Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewody Mazowieckiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1663/24 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1663/24 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 27 lutego 2024 r. nr LX/654/2024 w przedmiocie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania nagrody Burmistrza Miasta Nowy Dwór Mazowiecki za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury oraz nagród za osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie krajowym lub międzynarodowym i za osiągnięcia w działalności sportowej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1663/24, odmówił Wojewodzie Mazowieckiemu uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1663/24, na mocy którego, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 27 lutego 2024 r., nr LX/654/2024 w przedmiocie uchwalenia statutu Gminy D., stwierdzono nieważność § 1 ust. 1 Rozdział I Załącznika zaskarżonej uchwały w odniesieniu do sformułowania; "którzy nie ukończyli 24 roku życia" oraz § 2 pkt 1 Rozdział II Załącznika tej uchwały w odniesieniu do sfomułowania: "w wieku od 13 do 24 roku życia".

W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się pełnomocnik Wojewody Mazowieckiego nie znajduje uzasadnienia, gdyż z treści uzasadnienia orzeczenia bądź innych okoliczności faktycznych nie wynika, aby pominięto w sprawie wymagany element orzeczenia. Sąd meriti uznał również, że nie zaszły przesłanki do zasądzenia na rzecz Wojewody Mazowieckiego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, bowiem po pierwsze: przedmiotowa skarga nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (została podpisana przez Wojewodę), a po drugie: nie dołączono do niej pełnomocnictwa dla profesjonalnego pełnomocnika. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd w pierwszej instancji, tj. do 7 listopada 2024 r. profesjonalny pełnomocnik nie podjął żadnej czynności w sprawie. Wszelka dokumentacja sądowa, tj.: odpis odpowiedzi na skargę, informacja o posiedzeniu niejawnym czy też wyrok wraz z uzasadnieniem, była wysyłana bezpośrednio do strony skarżącej – Wojewody Mazowieckiego. W rezultacie przyjąć należy, że merytoryczna aktywność pełnomocnika skarżącego przejawiła się dopiero po wydaniu przedmiotowego wyroku i polegała na sporządzeniu wniosku o uzupełnienie wyroku Sądu w przedmiocie zwrotu kosztów, do którego dołączył na tym etapie postępowania pełnomocnictwo procesowe od Wojewody Mazowieckiego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 157 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", orzekł jak w sentencji postanowienia.

Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia 4 lutego 2025 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Żądając jego uchylenia w całości i zasądzenia na rzecz Wojewody Mazowieckiego od Miasta Nowy Dwór Mazowiecki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 złotych, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku, uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art. 209 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie oraz art. 200 P.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, pomimo że skarga została uwzględniona i strona żądała w skardze zasądzenia koszów postępowania, a wyrok Sądu I instancji nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia w tym zakresie w sentencji orzeczenia;

2. art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie, co polegało na nieuwzględnieniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zgłoszonego w skardze, chociaż w sprawie został ustanowiony pełnomocnik w osobie radcy prawnego, na potwierdzenie czego odpis pełnomocnictwa został wymieniony w skardze jako jej załącznik i był załączony do skargi;

3. art. 138 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że samo umieszczenie wzmianki o nieuwzględnieniu wniosku w uzasadnieniu wyroku stanowi o rozstrzygnięciu sądu w przedmiocie wniosku strony o zwrot kosztów postępowania;

4. art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nie wezwanie radcy prawnego do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa;

4. art. 100 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że fakt zwolnienia postępowania skargowego od opłat sądowych stanowi wystarczającą podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W razie uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

W tym miejscu wskazać należy, że tożsame pod względem przedmiotowym i podmiotowym zażalenie, zawierające praktycznie takie same zarzuty, było już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 marca 2025 r., sygn. akt III OZ 83/25. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym w pełni podziela zawarte w tym rozstrzygnięciu argumenty i przyjmuje je jako własne.

Odnosząc się zatem do podniesionych w petitum zażalenia zarzutów wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym Wojewoda Mazowiecki nie wykazał, aby w toku postępowania poniósł jakiekolwiek uzasadnione koszty postępowania. Słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że pełnomocnik Wojewody Mazowieckiego nie podejmował w sprawie żadnych czynności procesowych, które generowałyby po jego stronie jakiekolwiek koszty, przy czym zaznaczyć należy, że w związku z tym, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jedynymi kosztami jakie zaistniały w postępowaniu przed Sądem I instancji były koszty związane ze sporządzeniem i wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Prawidłowo natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że strona była zwolniona z opłat sądowych na podstawie art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465), dlatego samo wniesienie skargi do WSA w Warszawie nie generowało kosztów po stronie Wojewody Mazowieckiego, zaś odnosząc się do kosztów sporządzenia skargi, z akt sprawy wyraźnie wynika, że skarga została sporządzona osobiście przez Wojewodę Mazowieckiego, o czym świadczy złożony pod nią podpis. Jednocześnie podnoszona w zażaleniu argumentacja jakoby projekt skargi został sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika w ww. okolicznościach sprawy nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, bowiem rzekome zaangażowanie pełnomocnika w sporządzenie projektu skargi w żaden sposób nie wynika z akt sprawy. Ponadto, odnosząc się do argumentacji zażalenia co do braku zawarcia przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia co do kosztów w sentencji wyroku, wyjaśnić należy, że w istocie Sąd pierwszej instancji nie zamieścił we wskazanym wyroku wyjaśnienia co do braku uwzględnienia wniosku Wojewody Mazowieckiego o zwrot kosztów postępowania, jednakże uchybienie to, w tym konkretnym przypadku, nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ jak wykazano powyżej, Wojewodzie Mazowieckiemu nie przysługiwał zwrot żadnych kosztów postępowania.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 49 § 1 P.p.s.a., gdyż wniesiona przez Wojewodę Mazowieckiego i przez niego osobiście podpisana skarga z dnia 30 kwietnia 2024 r. nie zawierała braków formalnych, które wymagałyby uzupełnienia w trybie ww. przepisu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.