Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 56/19 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...] na pismo Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia części teoretycznej kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 56/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...] na pismo Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prowadzenia części teoretycznej kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych jako jednostka centralna podległa Ministrowi Zdrowia, zwane dalej "Centrum" pismem z dnia 26 czerwca 2018 r. zwróciło się do [...] sp. z o.o. (strona, skarżący) o złożenie wyjaśnień w zakresie zasad prowadzenia kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych.

Skarżący pismem z dnia 4 lipca 2018 r. i 9 sierpnia 2018 r. udzielił Centrum wyjaśnień w ww. zakresie, wskazując jednocześnie, że podmiotem prowadzącym kursy dotyczące szkolenia pielęgniarek i położnych jest Szkoła policealna dla Dorosłych "[...] ", której organem prowadzącym jest [...] Sp. z o.o. we [...].

W odpowiedzi na ww. pisma skarżącego, Centrum przy piśmie z dnia 22 sierpnia 2018 r. wyjaśniło, iż Szkoła Policealna dla Dorosłych "[...] " nie spełnia wymogów formalnych, jakie powinien spełnić organizator kształcenia, z uwagi na niewypełnienie obowiązków, o których mowa w art. 67 ust. 4 pkt 3, ust. 4a i ust. 11, art. 71 ust. 2 pkt 3, art. 72 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 2, art. 76 i art. 80 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2016 r. w sprawie kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych (Dz. U. poz. 1761), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 30 września 2016 r.". Jednocześnie w przedmiotowym piśmie Centrum poinformowało o opracowaniu Komunikatu dla pielęgniarek i położnych w sprawie prowadzenia kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych za pośrednictwem portalu medical.edu.pl. Zgodnie z tym Komunikatem, kursantom uczestniczącym w zajęciach organizowanych przez skarżącego proponuje się szkolenie w formie e-learningu, tj. poza obowiązującym Systemem Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych (SMK) oraz z pominięciem przepisów regulujących system kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w ustawie o zawodach pielęgniarki i położnej i rozporządzenia z dnia 30 września 2016 r. Ponadto, w Komunikacie zastrzeżono, iż ukończenie kształcenia prowadzonego przez podmiot nieposiadający statusu organizatora kształcenia podyplomowego, skutkować będzie brakiem możliwości zakwalifikowania tego kształcenia jako kształcenia podyplomowego w rozumieniu ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.

Wobec powyższego skarżący przy piśmie z dnia 25 września 2018 r. zwrócił się do Ministra Zdrowia o potwierdzenie prawidłowości interpretacji i wykładni przepisów ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz rozporządzenia z dnia 30 września 2016 r. w zakresie, w jakim

1.Szkoła policealna dla Dorosłych "[...] " może uzyskać status organizatora kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych oraz,

2.czy część teoretyczna poszczególnych form kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych może być prowadzona w formie e-learningu.

W związku z prowadzoną korespondencją między skarżącym i Centrum, Departament Pielęgniarek i Położnych Ministerstwa Zdrowia skierował zapytanie przy piśmie z dnia 10 października 2018 r. do Ministerstwa Edukacji Narodowej (Departamentu Strategii, Kwalifikacji i Kształcenia Zawodowego), czy szkoła Policealna dla Dorosłych "[...] " może prowadzić działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych.

W odpowiedzi na ww. pismo, Ministerstwo Edukacji Narodowej przy piśmie z dnia 23 października 2018 r. przedstawiło opinię, zgodnie z którą szkoły policealne nie mają uprawnień do prowadzenia kursów i szkoleń, z wyjątkiem kwalifikacyjnych kursów zawodowych, o których mowa w art. 4 pkt 35 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm.), zwana dalej "ustawą Prawo oświatowe", w szczególności nie są uprawnione do prowadzenia form kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.

Następnie, Departament Pielęgniarek i Położnych przy piśmie z dnia [...] października 2018 r. (znak: [...]) przekazał skarżącemu wyjaśnienia w sprawie i opinię przedstawioną przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Pismem z dnia 26 października 2018 r. Dyrektor Departamentu Pielęgniarek i Położnych w Ministerstwie Zdrowia udzielił skarżącemu informacji w wyżej wskazanym zakresie.

W powyższym piśmie wskazano, że zgodnie z art. 75 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej organizatorami kształcenia mogą być:

1) uczelnie, szkoły prowadzące działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych oraz podmioty lecznicze;

2) inne podmioty po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe, będącego rejestrem działalności regulowanej.

Intencją ustawodawcy było nadanie uprawnień do prowadzenia kształcenia podyplomowego bez konieczności uzyskiwania wpisu do rejestru, m.in. szkołom prowadzącym działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, mając na uwadze wyłącznie szkoły wyższe, które prowadzą działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych.

