Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe powstałe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi oddala skargę.

Dyrektor Izby Celnej w Sz. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. z dnia [...] r. nr [...].

Wcześniej, w 14 decyzjach (szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji) skierowanych do "G. [...]" Sp. z o.o. (zwanej dalej: "spółką") Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. określił jej należne kwoty podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] zł, w związku ze stwierdzeniem powstania w okresie od 9 czerwca do 31 sierpnia 2008 r. długu celnego z powodu niewywiązywania się przez spółkę z obowiązku nadania dopuszczalnego przeznaczenia towarom objętym procedurą uszlachetniania czynnego. W rozstrzygnięciach wskazano na różnicę między kwotą podatku VAT należną (wskazaną w decyzjach) w wysokości [...] zł, a kwotą podatku VAT obliczoną w zgłoszeniach celnych w wysokości [...] zł, tj. w łącznej wysokości [...] zł.

Dyrektor Izby Celnej w Sz., w piśmie z dnia 14 listopada 2012 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji o podjęcie działań zmierzających do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członków zarządu, a do pisma załączył stosowne dokumenty. Jednocześnie poinformował, że w celu wyegzekwowania wymaganych należności organ egzekucyjny podjął następujące czynności:

– w dniu 5 marca 2012 r. skierował do central banków zawiadomienia o zajęciu wierzytelności obejmujące należności wynikające z tytułów wykonawczych wystawionych w dniu: [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r.;

– w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego Sz. - Prawobrzeże i Zachód w Sz. z dnia [...] r., sygn. akt [...] rozstrzygającym o zbiegu egzekucji, akta sprawy przekazano komornikowi sądowemu, który w dniu 2 lipca 2012 r. zwrócił je, gdyż nie prowadził już postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce;

– tytuły wykonawcze zostały skierowane do służby poborcy, który sporządził raport o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, ustalając równocześnie, że spółka pod adresem: ul. [...] w Sz. nie prowadzi działalności gospodarczej;

– nie ustalono dochodów i wierzytelności spółki podlegających zajęciu, nie ujawniono również jakiegokolwiek mienia należącego do spółki;

– w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w innej sprawie w stosunku

do spółki tytuły wykonawcze zostały przekazane - Dyrektorowi Izby Celnej

w Rz. oraz we W., gdzie ustalono, że spółka nie prowadzi działalności pod ustalonymi adresami we W. - raport z dnia 21 kwietnia 2012r. oraz w N. S. - raport z dnia 23 czerwca 2010 r.

Organ wskazał również, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Sz. poinformował, iż spółka nie figuruje w ewidencji ZUS jako płatnik składek na ubezpieczenie pracowników, zaś dokument dotyczący wyrejestrowania firmy został złożony przez płatnika w dniu 1 lutego 2009 r. Z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. wynikało, że podatnik aktualnie nie dokonuje żadnych wpłat z tytułu podatków, nie posiada nadpłat, a ostatnich rozliczeń dokonywał do września 2009 r. Organ stwierdził także, że spółka nie posiada zarejestrowanych pojazdów w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz nie figuruje w rejestrze Ksiąg Wieczystych jako właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ egzekucyjny uznał, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Dyrektor Izby Celnej w Sz. postanowieniem z dnia [...]r. [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki m.in. na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...] z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. z uwagi na brak majątku, z którego możliwa byłaby skuteczna egzekucja administracyjna.

W toku postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki R. M. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2013 r. poinformował, że spółka w okresie, w którym on pełnił funkcję prezesa zarządu posiadała majątek, nie mniej nie posiadała żadnych środków pieniężnych. Wskazał, że w dniu 29 czerwca 2009 r. ujawnił majątek spółki w Sądzie Rejonowym Sz.– Prawobrzeże i Zachód w Sz. IX Wydział Egzekucyjny (sygn. akt IX [...]). Do pisma załączył wykaz majątku spółki na dzień 31 lipca 2008 r., następnie odpowiadając na wezwanie organu I instancji w piśmie z dnia 20 maja 2013 r., ponownie wskazał, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu spółki brak było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, bowiem sytuacja finansowa spółki była stabilna, a stanowiące własność spółki rzeczy ruchome prezentowały wysoką wartość ekonomiczną. Podniósł, że w sprawie została spełniona przesłanka w postaci istnienia mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Poinformował, że mienie stanowiące własność spółki w postaci ciągnika wraz z naczepą, wymienione w pkt 112 i 114 wykazu mienia spółki, znajduje się w Sz. na ulicy [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. postanowił połączyć toczące się przed organem postępowania wszczęte postanowieniami nr: [...] z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu R. M. za zaległości podatkowe spółki, wynikające ze zobowiązań podatkowych powstałych w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, określonych wobec spółki w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych liczonymi za okres od dnia następnego po dniu upływu terminu płatności wynikającego z każdej z 14 decyzji do dnia wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności w łącznej kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...] zł.

Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu, w złożonym odwołaniu zarzuciła naruszenie przepisów materialnych (art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2012 r poz.749 ze zm.), zwanej dalej: "o.p", jak i procesowych (art. 187 § 1, art. 198 § 1 o.p.), błąd w ustaleniach faktycznych. Strona wniosła także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i dokumentów. Następnie zwróciła się o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając stwierdził, że dla przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości podatkowe spółki konieczne jest kumulatywne zaistnienie przesłanek pozytywnych, wymienionych przez ustawodawcę w art. 116 § 1o.p.

