Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą " [...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...]stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 3 marca 2014 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, ze wykonanie decyzji – konieczność uregulowania podatku akcyzowego w wysokości [...] zł., narazi go na szkodę związaną z koniecznością zaciągnięcia kredytu, w celu uiszczenia naliczonego podatku. Jego aktualna sytuacja materialna, opisana we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazuje na niemożność wykonania decyzji organu II instancji, bez konieczności zaciągnięcia zobowiązania w banku czy innej instytucji finansowej, co z kolei wiąże się z dodatkowymi obciążeniami ( prowizja za udzielenie kredytu, odsetki), które w razie uznania decyzji podatkowej za nieprawidłową – nie zostaną podatnikowi zrekompensowane.

Zaznaczył, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym został na niego nałożony w sposób nieprawidłowy. Przedmiotowy samochód, jak wskazuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – został sprowadzony na terytorium Polski przez skarżącego, jako samochód ciężarowy. Zdaniem skarżącego biorąc pod uwagę pierwotne wyposażenie samochodu w szczególności w części ładunkowej, jego ładowność części towarowej ( 500 kg) w porównaniu do części pasażerskiej - jednoznacznie należy stwierdzić, że jest to samochód ,którego głównym przeznaczeniem jest przewóz towarów.

Skarżący wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji narazi go na szkodę w znacznej wysokości i spowoduje dla niego nieodwracalne skutki, bowiem będzie zmuszony zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej, wobec braku środków na jej kontynuowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W świetle powyższej regulacji należy wskazać, że strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188).

Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca nie dołączyła takich dokumentów, Sąd zaś nie ma obowiązku wyręczania strony skarżącej w kwestii dokumentowania jej trudnej sytuacji majątkowej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 grudnia 2009, sygn. akt II OZ 1108/09 obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony.

W przedmiotowej sprawie skarżący ograniczył się jedynie do lakonicznego, nie popartego żadnymi dowodami, stwierdzenia, że wykonanie decyzji narazi go na szkodę związaną z koniecznością zaciągnięcia kredytu, w celu uiszczenia naliczonego podatku.

Mając zatem na uwadze przedmiot rozstrzygnięcia objętego wnioskiem (obowiązek o charakterze pieniężnym) oraz brak uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.