W dalszej części pisma powołując się na opinię Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 23 października 2018 r. wyjaśniono na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 19 ust. 2 pkt 7 ustawy Prawo oświatowe, status szkoły policealnej. Wskazano, że szkoła policealna może być szkołą publiczną albo niepubliczną, podkreślono, że szkoły policealne niepubliczne, które nie posiadają uprawnień szkoły publicznej, nie mogą wydawać świadectw lub dyplomów państwowych.

W dalszej części pisma omówiono art. 168 ust. 1, ust. 4 pkt 2, ust. 9, 11, 13 ustawy prawo oświatowe dotyczący sposobu zakładania szkół niepublicznych i ich ewidencjonowania.

Podkreślono, że z dokumentacji sprawy wynika, że Starosta [...] dokonał zmian w prowadzonej ewidencji szkół i placówek niepublicznych, na skutek zgłoszenia organu prowadzącego Szkołę Policealną dla Dorosłych "[...] ", tj. [...] Sp. z o. o., Sp. K. z siedzibą we [...], ul. [...]. Dlatego też, na podstawie opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 23 października 2018 r., zawarta w Zaświadczeniu nr 04/18 z dnia 30 sierpnia 2018 r. informacja "Zakres działalności szkoły: technik administracji oraz pozostała działalność dydaktyczna i badawcza w dziedzinie nauk medycznych" została podana bez podstawy prawnej. W opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej, przepisy ustawy Prawo oświatowe nie przewidują możliwości prowadzenia przez szkoły policealne "działalności badawczej w dziedzinie nauk medycznych".

Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej prowadzenia kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu organ wskazał, że zgodnie z art. 78 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, kształcenie podyplomowe, z wyjątkiem kursów dokształcających, jest prowadzone na podstawie programów kształcenia sporządzanych dla danego rodzaju i danej dziedziny lub zakresu przez zespoły programowe powołane przez dyrektora Centrum w celu ich opracowania. Programy kształcenia, z wyjątkiem programów kursów dokształcających, są opracowywane w porozumieniu z Naczelną Radą Pielęgniarek i Położnych. Programy te zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia. Program kształcenia zawiera w szczególności:

1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj, cel i system kształcenia, czas jego trwania, sposób organizacji, sposób sprawdzania efektów kształcenia, wykaz umiejętności zawodowych stanowiących przedmiot kształcenia;

2) plan nauczania określający moduły kształcenia teoretycznego i wymiar godzinowy zajęć teoretycznych oraz placówki szkolenia praktycznego i wymiar godzinowy szkolenia praktycznego;

3) programy poszczególnych modułów kształcenia zawierające:

a) wykaz umiejętności, które powinny zostać nabyte w wyniku kształcenia,

b) treści nauczania,

c) kwalifikacje kadry dydaktycznej,

d) wskazówki metodyczne.

Programy kształcenia są zamieszczane na stronach internetowych Centrum oraz w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych. Obecnie możliwość kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych metodą e-learning przewidziana jest w trzech szkoleniach tj.:

1) kurs specjalistyczny w zakresie ordynowania leków i wypisywania recept dla pielęgniarek i położnych. Organizator takiego szkolenia jeśli planuje realizację zajęć teoretycznych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość powinien zapewnić uczestnikom kursu dostęp do platformy e-learningowej. Na realizację zajęć metodą e-learningu może być przeznaczone nie więcej niż 10% liczby godzin zajęć teoretycznych;

2) kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa nefrologicznego z dializoterapią dla pielęgniarek. Program kursu przewiduje możliwości e-learning w samokształceniu ustawicznym pielęgniarek;

3) kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa transplantacyjnego dla pielęgniarek. Program kształcenia przewiduje możliwość zastosowania w kształceniu e-learningu, wskazując konkretne treści kształcenia w wybranych modułach, które mogą być realizowane z wykorzystaniem metod kształcenia na odległość.

Reasumując organ wyjaśnił, że w związku z powyższym, organizator kształcenia podyplomowego nie może prowadzić kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w sposób inny niż ten, który został określony w programach kształcenia zatwierdzonych przez Ministra Zdrowia.

Skargę na powyższe pismo z dnia 26 października 2018 r. w części odmawiającej prowadzenia części teoretycznej kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący.

Odrzucając przedmiotową skargę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Natomiast w myśl art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Następnie Sąd zauważył, że skarżący wniósł skargę na pismo wystosowane przez Dyrektora Departamentu Pielęgniarek i Położnych w Ministerstwie Zdrowia – pismo informujące o stanowisku organu co do możliwości uzyskania statusu organizatora kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych przez Szkołę policealną dla Dorosłych "[...] " oraz możliwości kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu. W tym miejscu Sąd wskazał, że w jego ocenie zaskarżona została tylko część pisma informacyjnego wystosowanego przez Dyrektora Departamentu Pielęgniarek i Położnych w Ministerstwie Zdrowia w zakresie możliwości kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu.

