Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1797/23 o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1797/23 w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 lipca 2023 r., nr 3401/DK w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowe postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1797/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku z 4 lutego 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1797/23 w ten sposób, że w miejsce podanej sygnatury akt "II SA/Wa 1535/24" wpisano prawidłową sygnaturę "II SA/Wa 1797/23".

W uzasadnieniu Sąd I instancji przytoczył treść art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania wyroku wydanego w niniejszej sprawie, ponieważ wskazanie błędnej sygnatury akt sprawy, było zabiegiem niezamierzonym i stanowiło wynik oczywistej omyłki. W ocenie WSA, wskazanie błędnej sygnatury akt w wydanym w niniejszej sprawie wyroku wynika z nieścisłości, która nie powinna mieć miejsca, bowiem jak wynika niezbicie z akt, sprawie nadano sygnaturę II SA/Wa 1797/23, nie zaś jak błędnie wskazano w wyroku - sygnaturę II SA/Wa 1535/24.

Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wniósł skarżący W.C.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Przy czym zawsze przy ocenie celowości sprostowania każdorazowo sytuacja taka musi podlegać indywidualnej ocenie sądu, po rozważeniu wszystkich okoliczności danej sprawy (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2022 r., sygn. akt I FZ 291/21- orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie WSA postanowieniem z 11 lutego 2025 r. sprostował oczywistą omyłkę dostrzeżoną w sentencji wyroku tego Sądu z 4 lutego 2025 r., polegającą na wskazaniu błędnej sygnatury akt sprawy – II SA/Wa 1535/24, podczas gdy w rzeczywistości sprawie nadano sygnaturę II SA/Wa 1797/23. Dostrzeżony błąd wystąpił wbrew zamierzeniu WSA, zaś jego sprostowanie nie prowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W takiej sytuacji należy uznać, że dostrzeżona oczywista omyłka wystąpiła wbrew zamierzeniu Sądu, zaś jej sprostowanie, podjęte z urzędu, nie prowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza to również okoliczność, że w celu stwierdzenia powyższej oczywistej omyłki nie była konieczna pogłębiona analiza akt postępowania, a zaistniałe nieprawidłowości były natychmiast rozpoznawalne i wynikały z treści orzeczenia.

Mając zatem na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zmiany, jakich dokonał Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem, stanowią sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. Rozstrzygnięcie to zostało wydane bez naruszenia prawa.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.