Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 263/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 9 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, I SA/Lu 263/22, odmówił J.K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 18 marca 2022 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

W zażaleniu na wskazane postanowienie wnosząc o jego uchylenie, skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy zapłata kwoty ustalonej zaległości opiewającej na znaczą sumę, wyrządzi stronie znaczną szkodę majątkową, pozbawi skarżącego możliwości dalszej egzystencji, w szczególności wobec osiągania skromnych dochodów. Skarżący wniósł również o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci dwóch zaświadczeń lekarskich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W tożsamym stanie faktycznym i prawnym i przy identycznych zarzutach zażalenia orzekał Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 lutego 2021 r., III FZ 139/21, którym oddalił zażalenie strony skarżącej. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie zgadza się z argumentacją zawartą w powołanym postanowieniu i poniżej przedstawia ją jako własną.

Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r. (II OZ 661/14) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia". Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. (I FZ 148/09) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Należy się więc zgodzić z sądem pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie tylko nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej, ale również nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, wykazującej, że wykonanie kwestionowanej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Także uzasadnienie zażalenia jest lakoniczne i nie podważa skutecznie argumentacji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, samo określenie przez skarżącego dochodów jako "skromnych" i wskazanie, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji jest w jego ocenie "znaczna" nie uprawdopodabnia istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro twierdzeń tych nie poparto stosownymi dokumentami i wyliczeniami – niezależnie już od okoliczności, że trudna sytuacja materialna strony postępowania sądowoadministracyjnego nie jest sama w sobie przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jako że nie można utożsamiać przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej z przesłankami do przyznania prawa pomocy względnie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Poza tym sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Tak samo zresztą jak i wysokość zobowiązania objętego decyzją nie jest okolicznością, która co do zasady prowadziłaby do zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Powyższej oceny nie może zmienić podniesiony dopiero na etapie zażalenia argument o częściowej niezdolności do pracy. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a jedynie bada zgodność z prawem podjętego w tej materii rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego, okoliczność spóźnionego przytoczenia argumentacji wspierającej wniosek tym bardziej wskazuje na jego niewyczerpujące uzasadnienie. Ponadto wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym ze swej istoty ma charakter odwracalny, gdyż pobrane kwoty mogą zostać zwrócone; doprowadzenie do jego wykonania nie powoduje więc niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał okoliczności świadczących o wystąpieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia wykonaniem decyzji znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedstawionym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zobligowany był więc odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co też, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa uczynił. Co należy przy tym podkreślić, powyższe nie wyłącza uprawnienia skarżącego do ponownego wystąpienia z wnioskiem w rzeczonym zakresie przy prawidłowo i wyczerpująco opisanym stanie finansowym i majątkowym.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie skarżącego.