Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 1523/25 o odrzuceniu skargi Z.P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 1523/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Z.P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazano, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie skargi w formie dokumentu elektronicznego, podpisanej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Ponadto poinformowano skarżącego o możliwości usunięcia braku formalnego poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Wyjaśniono przy tym, że podpis elektroniczny został złożony jedynie pod pismem przewodnim. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuzupełnienie ww. braku formalnego, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje odrzucenie skargi.

Wezwanie zostało przesłane skarżącemu drogą elektroniczną i doręczone w dniu 25 stycznia 2026 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w dniu 3 lutego 2026 r. wniósł do tut. Sądu pismo, do którego załączył niepodpisany dokument elektroniczny oznaczony jako "SKARGA.pdf".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając skargę przytoczył treść m.in. art. 46 § 2a i § 2b, art. 49 § 1 oraz art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi wraz ze stosownym pouczeniem doręczono skarżącemu dnia 25 stycznia 2026 r. Tym samym, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych upłynął z dniem 2 lutego 2026 r. Tymczasem ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia wynika, że pismo skarżącego wpłynęło do systemu teleinformatycznego Sądu dnia 3 lutego 2026 r., a zatem po upływie wyznaczonego terminu.

Ponadto Sąd wskazał, że załączony do pisma przewodniego z dnia 3 lutego 2026 r. dokument elektroniczny zatytułowany "Skarga.pdf" nie został opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wyjaśniając że w dniu 25 stycznia 2026 r. otrzymał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. Termin ustawowy na uzupełnienie braków mijał w dniu 2 lutego 2026 r. Wskutek awarii sprzętowej i błędu ludzkiego wynikłego z pośpiechu odpowiedź na wezwanie została wysłana 3 lutego 2026 r., a więc dzień po ustawowym terminie. Jako załącznik dołączono błędnie, zamiast opatrzonej skargi podpisem osobistym, podpisane pismo przewodnie.

W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja narusza podstawowe prawo jakim jest prawo własności. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 46 § 2a P.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. W świetle art. 46 § 2b P.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Z art. 49 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Z.P. wniósł skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 października 2025 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy teleinformatycznej ePUAP. Skarga ta stanowiła załącznik do pisma przewodniego z dnia 23 listopada 2025 r. W związku z tym, że podpis elektroniczny został złożony przez skarżącego wyłącznie pod pismem przewodnim, Zastępca Przewodniczącego Wydziału II zasadnie wezwał stronę do usunięcia dostrzeżonego braku. Wezwanie wraz z pouczeniem o skutkach jego niewykonania zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 25 stycznia 2026 r., a zatem termin na usunięcie braku formalnego skargi upływał z dniem 2 lutego 2026 r. W zakreślonym terminie skarżący nie złożył skargi podpisanej stosownie do wymogów wynikających z powołanych wyżej przepisów, a ponadto nadesłana w dniu 3 lutego 2026 r. skarga, stanowiąca załącznik do pisma przewodniego, również nie została podpisana w sposób określony w wezwaniu z dnia 5 stycznia 2026 r.

Tym samym, Sąd I instancji właściwie uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony, co uniemożliwiało nadanie skardze dalszego biegu i w konsekwencji doprowadziło do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Podkreślić przy tym należy, że z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 46 § 2a i 2b P.p.s.a. nie można przyjmować, że opatrzenie pisma przewodniego podpisem elektronicznym skutkuje podpisaniem całego dokumentu elektronicznego, a więc również załączników. W art. 46 P.p.s.a. rozróżniono podpisywanie dwóch elementów korespondencji elektronicznej – pisma wnoszonego w formie dokumentu elektronicznego (§ 2a) oraz załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (§ 2b), których dotyczą zasady podpisywania przewidziane w art. 46 § 2a P.p.s.a. Kwestia ta została również wyjaśniona, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2021 r. sygn. akt I FPS 2/21, w której stwierdzono, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b P.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu podkreślenia wymaga, że okoliczności związane z ewentualnym brakiem winy strony w uchybieniu terminu nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nie uzależnia bowiem w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy strona ponosi winę w uchybieniu terminu. Okoliczności te mogłyby ewentualnie stać się przedmiotem oceny Sądu w odrębnym postępowaniu incydentalnym w przypadku wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.