Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: asystent sędziego Kamila Wenskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi H. B. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 lutego 2024 r. nr 0112-KDIL1-2.4012.645.2023.2.ID w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz H. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca podał, że w 1975 r. nabył wraz z żoną w drodze darowizny od rodziców nieruchomość rolną w Z. K.. Po śmierci żony i przeprowadzonej sprawie spadkowej wnioskodawca został jedynym właścicielem gruntu. W latach 1975-2005 osobiście uprawiał tę ziemię, a następnie została ona wydzierżawiona. Wnioskodawca przeszedł na rentę strukturalną, którą pobierał do 2015 r., a następnie na emeryturę z KRUS. Ówczesne przepisy nie pozwalały na użytkowanie gruntu i jednoczesne pobieranie świadczenia. W skład nieruchomości poza ziemią rolną wchodziły zabudowania gospodarskie oraz dwa budynki mieszkalne. W 2022 r. z nieruchomości została wydzielona działka z jednym z budynków mieszkalnych oraz droga. Działka ta oraz udział w drodze zostały przekazane synowi w darowiźnie. W 2023 r. zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś. z dnia [...] września 2009 r. dokonany został podział gruntów, w wyniku czego z działki nr [...] powstały działki nr [...] do nr [...], obejmujące 6 nowopowstałych działek oraz drogę pomiędzy nimi. Nowopowstałe działki nie były uzbrojone i strona nie występowała o ich uzbrojenie w media. Umowa dzierżawy w stosunku do działek utworzonych w wyniku podziału na sprzedaż została rozwiązana. Na ziemi tej podatnik nigdy nie prowadził działalności gospodarczej. Działki rolne od nr [...] do nr [...] oraz nr [...] (droga dojazdowa) stanowiły i stanowią teren niezabudowany i nieuzbrojony.

Wnioskodawca podał, że w dniach od [...] sierpnia 2023 r. do [...] września 2023 r. działki od nr [...] do nr [...] oraz udziały w drodze działki nr [...] zostały sprzedane. Potencjalni nabywcy sami zgłosili się do strony. W stosunku do sprzedanych gruntów nie były prowadzone żadne działania marketingowe. Sprzedane grunty mają charakter rolny i do chwili sprzedaży płacony był podatek rolny. Podatnik dodatkowo podał, że pieniądze pozyskane ze sprzedaży posłużą mu jako zabezpieczenie na kolejne lata życia.

W uzupełnieniu wniosku skarżący wskazał, że podział geodezyjny działki nr [...] nastąpił z jego inicjatywy. Nie podejmował żadnych działań mających na celu podniesienie wartości działek, tj. nie doprowadził uzbrojenia, ani mediów, nie występował o warunki zabudowy ani pozwolenia na budowę dla działek po podziale. Na etapie podziału została wyznaczona działka nr [...] mająca być w przyszłości drogą dojazdową do działek, gdyż nie ma możliwości wydzielenia działki bez zapewnienia jej dojazdu. Jednocześnie zaznaczył, że poza wydzieleniem pasa ziemi pod przyszłą drogę, nie podejmował żadnych kroków mających przekształcić działkę nr [...] w drogę, tj. nie ponosił nakładów na jej utwardzenie. W chwili sprzedaży było to ściernisko, po którym nowi właściciele mogli dojechać do swoich działek. Działki przed podziałem były wydzierżawione jako pole uprawne. Dzierżawca został poinformowany, że po podziale umowa zostanie rozwiązana. Dzierżawca jeszcze do sierpnia użytkował ziemię, przeprowadzał żniwa i zebrał słomę. Działki nie były dzierżawione na cele inne niż rolne. Ostatnia umowa dzierżawy nosi datę [...] lutego 2015 r. i obowiązywała do zbiorów, czyli do sierpnia 2023 r. W ramach umowy dzierżawy, dzierżawca zobowiązał się opłacać podatek rolny za powierzone grunty. Innych opłat umowa nie przewidywała.

W zakresie przedstawionego stanu faktycznego podatnik zadał następujące pytania: 1) czy sprzedaż działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ? 2) czy taka sprzedaż zostanie uznana za prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży działek?

Zdaniem podatnika, działania które podjął nie stanowią ciągu aktywności i zorganizowanych działań typowych dla osób zajmujących się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomości. W ocenie strony, sprzedaż nieruchomości nie została wykonana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym wnioskodawca nie powinien posiadać statusu płatnika VAT i co za tym idzie czynność dostawy nieruchomości powinna stanowić czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie wnioskodawcy, jest to zwykły zarząd majątkiem osobistym. Grunty zostały sprzedane tylko raz, więc nie będzie to ciągła i cykliczna sprzedaż.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] lutego 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 693 § 1 k.c., który definiuję umowę dzierżawy. Według niego istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem. W konsekwencji dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u.") i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. definicję działalności gospodarczej.