Omawiając pierwszą przesłankę, organ wskazał, że zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł (powstałą po odjęciu kwoty podatku VAT obliczonej w zgłoszeniach celnych w wysokości [...] zł od kwoty zobowiązania podatkowego) do dnia wydania decyzji organu II instancji nie została uiszczona.

Dalej organ odnosząc się do kolejnej przesłanki, wskazał, że na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie ustalił, że zgodnie z Uchwałą z dnia 6 czerwca 2008 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki z dniem 6 czerwca 2008 r. zdecydowało o ustaleniu jednoosobowego składu zarządu spółki w osobie prezesa zarządu oraz o powołaniu zarządu w składzie: prezes zarządu R. M., w uchwale wskazano, że jej postanowienia wchodzą w życie od dnia podpisania, tj. [...] r.,– z informacji zawartych w Dziale 2 KRS nr [...] obejmującym "Dane osób wchodzących w skład organu", ustalono, że od dnia 3 lipca 2008 r. zarząd spółki był jednoosobowy, zaś funkcje prezesa zarządu pełnił R. M. (wpis nr 10 z dnia 3 lipca 2008 r.). Organ zaznaczył, że z zapisów w Dziale 2 Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż oprócz wpisu dotyczącego objęcia funkcji prezesa zarządu spółki, nie było wpisów potwierdzających odwołanie wyżej wymienionego z pełnionej funkcji, jak również nie została podjęta uchwała zgromadzenia wspólników, której treść poświadczałaby odwołanie z funkcji prezesa zarządu spółki. W ocenie organu dowodzi to, że okres pełnienia obowiązków członka zarządu spółki przez stronę obejmował dni, w których przypadał termin płatności poszczególnych zobowiązań podatkowych.

Organ stwierdził bowiem, że w okresie kiedy powstała zaległość podatkowa ciążąca na spółce oraz w dniach upływu terminu płatności podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów, tj. w dniach: 20 i 24 czerwca 2008 r., 3, 8, 18 i 22 lipca 2008 r., 2 i 11 września 2008 r. funkcję członka zarządu "G. [...]" Sp. z o.o. pełnił R.M., będąc zarazem jej prezesem.

Według organu odwoławczego, spełniona została także trzecia przesłanka, tj. bezskuteczności egzekucji z majątku spółki w całości lub w części, bowiem w wyniku wszczęcia i prowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela.

W dalszej części decyzji odnosząc się do przesłanek negatywnych, tj. wyłączających orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zaległości, organ wskazał, że w toku postępowania R. M. poinformował, że spółka w okresie, w którym pełnił funkcję prezesa zarządu posiadała majątek, ale nie posiadała żadnych środków pieniężnych. Jednocześnie wskazał, że w dniu 29 czerwca 2009 r. ujawnił majątek spółki w Sądzie Rejonowym Sz. - Prawobrzeże i Zachód w Sz. IX Wydział Egzekucyjny (sygn. akt IX [...]). Do pisma załączył wykaz majątku ww. spółki na dzień 31 lipca 2008 r., w którym w części dotyczącej środków trwałych wskazał m.in.: dwa kontenery, naczepę uniwersalną oraz ciągnik siodłowy Renault. W piśmie uzupełniającym z dnia 20 maja 2013 r. podniósł, że z przekazanego organowi wykazu majątku stanowiącego własność spółki jednoznacznie wynika, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu brak było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, albowiem sytuacja finansowa spółki była stabilna, a stanowiące własność spółki rzeczy ruchome prezentowały wysoką wartość ekonomiczną.

W odniesieniu do podniesionego przez stronę braku podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż spółka nie sporządzała sprawozdań finansowych ze swojej działalności za okres, w którym powstały zaległości podatkowe, tj. 2008 rok.

Z zapisów w KRS wynikało, że ostatnie sprawozdanie finansowe z działalności ww. spółki zostało złożone za rok 2006. W ocenie organu nieuregulowanie przez spółkę kwoty zaległości podatkowych wynikających z 14 decyzji dowodzi, że kondycja finansowa spółki w 2008 roku - wbrew twierdzeniom R. M. - nie była stabilna, gdyż spółka nie regulowała w tym okresie zaległości podatkowych, które na niej ciążyły. Ponadto, R. M. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2013 r. przyznał, że spółka nie posiadała żadnych środków pieniężnych.

Organ zauważył, że powoływanie się przez stronę na okoliczność posiadania przez spółkę mienia ruchomego o znacznej wartości w dniu 31 lipca 2008 r., nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt (m.in. raportu poborcy celnego sporządzonego w dniu 22 lipca 2008 r.) wynikało, że w siedzibie spółki nie można było dokonać czynności egzekucyjnych ponieważ znajdowała się tam inna firma, zaś jej pracownik poinformował, że "G. [...]" spółka z o.o. wyprowadziła się z zajmowanych pomieszczeń w styczniu 2008 r. Organ dodał, że o złej kondycji finansowej spółki świadczy także umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem nr [...] z dnia [...] r.

Według organu II instancji strona w sytuacji nieregulowania wymagalnych zobowiązań wobec Skarbu Państwa, zobowiązana była w terminie dwóch tygodni, licząc od dnia 20 czerwca 2008 r. do złożenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości. Dzień 20 czerwca 2008 r., był bowiem dniem powstania zaległości podatkowej, która skutkowała powstaniem w spółce stanu niewypłacalności, zobowiązującym członka zarządu do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Zaniechanie złożenia tego wniosku pozbawiło członka zarządu "G. [...]" Sp. z o.o. możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe ww. spółki.

