II SAB/Wa 419/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-01-25	
Data wpływu	2023-06-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Joanna Kube
Waldemar Śledzik /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Minister Spraw Zagranicznych	
Treść wyniku	Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej ([...]) 1. zobowiązuje Ministra Spraw Zagranicznych do rozpatrzenia wniosku skarżącego S. z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz skarżącego S. z siedzibą w W. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
P. z siedzibą w [...] (dalej także, jako: [...] lub skarżący) w dniu [...] kwietnia 2023 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwróciło się do Ministra Spraw Zagranicznych o udostępnienie w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), informacji publicznej w zakresie:

1) skanów wszystkich zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, które wydał Konsul RP w [...] w okresie od [...] stycznia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r.,

2) informacji, na podstawie jakich dokumentów wydano każde ze wskazanych wyżej zaświadczeń.

Minister Spraw Zagranicznych w odpowiedzi na powyższy wniosek, udzielonej w wiadomości e-mail w dniu 11 kwietnia 2023 r., poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej oraz że wniosek ma charakter ogólny, sprowadza się do zapytania o udostępnienie "wszystkich zaświadczeń" dotyczących zagadnienia, a w konsekwencji nie zawiera jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w ramach procedury dostępu do informacji publicznej. Organ, powołując się na poglądy orzecznictwa, poinformował [...], że istotą złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest uzyskanie informacji w celu realizacji jawności życia publicznego i kontroli władzy publicznej. Informacja publiczna powinna stwarzać realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, a nie służyć gromadzeniu informacji w ramach i na potrzeby działalności statutowej wnioskodawcy. Zaznaczył również, że nie jest informacją publiczną informacja dotycząca stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego.

W dniu 1 maja 2023 r. P. z siedzibą w [...], działając przez pełnomocnika radcę prawnego B.B., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając mu naruszenie art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej w przewidzianym terminie. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Zagranicznych do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi [...] odwołało się do art. 61 Konstytucji RP i art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i wywiodło, że informacje, których udostępnienia się domaga, stanowią informacje publiczne. Informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a także treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych - niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Następnie odniosło się do definicji legalnej "dokumentu urzędowego" (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.) i przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy judykatury dotyczące problematyki bezczynności w udostępnianiu dokumentów urzędowych (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 38) podkreśliło, że obejmuje on wszelkie treści oświadczeń woli lub wiedzy bez względu na formę ich utrwalenia. Złożenie danego dokumentu w aktach sprawy stanowi jedną, ale nie jedyną z przesłanek uznania danego dokumentu za dokument urzędowy. Dokumentem urzędowym może być zarówno ten, który został skierowany do innego podmiotu, jak i ten, który został tylko złożony do akt sprawy.

W ocenie skarżącego w świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że zaświadczenie wydane przez właściwego konsula RP na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi dokument urzędowy podlegający udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Dalej [...] nie zgodziło się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym jego wniosek "ma charakter ogólny" i dlatego nie może być załatwiony w trybie u.d.i.p. Wywiodło, że wnosiło o udostępnienie precyzyjnie zdefiniowanego zbioru dokumentów urzędowych, co do którego zawartości nie można mieć najmniejszej nawet wątpliwości. Przedmiotem wniosku było bowiem udostępnienie określonej kategorii dokumentów urzędowych - zaświadczeń określonych w powołanej podstawie prawnej, wydanych przez zdefiniowanego we wniosku urzędnika organu, we wskazanym okresie czasu. W związku z powyższym, uwzględniając poglądy orzecznictwa, wniosek powinien zostać rozpatrzony przez organ, a jego rozpatrzenie nie powinno nastręczać organowi problemów natury semantycznej (tj. niemożności zrozumienia jego treści i ustalenia przedmiotu wniosku).

Skarżący wyjaśnił, że przygotowuje raport pt. "Praktyka administracyjna wydawania zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji", w którym zamierza przedstawić analizę standardu dowodowego, w oparciu o który wydawane są przez konsulów RP zaświadczenia. Powyższy raport zostanie opublikowany na stronie internetowej skarżącego. Bez wnioskowanych informacji powyższy dokument nie będzie mógł powstać. Dlatego, mimo że wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, jego poprawna realizacja przez organ jest dla interesu publicznego szczególnie istotna.

Minister Spraw Zagranicznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne, ewentualnie oddalenie, jako bezzasadnej, po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych skargi.

