Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest decyzja Wojewody [...] z [...] października 2016 r. nr [...], wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania administracyjnego.

Postępowanie to wszczęte zostało na wniosek [...], która pismem z 3 października 2015 r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wnosząc o powyższe [...], powołała się na przesłanki uregulowane w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.).

Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. nr [...], Prezydent [...], na podstawie art. 149 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. w zw. z art. 150 § 1 tej ustawy, wznowił na żądanie strony postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażami podziemnymi, na działkach nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] oraz budowę zjazdu z drogi publicznej w ul. [...] na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] do nieruchomości położonej przy ul. [...] na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] (następie przeniesioną na [...] Spółkę z o.o. w [...]). Dalej, decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] organ ten, na podstawie art. 151 i art. 152 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5, i art. 146 § 1 k.p.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji oraz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] lutego 2015 r. nr [...] (wydanej w przedmiocie jw.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na to, że [...] nie zachowała terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, uregulowanego w art. 148 § 2 k.p.a., nadto – osoba ta nie posiada statusu strony, co oznacza, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sprawie nie wystąpiła także przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ wskazał również, że okoliczności sprawy nie wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, dlatego uznał, że nie zaistniała określona w art. 152 § 1 k.p.a. przesłanka do wstrzymania wykonania decyzji.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się [...], wnosząc odwołanie. Na skutek jego rozpatrzenia zapadła wskazana na wstępie decyzja Wojewody [...] z [...] października 2016 r. nr [...].

Orzeczeniem tym, Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a to stanowi o wystąpieniu przesłanki wznowienia uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Podał w tym kontekście, że zgodnie z aktami sprawy, w wydaniu decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...], brał udział Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], o czym świadczy znajdująca się na stronie 4 ww. decyzji pieczątka i podpis. W tej sytuacji, Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu nadzwyczajnym, w sprawie zakończonej ww. rozstrzygnięciem. Pomimo tego, ww. pracownik organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmawiającej wstrzymania wykonania decyzji oraz odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...]. Powyższe potwierdza zamieszczona na stronie 5 decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] pieczątka i podpis. To też skutkować musiało uchyleniem decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jednocześnie, organ II instancji wskazał, że ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ I instancji powinien zwrócić uwagę na kilka kwestii, ważnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

I tak, Wojewoda [...] podał, że w sprawie należy dokonać ponownie ustaleń co do zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wskazał, że ustalenia te winny dotyczyć terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., ale też art. 148 § 1 tej ustawy, skoro podanie o wznowienie opiera się na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Zauważył przy tym, w kontekście oceny organu I instancji dotyczącej zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a., że dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 1999 r. sygn. IV SA 957/97) oraz, że z art. 149 § 3 k.p.a. wynika, iż istotne jest ustalenie, kiedy strona dowiedziała się o decyzji, natomiast roboty budowlane mogą być prowadzone w ramach samowoli lub ewentualnie na podstawie zgłoszenia. Również wywieszenie na terenie budowy tablicy informacyjnej nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez skarżącą o decyzji o pozwoleniu na budowę udzielonej inwestorowi (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2071/10). Wojewoda [...] stwierdził przy tym, że ze wskazanych przez organ I instancji okoliczności nie sposób wyprowadzić jednoznacznego wniosku, iż [...] posiadała wiedzę o przedmiotowej decyzji Prezydenta [...] przed dniem wskazanym przez nią we wniosku, uzupełnionym pismem z 31 stycznia 2016 r. (choć mogła wiedzieć o rozpoczęciu prac na nieruchomości). Organ II instancji dodał przy tym, że niezachowanie terminu uregulowanego w art. 148 k.p.a. winno skutkować (po wznowieniu postępowania), wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, a nie decyzją odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej.

Następnie, Wojewoda [...] stwierdził, że w sprawie nie poczyniono wyczerpujących ustaleń co do interesu prawnego wnioskodawczyni. Wskazał z tego powodu, że kontrolowana decyzja jest wadliwa jako wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: Prawo budowlane). Stwierdził jednocześnie, że aby właściwie ocenić, czy [...] przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, organ administracji powinien przeanalizować wpływ planowanej inwestycji na nieruchomość [...] i dać temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Co więcej, winien dokonać szczegółowej analizy projektowanej inwestycji w oparciu o przepisy prawa, w tym Prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych, w celu weryfikacji, czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Uznał, że analiza akt sprawy i treść uzasadnienia decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] prowadzi do wniosku, iż organ powiatowy powyższego nie uczynił.

