I SA/Gd 17/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-10	
Data wpływu	2026-01-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Alicja Stępień /sprawozdawca/
Marek Kraus /przewodniczący/
Sławomir Kozik	
Symbol z opisem	6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 132; art. 33 par. 2 pkt 3; Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt SKO Gd/4212/24 nr UP-389/2025 w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku na posiedzeniu w dniu 28 października 2025 r., po rozpatrzeniu zażalenia M.J. na postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska nr FW.6623.21.2024.AK z dnia 2 sierpnia 2024 w sprawie zajęcia stanowiska przez wierzyciela co do zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym; na podstawie: 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.2024, poz. 572 z zm.), 34 § 1 pkt 2a ustawy z 17 czerwca 1966 r. O postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2025, poz. 132)

- utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ przypomniał, że Prezydent Miasta Gdańska oddalił w całości zarzuty M.J. wniesione w sprawie prowadzonej wobec niej przez organ pierwszej instancji egzekucji należności pieniężnych na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 23 maja 2024 r. dotyczącego nieistnienia obowiązku uiszczenia należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. Dłużniczka w dniu 4 października 2020 r., po wystawieniu zawiadomienia o opłacie dodatkowej wyjaśniła, że to nie ona lecz C.H. zamieszkały w I., był użytkownikiem jej samochodu i to on zaparkował samochód na parkingu przy ul. [...] w G. Wyjaśniła także , że na zdjęciach parkującego samochodu widać dokładnie , że oznakowanie parkingu nie wskazuje na strefę płatnego parkowania.

W dniu 14 czerwca 2024 r. dłużniczka wniosła odwołanie od zajęcia egzekucyjnego jej rachunku bankowego. Wyjaśniła, że już w dniu 27 lipca 2020 r. odwołała się od opłaty dodatkowej drogą a mailową i wskazała na użytkownika jej samochodu. Organ pierwszej instancji winien jej zdaniem dochodzić opłaty dodatkowej od wskazanej przez nią osoby. Wniosła o cofnięcie zajęcia egzekucyjnego i zwrot środków potrąconych bezpośrednio z jej konta.

W dniu 13 sierpnia 2024 r. zobowiązana wniosła zażalenie. Podniosła, że miejsce, w którym był zaparkowany wskazany samochód nie posiadało oznaczeń poziomych P-18 i co do zasady nie spełniało wymagań rozporządzenia i nie można pobierać za parkowanie w takim miejsc u opłat. Kierowca nie zauważył informacji o płatnym parkowaniu, Skarżąca kolejny raz wyjaśniła, że wskazała użytkownika jej pojazdu. Podała, że nie istnieją przepisy nakładające na nią obowiązek użyczania pojazdu osobom mieszkającym w Polsce oraz obowiązek dokonania za wierzyciela adresu tej osoby. Wskazany przez nią C.H. nie ma adresu do doręczeń w Polsce. Skarżąca zauważyła, że obowiązuje zasada in dubio pro reo. Skoro wskazała osobę odpowiedzialną za ten czyn , to ona nie odpowiada za nieuiszczenie opłaty za parkowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując niniejszą sprawę postanowieniem z 28 października 2008 r. stwierdziło, że Prezydent Miasta Gdańska, działając w niniejszej sprawie jako wierzyciel, nie uznał zarzutów M.J. i je oddalił. Zarzut odwołującej się w świetle art. 33 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został przez organ zakwalifikowany jako błąd co do zobowiązanego.

Organ ten uznał, że nie zaistniał błąd co do zobowiązanej, gdyż z okoliczności sprawy wynika, iż nie można dać wiary twierdzeniom strony co do wskazanego użytkownika pojazdu, którego danych nie można zweryfikować.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie wydanych postanowień podtrzymując twierdzenia, że to nie ona w dniu 27 lipca 2020 r. korzystała z pojazdu i nie ona parkowała w strefie płatnego parkowania. Zarzuciła naruszenie art. 13 pkt 1 lit. 1a i 1b oraz art. 13 § 1 ustawy o drogach publicznych, jak też art. 7 Konstytucji RP i art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a..

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a..

Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tak zaskarżonej kognicji działając Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, że z przepisu art. 33 § 2 u.p.e.a. wynika, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny, niż określona w lit. a i b.

Jak trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 maja 2025 r. sygn.. akt I OSK 2225/24 wskazał; ,że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego może nastąpić w dwojakiej sytuacji. Może do niego dojść kiedy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli takiej błędnie określonej osobie tytuł wykonawczy oraz pouczyli ją o prawie zgłoszenia zarzutów. Jako powyższy błąd uznać należy także sytuację wskazania w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Weryfikacja stwierdzonego błędu sprowadza się do porównania danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zaistnienie różnicy w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż tytuł wykonawczy dotyczy opłaty dodatkowej za parkowanie nr [...] za postój samochodu o nr rej. [...] w dniu 27 lipca 2020 r. w rejonie ul. [...] w G. - w okolicy parkomatu nr [...] przy tej ulicy. Na dowód zaparkowania pojazdu wykonane zostało zdjęcie parkującego pojazdu przy tej ulicy.

Obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ustawy o drogach publicznych.

Przepis ten stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za:

1) postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych:

a) w strefie płatnego parkowania,

b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania.

Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, w myśl art. 13f ust. 1 pobiera się opłatę dodatkową.

Opata dodatkowa , stosownie do art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania ustalany jest przez radę gminy. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

W niniejszym przypadku stawka została ustalona uchwałą nr XXXII/680/12 Rady Miasta Gdańska z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta Gdańska, ustalenia stawek opłat za parkowanie pojazdów w tej strefie oraz ustalenia sposobu jej poboru.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej uznać należy że bezzasadny jest zarzut dotyczący niewłaściwego oznakowania miejsca, w którym zaparkowany został samochód skarżącej. Strefa płatnego parkowania oznaczona była znakiem D-44 przy wiadukcie na ul. [...] w G. - wjazd do strefy płatnego parkowania. Taki znak widnieje również przy [...] na wysokości szkoły C. Przy parkingu na ul. [...] ( zatoczka) widoczny był znak D-18 , zgodnie z kierunkiem ruchu drogowego. Ustalenia te zatem podważają skutecznie stanowisko strony w tej kwestii.

Skarżąca także podniosła zarzut błędu co do zobowiązanego - art. 33 § 2 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a także zarzut nieistnienia obowiązku.

Kolegium podobnie jak organ pierwszej instancji nie dało wiary wyjaśnieniom skarżącej, że to nie ona lecz osoba przez nią wskazana prowadziła samochód, za parkowanie którego nie uiściła opłaty, bo miejsce parkowania nie było oznaczone jako parking płatny. Skarżąca podała, że pojazdem kierował C.H., ale organy nie mogły tego zweryfikować.

Sąd mając na uwadze wskazane uzasadnienie organu na tę okoliczność (tak co do osoby, jak i opisu miejsca parkowania), podziela zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu stanowisko.

W ocenie Sądu, sposób podania danych ewentualnej osoby kierującej pojazdem i parkującej we wskazanym miejscu powinien umożliwić weryfikację tych danych organom, a w przypadku zaistnienia trudności - to strona winna przedstawić także inne dowody, które mogłyby potwierdzić, że pojazd był parkowany przez inną osobę niż właściciel pojazdu.

W niniejszej sprawie skarżąca takiej aktywności dowodowej nie zaprezentowała, zatem mając na uwadze ustalony stan niniejszej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a..

W tej sytuacji skarga jako niezasadna została oddalona (art. 151 p.p.s.a.).