W uzasadnieniu organ podniósł m. in., że w dniu 11 kwietnia 2023 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ podtrzymał stanowisko, że informacja żądana przez skarżącego nie stanowi informacji publicznej i dlatego nie ma podstaw do jej udostępnienia na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie każde bowiem działanie organu władzy publicznej będzie informacją publiczną, a tylko takie, które dotyczy i jest nośnikiem sprawy publicznej. Organ dodał, że nie można tracić z pola widzenia, że skarżący w krótkich odstępach czasu złożył analogiczne wnioski o dostęp do informacji publicznej nie tylko w odniesieniu do działalności Konsula RP w Asunción, ale również w odniesieniu do kilkudziesięciu innych placówek zagranicznych. Skala działań skarżącego nakazuje, w związku z tym, postawić pytanie, czy w rozpatrywanej sprawie (sprawach), nie mamy do czynienia z przekroczeniem granic korzystania z prawa do informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 22 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego, ustosunkowując się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, zarzucił, że Minister "utrudnia sprawowanie funkcji kontrolnej instytucji społeczeństwa obywatelskiego wobec organu administracji publicznej". Przygotowywany przez skarżącego raport "Praktyka administracyjna wydawania zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji" przedstawia ocenę spójności standardu dowodowego stosowanego przez konsulów RP w procesie wydawania obywatelom RP zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 powołanej ustawy. Rzetelność metodologiczna raportu wymaga, by analiza przeprowadzona przez skarżącego opierała się na danych ze wszystkich konsulatów RP. Skarżący podniósł, że praktyka administracyjna konsulów RP w zakresie wydawania zaświadczeń o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest niejednolita.

Dalej skarżący wskazał, że polskie środowisko posiadaczy broni ma prawo uzyskać informację co do tego, jak z obowiązku nałożonego przez ustawę o broni i amunicji na funkcjonariuszy publicznych, którymi są konsulowie RP, osoby te się wywiązują. Podkreślił, że dostęp do informacji na temat działalności polskiego państwa we wskazanym obszarze nie jest przywilejem, lecz konstytucyjnie i ustawowo zagwarantowanym prawem, z którego skarżący korzysta.

Ponadto skarżący podniósł, że organ nie wykazał żadnej z przesłanek nadużycia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że brak było podstaw do odrzucenia skargi albowiem nie jest ona obarczona brakami formalnymi lub fiskalnymi.

Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny skargi podnieść trzeba, że jest uzasadniona.

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Minister Spraw Zagranicznych jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem wykonuje zadania publiczne.

W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22). Walor informacji publicznej należy przyznać treści dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a więc oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalonego i podpisanego w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Charakter informacji publicznej ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19). Dostępem do informacji publicznej objęte są również akty administracyjne oraz informacje o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2023 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji o sprawie publicznej. Pytania zawarte we wniosku odnoszą się ściśle do działalności (działań) Konsula RP, a więc funkcjonariusza publicznego. Wniosek jest przy tym jasny w swej treści i nie ma wątpliwości o co wnosi wnioskodawca. Nie jest zrozumiałe twierdzenie organu, że nie zawiera on jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 K.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Tylko w sytuacji, gdy organ zmierza do wydania decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o umorzeniu postępowania), wniosek powinien zostać podpisany (art. 64 § 2 K.p.a.), nie może być wówczas wątpliwości, kto jest wnioskodawcą, a tym samym, o czyim uprawnieniu rozstrzyga organ i do kogo należy skierować decyzję administracyjną.