Ponadto, zaskarżony organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. nr [...] wznowił, na wniosek [...] postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...], o czym powiadomił wnioskodawców - [...] oraz inwestora - spółkę [...] Sp. z o.o. z pominięciem jednak pozostałych stron postępowania ([...]). Analiza akt sprawy wykazała, iż osoby te były stronami postępowania w sprawie z wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Oznacza to, zdaniem zaskarżonego organu, że również w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym ww. decyzji powyższym osobom przysługuje przymiot stron postępowania, a ich pominięcie stanowi o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. i wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy.

Ponadto, Wojewoda [...] stwierdził, że błędem Prezydenta [...] było rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] lutego 2015 r. nr [...] oraz wniosku o wznowienie postępowania jednym rozstrzygnięciem. Wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należy rozpatrzyć w formie odrębnego postanowienia wydanego na podstawie art. 152 § 1 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2016 r. nr [...], skarżąca - [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie również decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego lub w przypadku uznania przez Sąd, że zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia – uchylenie fragmentów uzasadnienia decyzji, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy te wadliwe fragmenty nie były wiążące dla organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, tj.:

1. art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji podczas, gdy:

- z uwagi na niezachowanie przez wnioskodawczynię ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, postępowanie powinno ulec umorzeniu. Zatem, Wojewoda [...] powinien, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić decyzję organu I Instancji i umorzyć postępowanie w sprawie wobec niedopuszczalności jego prowadzenia;

2. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że:

a) Wojewoda [...] uznał, że stronami postępowania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę powinni być byli współwłaściciele nieruchomości, dlatego tylko, że byli stroną postępowania głównego;

b) nieruchomość [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę przez spółkę, bowiem nie istnieją żadne przepisy prawa materialnego, w tym zwłaszcza przepisy techniczno-budowlane wprowadzające ograniczenia w zabudowie nieruchomości wnioskodawczyni, co organ I instancji prawidłowo zbadał i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, a Wojewoda zupełnie pominął; przy czym Wojewoda w przypadku uznania, że wnioskodawczyni zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie powinien szczegółowo odnieść się do decyzji organu I instancji w tym zakresie, ewentualnie przeprowadzić własne uzupełniające postępowanie dowodowe;

3. art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji podczas, gdy ewentualne uchybienia organu I instancji, czy potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego, o ile istniały, nie uzasadniają przekazania sprawy organowi do przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, a organ odwoławczy władny był uzupełnić postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie i wydać decyzję co do istoty sprawy, przy czym w ocenie spółki powinna to być decyzja o umorzeniu postępowania wznowieniowego, względnie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji;

4. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie (str. 5 decyzji), że organ I instancji nie wypowiedział się co do przesłanki wznowienia podnoszonej przez wnioskodawczynię podczas, gdy Wojewoda [...] w ogóle nie zauważył fragmentu uzasadnienia decyzji organu I instancji, w której organ ten odniósł się do ww. przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym co najmniej jej uchylenie. Dlatego też skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z [...] października 2016 r. nr [...], wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała w szczególności prawidłowość zastosowania ww. przepisu, i tego też w istocie dotyczą zasadnicze zarzuty rozpoznawanej skargi.

Zatem, zważyć trzeba, że zgodnie z ww. unormowaniem (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przeciwieństwie do art. 138 § 1 k.p.a., który nie określa przesłanek wydania przewidzianych w tym przepisie decyzji, art. 138 § 2 k.p.a. upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej wyjątkowo, tj. tylko wówczas, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z ww. unormowania wynika więc, iż organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji formalnej - kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch ww. przesłanek. Przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. nawiązują zaś do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia merytoryczne załatwienie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wprawdzie bowiem postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w którym materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji może być uzupełniony, niemniej organ odwoławczy może to uczynić jedynie w niezbędnym zakresie wyznaczonym treścią art. 136 k.p.a. W żadnym natomiast razie organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji.

Powyższe oznacza, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego.

Taka też sytuacja, uzasadniająca zastosowanie art. 138 § 2 Kodeksu, wystąpiła w tym przypadku.