Dalej Sąd I instancji stwierdził, że tak zakreślony przedmiot skargi nie wpisuje się w żadną z form działania organów administracji publicznej ujętych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (przepis na który powołuje się skarżący) – z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – są to akty lub czynności, w których organ administracji publicznej ustala, stwierdza albo potwierdza wynikające z przepisów prawa administracyjnego uprawnienia lub obowiązki danego podmiotu. Zdaniem Sądu, nie sposób zakwalifikować do tej kategorii czynności w postaci pisma informującego o możliwości kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu.

Uznając, że objęte skargą kwestie nie należą do właściwości sądów administracyjnych, Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosło [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...], zaskarżając je w całości zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżone pismo Ministra Zdrowia reprezentowanego przez dyrektora Departamentu Pielęgniarek I Położnych, jako pismo informujące nie stanowi innego aktu z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia zaskarżonego pisma wskazuje, że pismo to odpowiada pojęciu "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", albowiem zawiera interpretację przepisów powszechnie obowiązującego prawa, dotyczących bezpośrednio skarżącego;

2) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi będące konsekwencją nieuprawnionego przyjęcia przez Sąd, że objęte skargą kwestie nie należą do właściwości sądów administracyjnych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie skarga powinna zostać przez Sąd I instancji rozpoznana merytorycznie, bowiem dotyczy innego aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznaje on sprawę w granicach tej skargi, biorąc z urzędu jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 tej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 i art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie miały usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem kontroli instancyjnej jest postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi na pismo Ministra Zdrowia z dnia 26 października 2018 r. Istota sporu sprowadza się do oceny charakteru prawnego wskazanego pisma organu.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Już z tego przepisu wynika, że to ustawa określa zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Przepis ten enumeratywnie wymienia akty, jak i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie trafnie wskazuje się, że akty i czynności o których mowa w ww. przepisie mają charakter władczy, choć nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, nie mają charakteru aktów stosowania prawa, ponieważ nie kształtują sytuacji prawnej indywidualnego adresata na podstawie normy prawnej, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli, a ponadto dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, jak też musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność.

Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że pismo z dnia 26 października 2018 r. przesłanek tych nie spełnia. Jest to bowiem pismo informujące i jako takie nie zawiera trzech decydujących cech, które pozwoliłyby zakwalifikować je jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej", tj. nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej (władczym rozstrzygnięciem), lecz jest oświadczeniem wiedzy; nie wskazuje podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnego podmiotu, a jedynie w sposób generalny wyjaśnia skarżącemu problematykę związaną z uprawnieniami do prowadzenia kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych oraz kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych w formie e-learningu. W tym miejscu zauważyć również należy, że zaskarżone pismo stanowiło odpowiedź organu na pismo skarżącego z dnia 25 września 2018 r., w którym skarżący zwrócił się do Ministra Zdrowia o potwierdzenie prawidłowości interpretacji i wykładni przepisów ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz rozporządzenia z dnia 30 września 2016 r. w sprawie kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych, w tym zwłaszcza przepisu art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy, w zakresie wskazanym w w/w piśmie. W istocie zatem pismo to zawierało jedynie stanowisko organu, który pisemnie poinformował skarżącego o stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Skutkuje to stwierdzeniem, że pismo to nie ma cech rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ani w znaczeniu procesowym, ani materialnym. Pod pojęciem "sprawa administracyjna" powszechnie rozumie się sprawę powstałą wskutek żądania udzielenia jednostce uprawienia albo wszczęcia z urzędu postępowania bezpośrednio w celu ograniczenia, cofnięcia uprawnienia administracyjnego lub nałożenia, zwolnienia, ograniczenia lub rozszerzenia obowiązku administracyjnego. Rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej jest działanie organu administracji publicznej podejmowane bezpośrednio w celu wywołania skutku prawnego i wywołujące ten skutek przez bezpośrednie władcze ukształtowanie sytuacji prawnej jednostki. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, dlatego też nie można uznać, iż zaskarżone pismo stanowi rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone pismo, mające charakter stricte informacyjny, nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Tym samym, skarga złożona do Sądu I instancji prawidłowo została odrzucona.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Odnosząc się zaś do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zwrot kosztów postępowania, wyjaśnić wypada, że nie może być on uwzględniony, albowiem w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określono podstawy prawnej do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 4/07, publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).