Pierwsze z pytań dotyczy zaświadczeń wydawanych przez Konsula (w tym przypadku w Rabacie) uprawniających do przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uprawniających do przewozu broni przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2022 r., poz. 2516), przywóz broni i amunicji z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl natomiast art. 34 pkt 9 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1329), Konsul na podstawie odrębnych przepisów m.in. wydaje zaświadczenia uprawniające do przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uprawniające do przewozu broni przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe oznacza, że zaświadczenie, o którym mowa w przepisach, nie stanowi potwierdzenia uprawnień (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym, lecz samo w sobie jest elementem składającym się na uprawnienie do legalnego przewozu broni i amunicji wraz ze zgłoszeniem celnym. Zaświadczenie takie jest więc dokumentem urzędowym, wystawionym przez organ administracji publicznej jakim jest konsul, nie zaś dokumentem wewnętrznym, a zatem takim, który może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu czy być elementem procesu prowadzącego do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, publiczny charakter ma również informacja o tym, na podstawie jakich konkretnie dokumentów wydano każde z zaświadczeń będących przedmiotem wniosku. Należy mieć na uwadze, że ani przepisy ustawy o broni i amunicji, ani też rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie określenia wzorów zaświadczeń uprawniających do przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wywozu z tego terytorium oraz przewozu przez nie broni i amunicji, wzorów zaświadczeń nabycia broni lub amunicji przez cudzoziemców oraz obywateli polskich mających miejsce stałego pobytu za granicą, oraz wzoru zgody na wywóz broni lub amunicji z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 213) nie konkretyzują dokumentów wymaganych do przedłożenia w postępowaniu o wydanie zaświadczenia z art. 37 ustawy o broni i amunicji. Pytanie skarżącego odnosi się do konkretnych postępowań zaświadczeniowych, dotyczy dokumentów (poprzez sporządzenie listy, czy też "wypunktowanie"), w oparciu o które procedowano w każdej indywidualnej sprawie zakończonej wydaniem zaświadczenia. Taka "indywidualizacja" żądania wniosku pozostaje bez wpływu na kwalifikację wnioskowanej informacji jako publicznej. [...] nie domaga się bowiem udostępnienia konkretnych dokumentów dotyczących indywidualnej sprawy zakończonej wydaniem zaświadczenia, w szczególności nie domaga się udostępnienia wniosków indywidualnych osób, inicjujących postępowanie o wydanie zaświadczenia lecz wnosi o udostępnienie informacji, z której wynikałoby, na podstawie jakich dokumentów wydane zostały poszczególne zaświadczenia.

Minister Spraw Zagranicznych w toku postępowania podnosił, że "nie jest informacją publiczną informacja dotycząca stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego". Rzecz jednak w tym, że wniosek skarżącego nie dotyczył informacji o prawie (o wykładni czy stosowaniu prawa przez organ administracji publicznej), lecz informacji na temat działalności podmiotu władzy publicznej, polegającej na wykonywaniu jego ustawowych zadań.

Stosownie do art. 102 i nast. ustawy Prawo konsularne, zaświadczenie wydawane jest po ustaleniu określonych faktów, a zatem po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Wobec powyższego, dokumenty, w oparciu o które wydaje się zaświadczenie, muszą wynikać z publicznych rejestrów, ewidencji lub zostać przedłożone w postępowaniu i stanowią informację publiczną. Stanowi o tym wprost art. 6 ust. 1 pkt 3 lit f u.d.i.p.

Pamiętać przy tym należy, iż konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym działań podejmowanych wobec obywateli w ramach wykonywania władzy publicznej). Pytania wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. r. odnoszą się ściśle do działalności (działań) Konsula RP. Wykonywanie zadań publicznych jest z istoty rzeczy ukierunkowane na realizację celów publicznych, a aksjologicznym uzasadnieniem kreowania przez prawodawcę w porządku prawnym prawa dostępu do informacji publicznej jest zapewnienie jawności i transparentności życia publicznego jako standardu demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP).

Przedstawione okoliczności faktyczne sprawy i przepisy prawa prowadzą do wniosku, że Minister Spraw Zagranicznych pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie.

Minister nie udostępnił bowiem żądanej we wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji (do Sądu nie wpłynęła informacja w tym zakresie). Minister nie stwierdził też w odpowiedzi do wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Sąd nie podzielił natomiast twierdzenia organu, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.

W związku z tym Sąd zobowiązał Ministra Spraw Zagranicznych do rozpoznania wniosku [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Ministra w rozpatrzeniu powyższego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął w tej sprawie działanie w ustawowym terminie, albowiem jeszcze tego samego dnia wystosował do wnioskodawcy odpowiedź ze swoim stanowiskiem w sprawie. Choć stanowisko organu wskazujące, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie było trafne, brak jest podstaw, aby bezczynności organu w tej sprawie przypisać charakter rażącego naruszenia prawa. Organ wyjaśnił wnioskodawcy w tym piśmie, dlaczego zajął takie, a nie inne stanowisko, wskazując określone okoliczności i powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym.

Z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika, aby można było mówić o celowym pozbawieniu wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej. Okoliczność dokonania przez organ błędnej wykładni przepisów u.d.i.p. w zakresie pojęcia informacji publicznej – w okolicznościach faktycznych tej konkretnej sprawy – nie stanowi podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł i wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego (480 zł). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy procesowej.