W ocenie organu II instancji z odpowiedzialności strony nie zwalnia także wskazanie przez nią mienia spółki w wykazie sporządzonym w dniu 31 lipca 2008 r., bowiem R. M. powinien wskazać mienie istniejące w dniu orzekania przez organ o jego odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Przy czym organ podkreślił, że musi być to mienie o takiej wartości, która umożliwi pozyskanie środków pieniężnych na pokrycie należności publiczno-prawnych w znacznej wysokości. Dalej organ stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że strona nie wykazała takiego mienia. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej

w Sz. w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki umożliwiające pociągnięcie R. M. do odpowiedzialności za zaległości podatkowe ciążące na spółce, jak również nie wykazał on zaistnienia żadnej z przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym decyzja jaką podjął organ I instancji jest w pełni uzasadniona.

Według organu odwoławczego organ I instancji w sentencji decyzji z dnia [...] r. orzekając o odpowiedzialności R. M. za: zaległości podatkowe spółki w łącznej kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych w łącznej kwocie [...] zł oraz za koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...] zł, podjął prawidłowe rozstrzygnięcie. Zastrzeżeń nie budził sposób wyliczenia wysokości zaległości podatkowej, odsetek, wysokość kosztów postępowania, ani przytoczona podstawa prawna przeprowadzonych działań.

W dalszej części decyzji organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, uznając je za nieuzasadnione. W ocenie organu wobec zaistnienia przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe spółki oraz niewykazania przez stronę postępowania przesłanek egzoneracyjnych, organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji z dnia [...] r., a przedstawione w niej stanowisko organu zostało podzielone w pełnym zakresie przez organ II instancji.

R. M. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu. Zaskarżonej decyzji zarzucił m.in. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że R. M. pełnił funkcję prezesa zarządu spółki aż do 2013 roku w sytuacji, gdy skarżący złożył oświadczenie o rezygnacji z pełnionej funkcji w październiku 2009 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Sz. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz 650/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. Uchylając decyzję Sąd wskazał, że organ ustalając czy R. M. obciążony odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki był w tym okresie członkiem zarządu spółki, powinien odnieść się do wszystkich zgromadzonych dowodów, w tym przedłożonych przez stronę. Organ powinien dokładnie określić w jakim okresie skarżący pełnił obowiązki członka zarządu, ustalając zarówno początek jak i koniec tego okresu. W tym celu powinien posłużyć się wszystkimi dostępnymi mu dowodami, w tym również przedłożoną przez stronę uchwałą nr [...] z dnia [...]r. w sprawie odwołania R. M. z Zarządu Spółki, do którego dokumentu organ w żaden sposób się nie odniósł. Sąd zauważył, że skarżący do odwołania załączył: "Wniosek o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka akcyjna" (druk KRS-Z3), "Zmiana – organy podmiotu/wspólnicy uprawnienie do reprezentowania spółki załącznik do wniosku o zmianę danych w Krajowym Rejestrze Sądowym" (druk KRS-ZK), z których wynika, że R. M. w dniu 9 października 2009 r. złożył wniosek o zmianę informacji o osobach wchodzących w skład organu lub wspólnikach uprawnionych do reprezentowania spółki, poprzez wykreślenie R. M. Przedłożył również kopię uchwały podjętej na walnym Zgromadzeniu Wspólników G. [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Sz., KRS nr [...] w dniu [...] r. w sprawie odwołania R. M. z Zarządu Spółki (uchwała nr [...] z dnia [...] r.). Ponadto skarżący podniósł, że uchwała nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odwołania R. M. z Zarządu Spółki została przedłożona także do akt rejestrowych KRS. WSA podkreślił, że okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy z uwagi na deklaratoryjny charakter wpisu dokonanego w rejestrze dotyczącego wykreślenia członka zarządu. Sąd wskazał, aby w toku dalszego postępowania organ odwoławczy przeprowadził ocenę wszystkich dowodów zebranych w sprawie, w tym powyższej uchwały.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w Sz. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji w istocie podtrzymał uprzednio wyrażone stanowisko, jednocześnie uwzględniając wskazania WSA zawarte w wyroku z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 650/14 ustalając, iż R. M. pełnił funkcję prezesa zarządu spółki od dnia 6 czerwca 2008 do dnia 9 października 2009 r..

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył R. M., żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo. Zarzucił jej:

1. naruszenie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu okoliczności przedawnienia zobowiązania wobec spółki i uznania dopuszczalności orzeczenia w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej pomimo zaistnienia przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania,

2. naruszenie przepisu art. 116 § 1 w związku z art. 118 § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu wystąpienia przesłanek odpowiedzialności w szczególności:

- przesłanki, że "egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna", pomimo, że stwierdzenie takie oparte zostało jedynie na nieskutecznym dokonaniu jedynie jednego środka egzekucyjnego skierowanego do jednego składnika majątkowego spółki w postaci próby zajęć kont bankowych, pomimo istnienia innych składników majątkowych z których mogła być prowadzona egzekucja a której w ogóle nie przeprowadzono.

- przesłanki istnienia zobowiązania podatkowego wobec spółki jako "zaległości podatkowej" pomimo upływu okresu przedawnienia zaległości podatkowej spółki z 2008r z uwagi na fakt przedawnienia zobowiązań z dniem 31.12.2013r.

