Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. w I. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 24 kwietnia 2025 r. znak POWII.5455.10.2024.KK.2 w przedmiocie zobowiązania do pokrycia kosztów badań jakościowych produktu leczniczego i kosztów pobrania próbki postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić A. w I. kwotę 403 zł (czterysta trzy złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 29 maja 2025 r., pod poz. 20186.

Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2025 r. wezwano pełnomocnika A. w I. (zwanej dalej: "stroną skarżącą") do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wskazanie sposobu reprezentacji strony skarżącej, tj. czy osoby, które udzieliły pełnomocnictwa procesowego: H. O. J. i R. F. K. są uprawnione do reprezentacji strony skarżącej i czy każda z tych osób uprawniona jest do samodzielnej reprezentacji czy łącznie z innym dyrektorem/prokurentem oraz wskazania, z jakich dokumentów, regulacji prawnych wynikają zasady reprezentacji strony skarżącej. Sąd wyjaśnił, że z dołączonego do skargi dokumentu – Certificate of Registration, przetłumaczonego z języka angielskiego na język polski przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego wynika, że ww. osoby są prokurentami w Radzie Dyrektorów strony skarżącej, jednak w ww. dokumencie nie znajdują się informacje o sposobie reprezentacji strony skarżącej.

Odpis powyższego zarządzenia przesłano na adres pełnomocnika strony skarżącej i doręczono w dniu 28 sierpnia 2025 r. upoważnionemu pracownikowi (k. 43 akt sądowych), zatem dwumiesięczny termin rozpoczął swój bieg dnia następnego (29 sierpnia 2025 r.) i upłynął w dniu 28 października 2025 r. (wtorek), w którym to terminie strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej zwanej: "p.p.s.a.") osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, zaś zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jak stanowi art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone m.in. w art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska sądów administracyjnych wynika, że pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo – jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08 – treść tego, jak i dalej powoływanych orzeczeń jest dostępna w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zwykle odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu. Podmiot zagraniczny obowiązany jest przedstawić przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego dokument z właściwego rejestru gospodarczego, handlowego lub sądowego osoby prawnej. Zauważyć w tym miejscu należy, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania umocowania osób upoważnionych do działania w jej imieniu, w tym określenie czy jest to samodzielna reprezentacja czy łącznie z innymi podmiotami, np. dyrektorem/prokurentem jak w niniejszej sprawie, oraz wskazania, z jakich dokumentów czy regulacji prawnych wynikają zasady reprezentacji strony skarżącej. Sąd w tym zakresie na podstawie aktualnych przepisów prawnych nie dokonuje żadnych ustaleń z urzędu.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że uzupełnienie braków formalnych skargi następuje pod rygorem jej odrzucenia, a nie pozostawienia bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie Sąd wyznaczył termin do uzupełnienia braku formalnego skargi na podstawie art. 130 § 11 ustawy z dnia z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 i 1841 oraz z 2025 r. poz. 620; zwanej dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 300 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznacza termin do poprawienia lub uzupełnienia pisma albo uiszczenia opłaty nie krótszy niż miesiąc, przy czym gdyby doręczenie wezwania miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy niż trzy miesiące.

Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca ustanowiła dwóch pełnomocników do prowadzenia sprawy mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z tym wezwanie do usunięcia braku skargi należało kierować na adres jednego z nich. Przepisy p.p.s.a. nie precyzują jednak terminów do dokonania określonych czynności procesowych, jakie powinny zostać wyznaczone pełnomocnikowi reprezentującemu podmiot zagraniczny. Co do zasady więc pełnomocnika ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wiążą terminy ustawowe określone w p.p.s.a. tak jak dla każdego skarżącego mającego miejsce zamieszkania, zwykłego pobytu albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Niemniej nie można tracić z pola widzenia, że w zależności od rodzaju czynności procesowej, której sąd wymaga, np. biorąc pod uwagę rodzaj braku pisma procesowego, stosowanie do wezwań w ramach postępowania naprawczego podstawowego terminu 7 dni z art. 49 § 1 p.p.s.a. byłoby niewystarczające do kontaktu pełnomocnika z podmiotem zagranicznym, a w konsekwencji nieskuteczne i niewspółmierne w związku z oczekiwanym rezultatem wezwania, jakim jest uzupełnienie określonego braku formalnego.

Wobec tego racjonalne jest stosowanie i wyznaczanie dłuższych terminów do dokonania określonych czynności procesowych w postępowaniu sądowadministracyjnym, o ile znajduje to uzasadnienie w przepisach powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej prawa.

W niniejszej sprawie doręczenie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi następowało do rąk zawodowego pełnomocnika, którego miejsce zamieszkania znajduje się w Rzeczypospolitej Polskiej, jednak aby zrealizować cel wezwania i umożliwić zawodowemu pełnomocnikowi uzupełnienie dokumentów i złożenie stosownych wyjaśnień, Sąd wyznaczył podstawowy termin nie krótszy niż miesiąc, tj. 2 miesiące.

Sąd stwierdza, że w wyznaczonym terminie nie został uzupełniony stwierdzony brak formalny skargi. Wprawdzie strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do sądu drogą elektroniczną pismo z dnia 3 listopada 2025 r., w którym zawarła dokumenty mające wykazać sposób reprezentacji, jednakże pismo to zostało nadesłane w dniu 3 listopada 2025 r., zatem już po terminie zakreślonym w wezwaniu (z uchybieniem terminu).

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. – w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z urzędu zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis sądowy, o czym orzekł na § 2 tego przepisu w punkcie 2 sentencji postanowienia.