W tych okolicznościach organ uznał, że z tytułu analizowanych transakcji, skarżący występował jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. wykonujący działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W rozpatrywanej sprawie, dla rozstrzygnięcia przedstawionych wątpliwości kluczowym jest fakt, że – jak wynika z opisu sprawy – od lutego 2015 r. do sierpnia 2023 r. wnioskodawca dzierżawił działkę nr [...], która została podzielona na działki nr [...] do nr [...] oraz działkę nr [...] (droga dojazdowa). P. dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. definicję działalności gospodarczej. Jednocześnie, zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie za wieloletnią dzierżawę w kwocie odpowiadającej wysokości podatku rolnego, skoro w takiej wysokości zostało ustalone wynagrodzenie pomiędzy stroną a dzierżawcą. Organ zatem uznał, że podejmowane przez podatnika działania, tj. kilkuletnia dzierżawa działki nr [...], z której na wniosek skarżącego powstały działki nr [...] do nr [...] oraz działka nr [...], wyklucza sprzedaż przedmiotowych nieruchomości w ramach zarządu swoim majątkiem prywatnym. Zatem stanowisko strony w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr [...] organ uznał za nieprawidłowe.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucając naruszenie art. 3 pkt 9 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f."), art. 15 ust. 2-3(a) u.p.t.u., art. 15-17 u.p.t.u., art. 9 dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, art. 5 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 8 u.p.t.u. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem, że zawarta przez niego umowa dzierżawy, a następnie sprzedaż gruntu, może być uznana za prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślił, że umowa dzierżawy została zawarta na grunty rolne w związku z działalnością rolniczą, którą chciał zakończyć. Została podpisana z innym rolnikiem, który prowadził działalność rolniczą. W umowie dzierżawy podmiotami są osoby fizyczna i żadna z nich nie wiążę celu zawarcia umowy z działalnością gospodarczą. Skarżący podniósł także, że dzierżawa zwolniona jest z VAT. Zaznaczył, że warunkiem przejścia na rentę strukturalną było wydzierżawienie gruntów na okres co najmniej 10-letni. Wskazał, że jego "zyskiem" z umowy dzierżawy była możliwość przejścia na emeryturę. Podkreślił, że późniejsza sprzedaż gruntów, stanowiących grunty orne, łąki i pastwiska trwałe również nie nastąpiła na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą ani w celu prowadzenia na nich działalności gospodarczej. Kupującymi były osoby fizyczne. W momencie sprzedaży żadna z działek nie była objęta planem zagospodarowanie przestrzennego, nie posiadała warunków zabudowy, nie były na niej zlokalizowane żadne budynki ani budowle, nie miała doprowadzonych mediów. W związku z tym pozostawały one gruntami rolnymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na rozprawie.

Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności Sąd uznał, iż narusza ona prawo.

We wniosku o wydanie interpretacji oraz jego uzupełnieniu skarżący wskazał, że 1975 r. nabył raz z żoną w drodze darowizny od rodziców nieruchomość rolną. Po śmierci żony został jedynym właścicielem gruntu. W latach 1975-2005 osobiście uprawiał ziemię, a następnie została ona wydzierżawiona. Ostania umowa dzierżawy nosi datę [...] lutego 2015 r. i obowiązywała do sierpnia 2023 r. Grunty były dzierżawione na cele rolne. W ramach umowy dzierżawy, dzierżawca zobowiązał się opłacać podatek rolny za powierzone grunty. Innych opłat umowa nie przewidywała. W 2023 r. dokonany został podział gruntów, w wyniku czego z działki nr [...] powstały działki od nr [...] do nr [...] obejmujące 6 nowopowstałych działek oraz drogę pomiędzy nimi. Podział geodezyjny działki nr [...] nastąpił z inicjatywy skarżącego. Działki rolne nr [...] do nr [...] oraz nr [...] stanowiły i stanowią teren niezabudowany i nieuzbrojony. W odniesieniu do działki nr [...], mającej być w przyszłości drogą dojazdową do działek, skarżący nie podejmował żadnych działań związanych z jej utwardzeniem. W stosunku do sprzedanych gruntów nie były prowadzone żadne działania marketingowe (nie były dawane ogłoszenia w mediach, portalach internetowych i mediach społecznościowych). Nie były też podejmowane żadne działania mające na celu podniesienie wartości działek, nie uzbrojono i nie doprowadzono mediów. Skarżący nie występował o warunki zabudowy, ani pozwolenia na budowę dla działek po podziale. Pieniądze ze sprzedaży będą stanowić zabezpieczenie finansowe wnioskodawcy na kolejne lata, gdyż jego emerytura jest bardzo niska, w porównaniu do rosnących kosztów życia.