3. naruszenie przepisu art. 116 § 2 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie z uwagi na fakt, że zastosowano przepis obowiązujący po 01.01.2009r natomiast zobowiązanie podatkowe spółki powstało w 2008r i należało zastosować przepis art. 116 o.p. obowiązujący w dniu powstania zobowiązania podatkowego.

4. naruszenie przepisu art. 187 § 1 oraz 198 § 1 o.p. poprzez ich błędne zastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organ prowadzący postępowanie oględzin miejsca położenia nieruchomości - ul. [...] - siedziby spółki w tym ustalenia istnienia majątku spółki w postaci ciągnika siodłowego wraz z naczepą oraz kontenera z którego nadal możliwa jest egzekucja.

5. naruszenie art. 192, art. 191 w związku z art. 187 § 1 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na błędach w ustaleniach faktycznych dotyczących następujących okoliczności:

- przyjęcia, że nie istnieje mienie spółki z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zobowiązań podatkowych, w sytuacji w której w toku całego postępowania egzekucyjnego przeprowadzono tylko jeden środek egzekucyjny w postaci próby zajęcia rachunków bankowych, ograniczając tą egzekucję, a na stan z chwili prowadzenia postępowania istniało mienie ruchome spółki znacznej wartości przewyższające wartość zobowiązań podatkowych.

- istnienia zaległości podatkowych spółki i przyjęcia, że nie uległy one przedawnieniu pomimo braku dowodów na skuteczne wszczęcie, prowadzenie i umorzenie egzekucji wobec spółki, a w szczególności dowodu na zawiadomienie dłużnika (spółki) o dokonanym środku egzekucyjnym w postaci zajęcia rachunku bankowego, jak też braku dowodu na okoliczność wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, potwierdzającego najistotniejszą okoliczność, czyli bezskuteczność egzekucji.

- niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym okoliczności zakończenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki w 2008r prowadzonego przez komornika sądowego, w tym istnienia majątku spółki i jej możliwości płatniczych.

- błędu w ustaleniach, że w okresie pełnienia przez R. M. funkcji prezesa zarządu spółki kondycja finansowa spółki uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.

6. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik , tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 o.p. poprzez :

a) naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, w szczególności poprzez rażące naruszanie przepisów prawa - ordynacji podatkowej w zakresie ustalania stanu faktycznego oceny materiału dowodowego poprzez przyjmowanie określonych stanów faktycznych bez sprawdzenia dowodów potwierdzających zaistnienie danego faktu;

b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów publicznych oraz niepodejmowanie wszelkich działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez oparcie orzeczenia na ustaleniach organu I instancji bez zbadania źródeł dowodowych potwierdzających określone stany faktyczne, przy całkowitym pominięciu stanowiska strony, w tym składanych wyjaśnień i zgłaszanych wniosków, co świadczy o braku bezstronności i obiektywizmu;

c) naruszenie zasady przekonywania, poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy i przekonania podatnika do zasadności orzeczenia, w tym oceny czy w okresie kiedy R. M. pełnił funkcje prezesa spółki sytuacja finansowa spółki wymagała złożenia wniosku o upadłość, czyli ustalenia czy istniały w ogóle przesłanki do upadłości w tym okresie oraz przyjęcie, że R. M. odpowiada za zobowiązania Spółki ujawnione w 2012 r. mimo, że od 3 lat nie był już członkiem zarządu Spółki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.269 ze zm.) dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Przede wszystkim nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż w sprawie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji wobec osoby trzeciej wobec (jak twierdzi strona) przedawnienia zobowiązania spółki z dniem 31 grudnia 2013 r.

Należy wskazać, że art. 118 § 1 o.p. w istocie stanowi, iż nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Sąd zauważa, że czym innym jest upływ 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość - o którym mowa w art. 118 § 1 o.p., a w którym organ może wydać decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności na osobę trzecią. Czym innym jest natomiast faktyczny upływ terminu przedawnienia konkretnego zobowiązania, który może być zawieszany bądź przerywany np. przez zastosowanie środka egzekucyjnego o którym podatnik został zawiadomiony, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Podkreślenia nadto wymaga fakt, że obowiązek wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej w terminie 5 lat od końca roku kalendarzowego w którym powstała zaległość podatkowa, dotyczy organu podatkowego pierwszej instancji, a nie organu odwoławczego. Stanowisko takie powszechnie prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku NSA sygn. akt II FSK 428/11 z dnia 21.09.2012r., w którym sąd jednoznacznie stwierdził, iż obowiązek wydania decyzji przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość, należy rozumieć jako obowiązek wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji. Wyjaśniono, że art. 118 § 1 o.p. dotyczy decyzji organu pierwszej instancji, gdyż to ona kształtuje stosunek zobowiązaniowy osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika, natomiast ewentualna decyzja organu odwoławczego nie ustala już tego zobowiązania, a jest jedynie przejawem kontroli poprawności tego ustalenia. Analogiczne stanowisko zajmował NSA w szeregu innych orzeczeń np. w wyroku NSA z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt. II FSK 1000/12, w wyroku NSA z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt. II FSK 753/12, w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt. I FSK 131/13.

