznanie, że skarżący nie nabył z chwilą urodzenia po swoim ojcu obywatelstwa polskiego oraz art. 7, 75, 76, 77 i 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że skarżący nie udowodnił, iż w chwili urodzenia jego rodzice pozostawali w związku małżeńskim i że wyłącznym dowodem mogącym wykazać tę okoliczność jest akt małżeństwa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że obowiązująca ustawa o obywatelstwie polskim nie określa dokumentów, jakie należy złożyć wraz z wnioskiem o stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. Wobec braku przepisów szczególnych, do gromadzenia i oceny dowodów załączanych w trakcie postępowania w przedmiocie posiadania obywatelstwa polskiego winny znaleźć zastosowanie ogólne przepisy k.p.a. Błędne jest więc stanowisko Ministra, że fakt zawarcia małżeństwa może być udowodniony tylko poprzez przedstawienie aktu małżeństwa. W braku aktu małżeństwa, przy ustaleniach dotyczących ślubnego pochodzenia, winny znajdować zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego i powinien być brany pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Skarżący dodał, że z wyroku Sądu Prawa Zwyczajowego w F. z dnia 18 kwietnia 1941 r. wynikało, że R. G. (G.) jest żoną A. G., a więc w chwili wydania orzeczenia musieli pozostawać w związku małżeńskim, o czym świadczą również noszone przez nich te same nazwiska. Wątpliwości Ministra niesłusznie wzbudziła rozbieżność w danych osobowych matki skarżącego, albowiem z materiału dowodowego sprawy wynika, że R. G. (G.) i J. P. to ta sama osoba.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że nie podziela stanowiska skarżącego, iż z przedstawionych na etapie postępowania administracyjnego dokumentów, m.in. wyroku Sądu Prawa Zwyczajowego w F. z dnia 18 kwietnia 1941 r. wynika, że rodzice skarżącego pozostawali w związku małżeńskim, a biorąc pod uwagę, że skarżący urodził się niedługo po wydaniu powyższego orzeczenia, oraz że jest synem osoby w nim wskazanej, tj. A. G., należało przyjąć, iż D. G. jest dzieckiem ślubnym, a w konsekwencji uznać, że z chwilą narodzenia nabył obywatelstwo polskie po swoim ojcu. Z aktu urodzenia skarżącego sporządzonego dnia [...] marca 1942 r. wynika, że jest synem A. G. i J. P. (zgodnie z treścią aktu urodzenia skarżącego i jego tłumaczenia przysięgłego J. to imię, a P. to nazwisko jego matki). W wyroku Sądu Prawa Zwyczajowego w F. z dnia 18 kwietnia 1941 r. orzeczono natomiast, że imię i nazwisko A. A. G. i jego żony R. G. zostają zmienione na następujące: A. G. i R. G.. Żadne dokumenty zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, że R. G. (G.) i J. P. to ta sama osoba, zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że R. G. (G.) jest matką skarżącego, a konsekwencji brak podstaw do przyjęcia, że skarżący pochodzi (w ogóle) ze związku małżeńskiego, w szczególności zawartego pomiędzy A. G. i R. G.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, uprawnione było uznanie przez organy administracji, iż brak dokumentów, z których w sposób niewątpliwy wynikałby fakt nabycia i posiadania obywatelstwa polskiego, uniemożliwia stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. Przyjęcie odmiennego założenia prowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia, zgodnego z wnioskiem strony, pomimo uzasadnionych wątpliwości, co do stanu faktycznego w kwestii miarodajnej dla sprawy. Takie działanie organu godziłoby w konstytucyjną zasadę państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i naruszałoby zasadę swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sytuacji, gdy strona domaga się potwierdzenia określonego stanu prawnego. Sąd podkreślił przy tym, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym możliwe jest powstanie negatywnych skutków procesowych dla strony wnioskującej o wydanie określonego orzeczenia, wobec faktu nie przedłożenia określonych dowodów. Skarżący miał możliwość złożenia dowodów, potwierdzających zasadności jego żądania, lecz nie uczynił tego. Złożone w sprawie dowody nie potwierdzają tezy skarżącego, o posiadaniu przez niego obywatelstwa polskiego.

Sąd uznał za nietrafione zarzuty naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego - pomimo, iż odmówiły dowodom przedstawionym przez stronę mocy dowodowej, to dopuściły je, jako mogące się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a zatem nie naruszyły art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd nie zgodził się także ze stanowiskiem, iż organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. nie wyjaśniając stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie, powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych.

Odnośnie natomiast wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym skarżącego z dnia 7 grudnia 2010 r. Sąd wskazał, że przeprowadzenie tego dowodu uznał za zbędne. Na marginesie jednak wskazał, że dokumenty złożone przy ww. piśmie potwierdzają dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego jako niewystarczającego do wykazania, aby skarżący był ślubnym dzieckiem A. G. i J. P. (zwłaszcza, że z powołanego wcześniej aktu urodzenia wynika, że P. to nazwisko). Ponadto w przedstawionym w ww. piśmie procesowym akcie zgonu J. G. figuruje jako mężczyzna). W związku z powyższym Sąd stwierdził, że organy prawidłowo uznały, że D. G. nie wykazał, iż jest ślubnym dzieckiem A. G., nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 4 pkt 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego uzasadniające wydanie decyzji stwierdzającej posiadanie przez skarżącego obywatelstwa polskiego.

Skargą kasacyjną D. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie:

1) art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez to, iż Sąd I instancji zaniechał dokonania kontroli i nie uchylił zaskarżonej decyzji, pomimo wydania jej z naruszeniem art. 7, 75, 77, 80 i 138 § 2 k.p.a.,

2) art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, a także art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ponieważ Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie nie odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. i uznał, iż skarżący nie wykazał swojego "ślubnego" pochodzenia oraz iż R. G. (G.) i J. P. to ta sama osoba, co doprowadziło do oddalenia skargi zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

3) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych pismem procesowym z dnia 7 grudnia 2010 r. na okoliczność wykazania, iż skarżący jest dzieckiem pochodzącym z małżeństwa J. G. i A. G. oraz wykazania, iż matka skarżącego posługiwała się w USA różnymi danymi osobowymi, w sytuacji gdy dowód ten był niezbędny do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Naruszenia te, zdaniem skarżącej, miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w ich wyniku doszło do oddalenia skargi przez Sąd I instancji.

4) niewłaściwe zastosowanie art. 5 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego polegające na uznaniu, iż skarżący nie nabył z chwilą urodzenia obywatelstwa polskiego.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] sierpnia 2010 r. i decyzji Wojewody utrzymanej nią w mocy, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono argumenty zawarte w skardze do Sądu I instancji. Skarżący dodał także, że w celu usunięcia wątpliwości, które wzbudziła rozbieżność danych osobowych jego matki, w trybie art. 106 § 3 k.p.a. złożył (w dniu 7 grudnia 2010 r.) wniosek dowodowy poparty szeregiem archiwalnych dokumentów na okoliczność wykazania, iż jest dzieckiem pochodzącym z małżeństwa J. G. i A. G. oraz wykazania, iż jego matka posługiwała się różnymi danymi osobowymi. Z aktu zgonu A. G. wynika, iż był żonaty z J. P. Z kolei z aktu zgonu J. G. wynika, iż osobą zgłaszającą jej zgon był skarżący D. G.. Z dokumentu tego wynika również data jej urodzenia, która jest tożsama z datą urodzenia wynikającą z załączonego dokumentu tożsamości na nazwisko R. J. G.. Ponadto z karty identyfikacyjnej wydanej w 1929 r. wynika, iż R. P. urodzona [...] grudnia 1908 r. w Polsce, przybyła do USA (rozbieżność w dniu urodzenia pomiędzy dokumentami wynika prawdopodobnie z błędu w ewidencji popełnionego przez urzędnika imigracyjnego).

Zdaniem skarżącego z wszystkich ww. dokumentów wynika, że dotyczyły tej samej osoby - żony A. G. i matki D. G.. Taki wniosek wynika również z porównania numerów ubezpieczenia społecznego wynikających z wytworzonych w różnym czasie dokumentów.

