Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora postanawia: - odrzucić skargę –

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uchyliła uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej nadania R. M. tytułu naukowego profesora nauk prawnych i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L.

Na wskazaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł organ I instancji – Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. wnosząc o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a art. 50 P.p.s.a., wymienia uprawnionych do wniesienia skargi. Zarówno te przepisy P.p.s.a. jak i art. 28 i 29 kpa definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie.

Wskazać należy, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wyklucza możliwość złożenia skargi przez organ administracyjny, który orzekał w I instancji. Szczególnie dobitnie pogląd ten został zaakcentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.1990r., SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7): w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się "sędzią we własnej sprawie".

Organ administracji publicznej nie może w tym samym postępowaniu, w tej samej sprawie występować w dwóch różnych rolach, raz jako podmiot administrujący, a następnie wnoszący skargę do sądu (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2865/10 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 728/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych– orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Rada Wydziału [...] posiada właśnie status organu I instancji (por. art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 18a ust. 11 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, Dz. U Nr 65, poz. 595 ze zm.).

Inicjatywa w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej najczęściej będzie należała do podmiotu, który w postępowaniu jurysdykcyjnym był stroną. Instytucja skargi nie może być wykorzystywana do sporów wynikłych z różnic poglądów pomiędzy organami administracji różnych szczebli, gdyż byłoby to zaprzeczeniem istoty postępowania odwoławczego i instytucji nadzoru. Hierarchiczna budowa organów administracji państwowej z istoty swej zakłada istnienie organów nadzorowanych i organów nadzorujących.

Podstawą kompetencji nadzorczych jest kontrola i możliwość korygowania działań podmiotów nadzorowanych, analogiczne uprawnienia wynikają z przepisów regulujących postępowanie odwoławcze. Żadne z przepisów obowiązującego prawa nie dają organom administracji państwowej pierwszej instancji prawa odwoływania się (wnoszenia skargi) od decyzji organów drugiej instancji wydawanych w postępowaniu odwoławczym, bądź w trybie nadzoru na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż istotą postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego nie są spory pomiędzy organami, ale kształtowanie stosunków administracyjnoprawych stron (tamże).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.