Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 1209-SEE.7114.2.125.2025.15 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odrzucić skargę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta (dalej: NUS, organ I instancji) postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 1209-SEE.7114.2.125.2025.15 stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przez M. K. (dalej: Skarżąca) skargi na czynność egzekucyjną, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: Dz.U. z 2025 r. poz. 132; dalej: u.p.e.a.).

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ I instancji zawarł pouczenie o prawie wniesienia na nie zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia.

Powyższe postanowienie zostało doręczono Skarżącej z pomocą powszechnej usługi hybrydowej (PUH) dnia 27 sierpnia 2025 r.

Następnie Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę datowaną na 20 września 2025 r.

W odpowiedzi na skargę NUS wniósł o jej odrzucenie, ze względu na niewykorzystanie przez Skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia w toku instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Na wstępie należy stwierdzić, że badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd jest zobligowany do zbadania, czy skarga może być rozpoznana, tj. czy nie zachodzi jeden z przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.).

Podkreślić trzeba, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznacza treść art. 3-5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, przez organy administracji publicznej.

W szczególności kognicją sądów administracyjnych jest objęta, w myśl art. 3 § 2 pkt 1–9 P.p.s.a., kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Postanowienia organów administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego wówczas, gdy były wydane w postępowaniu administracyjnym i służy na nie zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli są to postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 52 skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1).

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Z kolei w myśl art. 17 § 1c u.p.e.a. organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie NUS z dnia 22 sierpnia 2025 r. jest rozstrzygnięciem organu I instancji. Zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w treści jego uzasadnienia, adresatowi postanowienia (Skarżącej) przysługiwało prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Dopiero od rozstrzygnięcia (postanowienia) organu II instancji Skarżąca mogłaby wnieść skutecznie skargę do sądu administracyjnego.

Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jako postanowienie I instancji, nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a., zatem skarga na nie jest niedopuszczalna. Taka sprawa nie może być rozpoznana przez sąd administracyjny.

W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.