W skardze kasacyjnej podkreślono, odnośnie powstania rozbieżności w danych osobowych matki, że osoby które stale wyjeżdżały z Polski i zamieszkiwały w innych krajach, nie rzadko z różnych przyczyn zmieniały nieoficjalnie swoje dane osobowe - bądź pisownia ich imion i nazwisk była dostosowana do warunków miejscowych, bądź też była związana z chęcią kultywowania tradycji rodzinnych, co w rodzinach żydowskich nie było rzadkością.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, trafny jest bowiem podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, które odmówiły stwierdzenia posiadania przez skarżącego obywatelstwa polskiego uznając, że żadne dokumenty zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, że R. G. (G.) i J. P. to ta sama osoba, zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że R. G. (G.) jest matką skarżącego, a w konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący pochodzi ze związku małżeńskiego, w szczególności zawartego pomiędzy A. G. i R. G.

W dniu 7 grudnia 2010r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, w którym na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie dowodów z załączonych do pisma dokumentów na okoliczność wykazania, iż skarżący jest dzieckiem pochodzącym z małżeństwa J. G. i A. G. oraz wykazania, iż matka skarżącego posługiwała się w USA rożnymi danymi osobowymi. W piśmie tym równocześnie wyjaśnił, że dowody te zostały pozyskane przez stronę już po zakończeniu postępowania administracyjnego i potwierdzają twierdzenia skarżącego formułowane w trakcie postępowania administracyjnego. Do pisma załączono plik odpisów dokumentów z tłumaczeniami przysięgłymi.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odnotował ten fakt i po przytoczeniu treści art. 106 § 3 p.p.s.a. stwierdził, że jest to tylko uprawnienie sądu i że w rozpatrywanej sprawie uznał przeprowadzenie wnioskowanych dowodów za zbędne.

Równocześnie Sąd I instancji dokonał oceny załączonych do wniosku z dnia 7 grudnia 2010r. dowodów stwierdzając, " że dokumenty złożone przy ww. piśmie potwierdzają dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego jako niewystarczającego do wykazania, aby skarżący był ślubnym dzieckiem A. G. i J. P. (zwłaszcza, że z powołanego wcześniej aktu urodzenia wynika, że P. to nazwisko). Ponadto w przedstawionym w ww. piśmie procesowym akcie zgonu J. G. figuruje jako mężczyzna)." Stanowi to mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. W sytuacji bowiem nie uwzględnienia zgłoszonego przez stronę w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosku dowodowego – sąd nie ma żadnych uprawnień do dokonywania oceny czy wnioskowane dowody mają charakter istotnych czy nie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślić również należy, że uzyskanie nowych dowodów nieznanych organowi w dacie orzekania, stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego ( art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.). Naruszenie zaś prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego stanowi- zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a. – podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przeprowadzenie przez sąd administracyjny, z urzędu lub na wniosek strony, dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., pozostaje więc w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Pozwala bowiem ocenić czy dowód z dokumentu jest nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi, który wydał decyzję, mogącym stanowić podstawę do przyjęcia, iż spełnione są warunki do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ocena sądu zaś przeprowadzonego dowodu uzupełniającego z dokumentu, który nie był znany organowi, może prowadzić do wniosku, iż zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 807/11; wyrok z 8 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 1110/08; wyrok z 28 listopada 2007 r. sygn., I OSK 1640/06; wyrok z 14 listopada 2006 r., sygn. II OSK 1321/05).

Tak więc nie jest zrozumiałe i prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji, który z jednej strony odmówił dopuszczenia wnioskowanych dowodów, a z drugiej strony dokonał ich oceny. Odmowa dopuszczenia dowodów w tych okolicznościach stanowiła naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, iż wbrew stanowisku strony skarżącej, Sąd I instancji nie dopuścił się w rozpoznawanej sprawie naruszenia art. 184 Konstytucji oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Oba powołane w skardze przepisy zawierają normy o charakterze ustrojowym, które określają funkcję sądów administracyjnych polegającą na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanych przepisów mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów aniżeli zgodność z prawem, co jednak nie miało miejsca. Nie doszło również do naruszenia art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4 i art. 135 p.p.s.a. Natomiast ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 1920r. o obywatelstwie Państwa Polskiego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w przepisie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji przeprowadzi w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniający dowód z dokumentów przedstawionych przez stronę w postępowaniu sądowym, dokona ich oceny w kontekście całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz rozważy, czy zachodzi przesłanka wznowienia administracyjnego warunkująca zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt1 lit. b p.p.s.a.