Z akt sprawy wynika, że zobowiązania podatkowe "G. [...]" Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług powstały w dniach od 09.06.2008r. do 31.08.2008r., zaś decyzja organu pierwszej instancji o przeniesieniu odpowiedzialności na osobę trzecią za powstałe zobowiązania została wydana [...]r. Do jej doręczenia doszło w dniu 25.10.2013r., a zatem przed upływem terminu wskazanego w art. 118 § 1 o.p.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organ podatkowy pierwszej instancji nie naruszył wskazanego przepisu, zaś organ odwoławczy w związku z wniesieniem odwołania z dnia 06.11.2013r. był uprawniony do skontrolowania jej poprawności. Wbrew zarzutom organ odwoławczy nie naruszył przez powyższe art. 233 § 1 pkt 1 o.p.

Strona w skardze zarzuciła także naruszenie art. 116 § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu wystąpienia przesłanki w postaci bezskuteczności egzekucji, prowadzonej wobec spółki, pomimo że stwierdzenie takie zostało jedynie oparte na nieskutecznym zastosowaniu jednego środka egzekucyjnego, skierowanego do jednego składnika majątkowego spółki w postaci próby zajęć kont bankowych, mimo istnienia innych składników majątkowych, z których mogła być prowadzona egzekucja, której w ogóle nie przeprowadzono.

Z powyższym nie sposób się zgodzić. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wynika, że organ egzekucyjny, pomimo wielu podjętych prób, nie ustalił majątku spółki pozwalającego na zaspokojenie ciążących na spółce zobowiązań, a wykorzystanie innych środków egzekucyjnych okazało się niemożliwe. Przy czym, wbrew twierdzeniom skarżącego organ egzekucyjny nie ograniczył się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych.

Jak wynika z materiałów sprawy wystawiono szereg tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych "G. [...]" sp. z o.o. Następnie skierowano do central banków zawiadomienia o zajęciu wierzytelności obejmujących należności wynikające z ww. tytułów wykonawczych. Doręczenie zawiadomień i odpisów tytułów wykonawczych stronie nastąpiło w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podejmowano próby podjęcia czynności egzekucyjnych pod adresem spółki wynikającym z zapisów w KRS, tj. Sz. ul. [...] i jak ustalono, już w 2008r. pod ww. adresem znajdowała się inna firma.

Nadto w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w innej sprawie wobec ww. spółki gdzie tytuły wykonawcze przekazano organom rekwizycyjnym - Dyrektorowi Izby Celnej w Rz. i Dyrektorowi Izby Celnej we W. potwierdzono, że spółka nie prowadzi działalności pod innymi ustalonymi adresami, tj. ul. [...] – W. oraz [...]- N. S. We W. pod wskazanym adresem działały supermarkety [...] i [...] i nie stwierdzono, aby działalność prowadziły tam inne podmioty. Z kolei w N. S. na terenie zlokalizowanym pod ww. adresem działała firma "K." Sp. z o.o.

Jednocześnie w toku prowadzonej egzekucji na podstawie zawiadomienia z dnia 20.04.2012r., obejmującego należności wynikające m.in. z tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...] z dnia 26.03.2012r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego spółki w Banku [...] S.A. w W. Jednak z tytułu dokonanych zajęć nie uzyskano żadnych środków pieniężnych, gdyż rachunek bankowy spółki nie wykazuje obrotów od 01.12.2006r. W sprawie kierowano także zajęcia do central innych banków, tj. [...]., [...]., [...]., [...]., [...]., [...]., [...]., jednak okazały się one nieskuteczne. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki ustalono, że nie prowadziła ona działalności co najmniej od kilku lat.

Dalsze czynności podjęte w sprawie nie doprowadziły do ustalenia innych dochodów i wierzytelności spółki podlegających zajęciu. Zgromadzone w toku postępowania egzekucyjnego informacje wykazały, że spółka trwale zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej oraz nie posiada majątku, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję administracyjną.

Ustalono nadto, że w 2008r. prowadzone było wobec majątku spółki z o.o. "G.[...]" z siedzibą w Sz. postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...]r. Jednak z uwagi na brak majątku, z którego możliwa byłaby skuteczna egzekucja administracyjna postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie umorzono. W jego uzasadnieniu wskazano, że jedyny majątek spółki stanowiły: ciągnik samochodowy [...] rok produkcji 1990 oraz naczepa ciężarowa [...], jednak ich miejsca położenia nie udało się ustalić.

Nadto w toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w Sz. ustalił, że pod adresem: ul. [...] w Sz. mieści się firma "I", zaś zobowiązana spółka nie prowadzi tam działalności co najmniej od 3 lat.

Postępowania egzekucyjne wszczęte w niniejszej sprawie zostały umorzone postanowieniami z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r., po stwierdzeniu, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Sąd podziela pogląd organu, że bezskuteczność egzekucji organy podatkowe władne są wykazać za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających fakt niemożności zaspokojenia całości bądź części publicznoprawnych roszczeń Skarbu Państwa. Wymóg formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji administracyjnej nie znajduje przy tym jakiegokolwiek umocowania w treści obowiązującego prawa.

Trafnie organ przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08.12.2008r. w sprawie o sygn. akt II FPS 6/08, gdzie przyjęto, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 o.p. powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, przy czym stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawię każdego prawnie dopuszczalnego dowodu i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego . Jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 18.02.2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1316/14, w świetle powyższej uchwały nawet niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki nie ma wpływu na odpowiedzialność skarżącego i w rezultacie na wynik sprawy.

Uwzględniając powyższe oraz przedstawione uprzednio informacje należy stwierdzić, że nie ma racji skarżący twierdząc jakoby organ podatkowy naruszył normę zawartą w art. 116 § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji zostało oparte na wystarczającym materiale dowodowym, poprawnie ocenionym przez organ, informacje o bezskuteczności egzekucji były aktualne w dacie rozstrzygania przez organy obu instancji, a zatem zarzut naruszenia art. 116 § 1o.p. jest nieuprawniony.

Zgodzić się natomiast należy z twierdzeniem skarżącego, co przyznał także organ odwoławczy, że zastosowanie w niniejszej sprawie winien znaleźć przepis art. 116 § 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2008r., Istotnie jednak zastosowanie przez organ odwoławczy ww. przepisu w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1318), obowiązującym od 1 stycznia 2009r. nie ma znaczenia w sprawie i pozostaje bez wpływu na jej wynik, bowiem zarówno powstanie jak i termin płatności zobowiązań podatkowych, z tytułu których powstały zaległości podatkowe, miały miejsce w czasie pełnienia przez R. M. obowiązków członka zarządu "G. [...]" sp. z o.o.

Przechodząc do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 198 § 1 o.p., które w ocenie skarżącego polega na zaniechaniu przeprowadzenia oględzin miejsca, tj. nieruchomości położonej w Sz. przy ul. [...] w celu ustalenia istnienia majątku spółki, w postaci ciągnika siodłowego wraz z naczepą oraz kontenera z którego egzekucja jest możliwa, należy wskazać, że podniesiony zarzut nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy w istocie dokonał oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...] w Sz., zostały one przeprowadzone w toku postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy, w związku z analogicznym zarzutem przedstawionym w odwołaniu z dnia 06.11.2013r. Z czynności sporządzono w dniu 19.12.2013r. notatkę służbową poborcy wraz z dokumentacją fotograficzną, wykonaną w dniu 19.12.2013r. na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Sz. Z notatki wynika, że poborca celny ustalił, iż na wskazanym terenie przy ulicy [...] w Sz. znajdował się ciągnik siodłowy m-ki [...] o nr rejestracyjnym [...], do którego przyczepiona była płaska naczepa bez numerów rejestracyjnych. Ustalono, iż wspomniany ciągnik wraz z naczepą były zardzewiałe i zdewastowane. Uzyskano informację, że zestaw należy do "G. [...]" Sp. z o.o. i ma być złomowany. Wcześniej organy ustaliły, iż we wskazanym miejscu działalność gospodarczą prowadziła w 2008r. zupełnie inna firma, tj. "I" zaś w roku 2012 firma "I". Wykonana i znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna potwierdza informacje dotyczące złego stanu ciągnika [...]i naczepy, które są zdewastowane i pokryte rdzą, oraz roślinnością.

Strona została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu odwoławczym, w tym sporządzonej dokumentacji fotograficznej pojazdów i notatki służbowej z dokonanych oględzin i jak wynika z akt sprawy z prawa tego nie skorzystała. Jak natomiast wynika z argumentacji zawartej w skardze skarżący nie kwestionuje wyniku przeprowadzonej czynności ( tj. faktu ujawnienia przedmiotowych elementów majątkowych w postaci ciągnika siodłowego i naczepy, ani autentyczności wykonanych fotografii odzwierciedlających stan pojazdów), nie wniosła zastrzeżeń co do prawidłowości dokonanej czynności. Strona kwestionuje natomiast stanowisko organu, iż ujawnione w wyniku oględzin elementy majątkowe nie pozwalają na zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W takim stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 198 § 1 należało uznać za nieuzasadniony, strona nie wykazała bowiem w jaki sposób powyższe wpłynęło na wynik postępowania.

Nadto zdaniem R. M. - wyrażonym w treści skargi z dnia 21.04.2015r. organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych dotyczących kondycji finansowej spółki, która w ocenie organu uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, a tym samym organ naruszył art. 192, art. 191 w związku z art. 187 § 1 o.p.

Również z tym zarzutem nie można się zgodzić. Po pierwsze dlatego, że materiał zgromadzony w toku prowadzonego postępowania dowodzi, że sytuacja finansowa spółki. Świadczy o tym choćby fakt, że nie wywiązywała się z ciążących na niej zobowiązań podatkowych w terminach przewidzianych przepisami prawa, w związku z czym już w dniu 20.06.2008r., będącym dniem powstania pierwszej zaległości podatkowej popadła w stan niewypłacalności.

Nadto, jak twierdzi sam skarżący, po objęciu przez niego funkcji prezesa zarządu spółka "G. [...]" znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, posiadała wprawdzie majątek, ale nie posiadała żadnych środków finansowych. Jak ustalono na podstawie treści odwołania z dnia 06.11.2013r. spółka nie podejmowała czynności znajdujących się w profilu jej działalności, tj. nie budowała obiektów pływających, zaś R. M. próbował jedynie wznowić produkcję, co jednak się nie udało.

W toku postępowania ustalono również, że już w lutym 2009r. spółka dokonała w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wyrejestrowania z ewidencji, zaś ostatniej wpłaty składki dokonała w dniu 25.07.2008r. Nie bez znaczenia dla oceny sytuacji finansowej spółki pozostaje również kwestia zaprzestania działalności na terenie przy ulicy [...] w Sz. już w styczniu 2008r.