Pytania skarżącego dotyczą tego, czy sprzedaż działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czy w związku z ich sprzedażą zostanie uznany za podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży działek.

Zdaniem skarżącego sprzedaż działek nie nastąpi w ramach działalności gospodarczej i nie będzie z tego tytułu podatnikiem VAT. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Zdaniem organu dzierżawa gruntów stanowi odpłatne świadczenie usług i wyklucza sprzedaż przedmiotowych nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedaży działek od nr [...] do nr [...] oraz udziałów w działce nr [...] (drodze dojazdowej), które powstały w wyniku podziału działki nr [...], podlega opodatkowaniu VAT, jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast ust. 2 wyżej cytowanego przepisu stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza definiowana jest, jako wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

W tym kontekście tych regulacji należy odwołać się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). We wskazanym wyroku Trybunał stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - zdaniem TSUE - w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu, albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można traktować za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że uznanie, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług wymaga ustalenia, że prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dostawa towarów (usług) została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Przyjęcie, iż dana osoba fizyczna działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki NSA z dnia: 27 października 2009 r., I FSK 1043/08; 7 października 2011 r., I FSK 1289/10; 16 listopada 2011 r., I FSK 1654/11; 24 listopada 2017 r., I FSK 172/16; 9 maja 2018 r., I FSK 1136/16; 3 marca 2023 r., I FSK 48/20).

W świetle powyższych wywodów należy ustalić, czy strona dokonując sprzedaży wskazanych działek działa w ramach zarządu swym majątkiem prywatnym, czy też należy ją uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika VAT. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do sprzedaży gruntu działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga dokonania każdorazowo oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynika, że skarżący nie nabył przedmiotowych nieruchomości (działek) w celach komercyjnych. Po otrzymaniu ich w drodze darowizny od rodziców, najpierw grunty te samodzielnie uprawiał, a potem je wydzierżawił na cele rolne. Nie zajmował się zawodowo obrotem nieruchomościami. W celu sprzedaży działek nie podejmował żadnych działań marketingowych czy reklamowych, ani innych czynności o charakterze zorganizowanym i ciągłym. Nie uzbroił działek i nie doprowadził do nich mediów. Nie dokonał utwardzenia dróg wewnętrznych. Nie występował o warunki zabudowy, ani pozwolenia na budowę. Skarżący nie podejmował zatem żaden aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców. Samo podzielenie nieruchomości z inicjatywy wnioskodawcy na mniejsze działki nie decyduje jeszcze o zawodowym charakterze jego działalności.

W rezultacie, skarżącemu nie można przypisać cech osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Podejmowane przez niego czynności odpowiadały zarządowi majątkiem prywatnym i wynikały z gospodarowania własnym mieniem. Wskazać należy, że zarząd majątkiem swym zakresem obejmuje także rozporządzanie składnikami majątku polegające na zbywaniu tych składników z zyskiem, co stanowi przejaw wykonywania prawa własności. Każdemu przy tym zbywcy składnika majątkowego zależy na tym, aby doszło do transakcji zbycia oraz aby cena zbycia była jak najwyższa.

Zdaniem Sądu, bez znaczenia dla oceny działań skarżącego jako podmiotu zarządzającego majątkiem osobistym pozostaje podkreślana przez organ interpretacyjny okoliczność dzierżawienia zbywanych nieruchomości. W sytuacji gdy skarżący już sam gruntów nie uprawiał ich wydzierżawienie było przejawem dbałości o własny majątek. Wnioskodawca wskazał też, że obowiązujące wówczas przepisy prawne nie pozwalały na użytkowanie gruntu i jednoczesne pobieranie świadczenia emerytalnego. Nie sposób również tracić z pola widzenia faktu, iż ustalona na podstawie tej umowy odpłatność miała charakter symboliczny, wyrażający się w pokryciu kwoty należnej z tytułu podatku rolnego. Nieprawidłowe jest więc stanowisko organu interpretacyjnego, że odpłatne wydzierżawienie wykracza poza sferę rozporządzania majątkiem osobistym, co przesądza o tym, że sprzedaż działek będzie opodatkowana VAT (por. wyroki NSA z dnia: 3 marca 2023 r., I FSK 48/20 i z dnia 13 czerwca 2023 r., I FSK 227/20, a także wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 20 marca 2024 r., I SA/Wr 894/23; w Krakowie z dnia 28 listopada 2023 r., I SA/Kr 989/23; w Opolu z dnia 23 lutego 2022 r., I SA/Op 550/21).

W konsekwencji zaskarżona interpretacja narusza art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze wywody Sądu zawarte w tym wyroku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł.