Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), Sędziowie ( WSA, As. WSA Bożena Więch-Baranowska, Grzegorz Czerwiński, , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2004 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego skargę oddala

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ pierwszej instancji nakazał P.S. rozbiórkę części budynku warsztatowego wykonanego samowolnie na działce przy ul. [...] w W. Budynek ten o wymiarach 10m x 10,5m realizuje P.S. bez pozwolenia na budowę. Roboty rozpoczęto w 1993 r. i są kontynuowane nadal. Ustaleń tych dokonał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas służbowej kontroli w lipcu 2000 r. Inwestor na tę datę samowolnie wykonał fundamenty, częściowo ściany oraz ułożył belki stropowe.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko ocenne Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ze do stwierdzonej samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, albowiem rozpoczęte roboty w 1993 r. nie zostały zakończone do 1 stycznia 1995 r. i były nadal realizowane pod rządami nowej ustawy.

Zgodnie z art. 48 prawa budowlanego wykonany częściowo budynek bez pozwolenia na budowę podlega rozbiórce.

W skardze złożonej na powyższą decyzję do sądu P.S. domagał się uchylenia jej, zarzucając błędne zastosowanie art. 48 prawa budowlanego z 1994 r., zamiast prawa budowlanego z 1974 r. pozwalającego na legalizację samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego. W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, wznosząc częściowo budynek warsztatowy bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa w niniejszym stanie faktycznym nie ma znaczenia okoliczność, że roboty budowlane rozpoczęto w 1993 r., czyli przed wejściem w życie nowej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Roboty te były kontynuowane pod rządami nowej ustawy i także pod funkcjonowaniem prawa budowlanego z 1994 r. wszczęto postępowanie administracyjne dotyczące tej samowoli budowlanej.

Nie znajdują więc w przedmiotowej sprawie zastosowania przepisy przejściowe art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Należy zauważyć, że na datę wizji lokalnej lipiec 2000 r., stwierdzono częściowo wzniesiony obiekt tj. fundamenty, część ścian i strop.

Prawidłowo organy obu instancji przyjęły, iż w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 48 prawa budowlanego, który w odniesieniu do samowoli budowlanej, nakazuje wyłącznie rozbiórkę tej samowoli.

Skarżący nie kwestionował ustaleń organów, iż prowadzi roboty budowlane bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarga zawiera tylko jeden zarzut, wadliwego zastosowania przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., zamiast ustawy z 1974 r.

Brak zasadności tego zarzutu Sąd wykazał wyżej w uzasadnieniu.

Nie znajdując podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, należało ją oddalić zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).