Zgodzić należy się z organem, że nie zasługują na wiarę twierdzenia o braku jakichkolwiek zobowiązań spółki w czasie pełnienia przez R. M. funkcji prezesa zarządu, skoro na spółce ciążyły zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań w podatku od towarów i usług, powstałych w związku z importem towarów. Niewątpliwie spółka nie regulowała na bieżąco wymaganych prawem zobowiązań. Zaniechanie w tym zakresie prowadzi do stwierdzenia, że odpowiedzialność R. M. za zaległości podatkowe spółki, na podstawie art. 116 § 1 o.p. istnieje. Był on zobowiązany do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jak również nie wykazał przesłanki braku swojej winy w niezłożeniu tego wniosku.

Powyższe poglądy podziela Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku sygn. akt II FSK 1606/06 z dnia 13.02.2008r. stwierdził, iż nawet skoro, mimo wypłacalności, spółka z o.o. nie zapłaciła podatku i z tego tytułu powstała zaległość, to odpowiedzialność za nią członka zarządu, wynikająca z art. 116 § 1 o.p., pełniącego funkcję w czasie, o którym mowa w § 2 tego przepisu jest oczywista. Przesłanki egzoneracyjne o których mowa w § 1 tego przepisu do takiej sytuacji nie mają zastosowania. Podobnie orzekł WSA we Wrocławiu w wyroku sygn. akt I SA/Wr 961/07 z dnia 13.12.2007r., wskazując, że "jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich (...). Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (...). Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (...)". Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku sygn. akt I SA/Sz 1091/11 z dnia 26.04.2012r.

Trafnie wskazano, że gdyby nawet organy obu instancji przyjęły za prawidłowy tok rozumowania R. M., zgodnie z którym dobra sytuacja finansowa spółki w okresie powstania zaległości podatkowych, uwalniałaby członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, powstałe w czasie kiedy pełnił on swoją funkcję, to doprowadziłoby to do sytuacji w której dobrze prosperująca firma nie regulowałaby należnych Skarbowi Państwa należności publicznoprawnych, zaś członkowie jej zarządu zawsze byliby zwolnieni z odpowiedzialności za jej zaległości.

W sytuacji natomiast powstania w spółce stanu niewypłacalności, związanego z brakiem regulowania zobowiązań podatkowych oraz związanym z tym zaniechaniem R. M., przejawiającym się w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości nie sposób mówić o braku winy i jakiejkolwiek możliwości uwolnienia ww. od odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanej przez niego spółki.

Trafnie uznano więc, że nawet przyjęcie, iż w dacie powstania zaległości podatkowej spółka była w dobrej kondycji finansowej, choć nie potwierdza tego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z którego wynika, że spółka nie płaciła wymaganych prawem należności publicznoprawnych, nie wznowiła produkcji i nie była w stanie uruchomić działalności, a także zaprzestała składania sprawozdań finansowych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego ( ostatnie złożone za lata 2005 i 2006) nie zwalnia skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku sygn. akt I SA/Go 351/12 z dnia 22.08.2012r. dobra kondycja finansowa spółki nie zawsze automatycznie przesądza o tym, że nie ma podstaw do złożenia wniosku o upadłość, gdyż decydujący jest w tej mierze stan niewypłacalności, którego nie należy ustalać jedynie na dokumentach bilansowo - sprawozdawczych. Artykułu 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego nie można bowiem interpretować, opierając się wyłącznie na bilansie, który jedynie porządkuje majątek przedsiębiorcy według źródeł jego finansowania. W przepisie art. 11 ww. ustawy nie powiązano zatem stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, ale z jego zachowaniem, konkretnie zaniechaniem - zaprzestaniem płacenia długów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. I SA/Bd 301/09).

Dalej we wskazanym orzeczeniu stwierdzono, że powstanie zaległości podatkowej oraz niemożność jej wyegzekwowania w trybie postępowania egzekucyjnego rodzi stan, w którym skarżący nie reguluje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a taki z kolei obliguje do złożenia wniosku o upadłość. Gdyby bowiem nawet przyjąć, iż spółka posiadała majątek, co w świetle bezskuteczności egzekucji jest mało prawdopodobne, to fakt nieregulowania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych ma tutaj pierwszorzędne znaczenie.

Odnosząc się zatem do argumentów podnoszonych w skardze, co do błędnych ustaleń faktycznych, dotyczących kondycji finansowej spółki, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że sytuacja ta została oceniona w kontekście całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu informacji o braku regulowania przez spółkę należności wobec Skarbu Państwa. W przedmiotowej sprawie nie doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zasadnie organ uznał, że w spółce powstał stan niewypłacalności obligujący zarząd do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jak również skarżący nie przedstawił żadnego dowodu wskazującego na brak jego winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Tym samym podniesiony zarzut dotyczący błędów w ustaleniach faktycznych dotyczących kondycji finansowej spółki należy uznać za bezzasadny.

Podkreślić bowiem należy, że dowodem na brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości nie może być, na co wskazał również WSA w Szczecinie w wyroku sygn. akt I SA/Sz 282/12 z dnia 20.06.2012r., gołosłowne przeświadczenie członka zarządu, że w okresie sprawowania przez niego funkcji sytuacja majątkowa spółki była dobra. Również ewentualny brak wiedzy, o powstających z mocy prawa zaległościach podatkowych, nie może być uznany za okoliczność usprawiedliwiającą członka zarządu, który przy zachowaniu minimum staranności winien znać stan majątkowy spółki.