Stosując ten przepis i wydając decyzję kasacyjną w niniejszej sprawie Wojewoda [...] wskazał, że organ I instancji naruszył art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a to wypełnia przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Ta też wada, zdaniem Wojewody, nie mogła być w żaden sposób naprawiona w postępowaniu odwoławczym, w efekcie: stwierdzenie jej wystąpienia skutkować musiało zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. Ocenę tę Sąd w pełni podziela.

Sąd przede wszystkim stwierdza, że prawidłowo Wojewoda [...] zauważył, iż decyzja ostateczna Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] została podpisana przez [...], Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...], działającego z upoważnienia Prezydenta [...]. Ta też osoba podpisała się pod decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydaną po wznowieniu postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. Wskazana osoba, działając z upoważnienia, brała więc udział w wydaniu obu ww. decyzji. To zaś stanowi o naruszeniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Naruszenie to ma charakter kwalifikowany, albowiem stanowi o wystąpieniu przesłanki uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., stosownie do którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Sąd stwierdza przy tym, że określone w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pojęcie "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", odnosi się również do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji realizowane jest w trybach nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznej decyzji. Ustawodawca nie ogranicza się tu bowiem wyłącznie do środka zaskarżenia w postaci odwołania, ale używa sformułowania o charakterze ogólnym. Chodzi tu zatem o środki zaskarżenia zwyczajne, jak również nadzwyczajne. Oznacza to, że pracownik, który brał udziału w wydaniu decyzji ostatecznej, nie może brać udziału w wydaniu decyzji w postępowaniu związanym z jej weryfikacją. Takie też stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku NSA z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1286/14 oraz w wyroku WSA w Rzeszowie z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1523/16. Sąd w całości podziela argumentację w tych orzeczeniach zawartą, a uzasadniającą stosowanie ww. wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd zauważa także, że stwierdzenie ww. wady (stanowiącej o wystąpieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.), na etapie postępowania odwoławczego, prowadzić musi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. eliminacji wadliwej decyzji organu I instancji (jako wydanej przez pracownika działającego z upoważnienia organu, podlegającego wyłączeniu), i powrotu sprawy do etapu I instancji. W inny sposób, usunięcie tego naruszenia, nie jest bowiem możliwe; prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Zważyć zaś należy, iż pogwałcenie prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy stanowi rażące naruszenie prawa; godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony, a jako takie: musi być oceniane jako kwalifikowane. Sąd podkreśla jednocześnie, że tylko ten zarzut, a więc: wskazanie na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., został wyeksponowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako decydujący o wydaniu decyzji kasacyjnej w sprawie, a stanowisko to Sąd także uznaje za prawidłowe.

Przy czym, Sąd zauważa, że Wojewoda [...] zasadnie w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał również na inne naruszenia, które przed organem I instancji miały miejsce, a które w toku ponownie prowadzonego postępowania przed tym organem winny być usunięte.

I tak, organ ten prawidłowo zwrócił uwagę na konieczność uporządkowania postępowania, słusznie wskazując, że w sprawie niniejszej, prowadzonej w trybie wznowienia przede wszystkim należy ustalić, czy wnioskodawczyni zachowała termin z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. do wystąpienia z podaniem o wznowienie. Skoro bowiem powołała się na dwie przesłanki wznowienia, to w kontekście każdej z nich, należało zbadać zachowanie terminu 30 dni, uregulowanego w ww. art. 148. Prawidłowo przy tym zauważył, że organ I instancji zupełnie nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie w związku z okolicznościami, które zdaniem wnioskodawczyni mają stanowić o wystąpieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prawidłowo także wskazał, że ustalenie po wznowieniu postępowania, iż termin z art. 148 Kodeksu nie został zachowany, winno skutkować umorzeniem postępowania, a nie wydaniem decyzji na podstawie art. 151 k.p.a.