Zdaniem Sądu, organ opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, w tym wyjaśnieniach strony trafnie stwierdził, że R. M. nie wskazał majątku znajdującego się w posiadaniu spółki, z którego możliwe było zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p., a tym samym zarzut skarżącego, iż taki majątek wskazał należy uznać za bezpodstawny. Nie sposób za taki majątek uznać przedłożonego przez stronę wykazu majątku spółki, sam wykaz nie jest tożsamy z majątkiem albowiem nie wskazuje miejsca gdzie on się znajduje. Istotnie natomiast R. M. do odwołania od decyzji załączył kopię dowodu rejestracyjnego dotyczącego naczepy ciężarowej m-ki [...] oraz kopię dowodu rejestracyjnego ciągnika samochodowego m-ki [...] i ustalono miejsce gdzie znajdują się wskazane ciągnik i naczepa. Jednak należy podkreślić, że także z przekazanej dokumentacji wynikało, że są to pojazdy wyprodukowane w latach 1990-1991, które badania techniczne przeszły odpowiednio w roku 2006 i 2007. Brak informacji dotyczących dalszych badań technicznych, zaś dokument dotyczący ubezpieczenia ciągnika samochodowego [...] jest datowany na dzień 29.11.2006r. Ewentualne dalsze polisy ubezpieczeniowe nie zostały przedłożone organom. Zgodzić należy się z organem, że pojazdy wieloletnie, w stanie technicznym który potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna nie przedstawiają wartości, która pozwoliłaby na zaspokojenie zaległości spółki które wynosiły w niniejszej sprawie wraz z kosztami egzekucyjnymi i odsetkami za zwłokę [...] zł . Zgodzić należy się, że czynności egzekucyjne podjęte na ujawnionym mieniu, celem ewentualnego zaspokojenia zaległości podatkowych spółki w całości lub w znacznej części nie przyniosłyby wymiernych rezultatów. Tymczasem okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki nie jest wskazanie jakiegokolwiek mienia, a takiego mienia, które faktycznie, realnie umożliwia zaspokojenie istniejących zaległości podatkowych (por. wyrok NSA z 25 lipca 2011 r., I FSK 899/10; CBOSA).

W kwestii pozostałych zarzutów skargi dotyczących braku dowodów na skuteczne wszczęcie, prowadzenie i umorzenie egzekucji wobec spółki, w tym braku dowodów na zawiadomienie spółki o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, a także braku dowodu na okoliczność wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego należy stwierdzić, że zarzuty te dotyczą postępowania egzekucyjnego, które jest samoistnym i odrębnym postępowaniem od postępowania administracyjnego dotyczącego przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie. Możliwość podnoszenia zarzutów w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego istnieje w toku tegoż postępowania, nie można ich natomiast podnosić po jego zakończeniu. Nie mają zatem znaczenia dla prowadzonego postępowania z zakresu odpowiedzialności członka zarządu zarzuty podnoszone wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jeżeli takie postępowanie zostało wszczęte, to członek zarządu nie może formułować jakichkolwiek zarzutów wobec podjętych środków egzekucyjnych (zob. wyrok WSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 819/11), a wszelkie nieprawidłowości winny być podnoszone w toku postępowania egzekucyjnego i nie mogą skutkować po kilku latach wyłączeniem odpowiedzialności osoby trzeciej (por. wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 364/11 z dnia 08.02.2012r.).

Jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku sygn. akt I SA/Sz 1215/13 z dnia 12.06.2014r. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego, co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać. Nie ma też znaczenia dla sprawy fakt zakończenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki prowadzonego przez komornika sądowego.

Zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie w sprawie odpowiedzialności osób trzecich z uwzględnieniem całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które doprowadziło do stwierdzenia, że żadna z przesłanek egzoneracyjnych, która miałaby uwolnić członka zarządu "G. [...]" Sp. z o.o. z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, nie została spełniona, natomiast stwierdzono istnienie przesłanek pozytywnych, które uprawniały do wydania zaskarżonej decyzji. Z treści przepisu art. 116 o.p. wynika, że dla przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki, konieczne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: musi istnieć zaległość podatkowa spółki, odpowiedzialność obejmuje zaległości z tytułu zobowiązań które powstały w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez te osoby, musi zaistnieć bezskuteczność egzekucji z majątku spółki w całości lub części. Jak wykazano wyżej wszystkie te przesłanki zostały spełnione.

Z kolei członek zarządu może się od takiej odpowiedzialności uwolnić, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy bądź wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Taka sytuacja w badanej sprawie nie zaszła.

Motywy postępowania zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji, jak również wskazano w rozstrzygnięciu powody dla których jednym z dowodów organy, dały wiarę, a innym nie.

Wbrew twierdzeniom skargi w przedmiotowej sprawie nie naruszono również norm prawa wynikających z zapisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 o.p., bowiem podjęto działania zmierzające do dokładnego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy poprzez zgromadzenie materiału dowodowego i odniesienie się do dowodów zgromadzonych w postępowaniach, prawidłowo też organ odwoławczy oparł się na ustaleniach i dowodach zgromadzonych przez organ pierwszej instancji.

Nietrafny jest zarzut, że R. M. odpowiada za zobowiązania spółki ujawnione w 2012 r. mimo, ze od 3 lata nie był już członkiem jej zarządu. Istotne jest, jak wskazywano, że odpowiedzialność obejmuje zaległości z tytułu zobowiązań które powstały w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez R. M. tj. w roku 2008 i wtedy w istocie zostały one ujawnione.

Mając na uwadze powyższe, wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.