Prawidłowo również podniósł, że nie można utożsamiać wiedzy o wydaniu decyzji ostatecznej z wiedzą o prowadzeniu robót budowlanych. W świetle art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotny jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym strona dowiedziała się o realizacji inwestycji. Dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest zaś równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Zgodzić się również trzeba z organem odwoławczym, że wywieszenie na terenie budowy tablicy informacyjnej, nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez skarżącą o decyzji o pozwoleniu na budowę (wskazanej następnie we wniosku o wznowienie opartym na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zdaniem Sądu, bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. powinien być bowiem liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym miała taką możliwość. Sąd zauważa przy tym, wobec argumentacji skargi, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy przesądził w sprawie zachowanie terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Wskazał jedynie na konieczność ponownej oceny tej kwestii, wskazując na wady popełnione przy tej ocenie przez organ I instancji. Sąd stanowisko to w całości podziela; zauważa nadto, że zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot: strona dowiedziała się o decyzji, należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Co istotne, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ natomiast ma obowiązek weryfikacji twierdzeń strony i przedstawionych przez nią dowodów, a także przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie tej okoliczności, i dokonania jej oceny z uwzględnieniem wszystkich dowodów i zgodnie z zasadą uregulowaną w art. 80 k.p.a.

Sąd zgadza się również z Wojewodą [...], że ocena interesu prawnego wnioskodawczyni, a tym samym – wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wymagała dokonania szerszej analizy, niż ta, która została przeprowadzona przez organ I instancji. Winna ona uwzględniać art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nadto: usytuowanie projektowanej inwestycji (a przy tym: jej parametry i przeznaczenie), względem nieruchomości wnioskodawczyni. Ocena ta nie może jednocześnie sprowadzać się do stwierdzenia, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Ustalenie, czy wnioskodawca ma przymiot strony w sprawie nie jest bowiem tożsame ze stwierdzeniem, że doszło do naruszenia konkretnej normy prawnej.

W końcu, Sąd podziela stanowisko Wojewody [...], wskazujące na wadliwe zawarcie w decyzji wydanej na podstawie art. 151 k.p.a., również rozstrzygnięcia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji, na podstawie art. 152 k.p.a. Ten ostatni wyraźnie stanowi w jakiej formie organ rozstrzyga z urzędu lub na wniosek o wstrzymaniu wykonania oraz, o przysługującym od tego orzeczenia środku zaskarżenia.

Sąd dostrzega przy tym raz jeszcze, że te wszystkie wady popełnione na etapie I instancji, słusznie zostały przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Choć wskazują one na naruszenie w sprawie przepisów procesowych i wadliwe przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji, to jednak nie uzasadniały zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Jednakże decyzja organu I instancji zapadła z kwalifikowanym naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.; to zaś musiało skutkować wydaniem decyzji kasacyjnej przez Wojewodę [...]; pozostałe natomiast wady -choć słusznie podniesione przez organ odwoławczy- mogły być naprawione w postępowaniu przed tym organem. Sąd zauważa przy tym, że skarżąca formułując zarzuty, zupełnie pominęła kwestię związaną z naruszeniem w sprawie ww. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Z tych też powodów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi; wobec charakteru wady, popełnionej przez organ I instancji (a związanej z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.), Wojewoda [...] nie mógł bowiem po uzupełnieniu postępowania, wydać czy to decyzji merytorycznej (utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej), czy formalnej (o umorzeniu postępowania z uwagi na niezachowanie przez wnioskodawczynię terminu z art. 148 k.p.a.). obowiązany był orzec kasacyjnie, w celu zapewnienia stronom rozstrzygnięcia sprawy przez dwa bezstronne w sprawie organy.

Niemniej, Sąd zgadza się ze skarżącą w jednym aspekcie, a mianowicie: podziela stanowisko zawarte w skardze a dotyczące wadliwego powołania się Wojewody [...] na naruszenie w sprawie art. 10 § 1 k.p.a. Organ ten zbyt pochopnie (bo bez dokładniejszej analizy i bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego) przyjął, że na etapie I instancji, nie zapewniono udziału wszystkim stronom postępowania, albowiem pominięto część osób biorących udział w postępowaniu zwykłym. Nie zweryfikował jednak, czy te osoby nadal (tj. po wszczęciu postępowania w trybie wznowienia) posiadają interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, czy może, na skutek późniejszych zdarzeń, interes ten utraciły. Skarżąca wskazuje zaś, że osoby pominięte na etapie I instancji, to byli właściciele nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję. Tym samym, wskazanie na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. z ww. przyczyn, bez dokładnej analizy, należy uznać za chybione. Sąd stwierdza jednak, że ta wadliwość zaskarżonej decyzji, nie mogła skutkować uwzględnieniem skargi. To nie kwestia naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., była bowiem decydująca o zastosowaniu w sprawie art. 138 § 2.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.