Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 15 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na Przedsiębiorstwo A. w K. Sp. z o.o. w K. kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a oraz art. 4 pkt 9 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18 b ust. 1 pkt 7, art. 92 a ust. 1,2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym. Naruszenie zostało stwierdzone podczas kontroli autobusu marki Autosan o numerze rejestracyjnym [...] przeprowadzonej w dniu 13 stycznia 2017 r. w miejscowości Z. Transport drogowy wykonywał kierowca K.R. w imieniu Przedsiębiorstwa A. w K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., przewożąc dzieci do Szkoły Gminnej w Z. Kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Strona w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyjaśniła, że wykonywane przez nią usługi przewozu dzieci do szkół na terenie Gminy Z. nie mają charakteru przewozów regularnych specjalnych.

Organ administracji publicznej I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł.

W odwołaniu od decyzji spółka PKS w K. zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 i art. 107 k.pa. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego we właściwym zakresie,

- art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego uczestnictwa w postępowaniu,

- art. 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie.

Podniosła, że jedynym dowodem w sprawie jest protokół z dnia 27 marca 2017 r., lecz z jego treści nie wynika, aby skontrolowanym autobusem wykonywano regularny specjalny przewóz osób. Natomiast protokół przesłuchania świadka nie powinien być brany pod uwagę, bowiem ze względu na zawarte w nim stwierdzenia wymagające wiedzy specjalnej (definicje legalne) nie można mu dać wiary. Zeznania świadka powinny odnosić się jedynie do stanu faktycznego. Powołując się na definicję przystanku zawartą w art. 4 pkt 8 a ustawy o transporcie drogowym wskazała, że na terenie gminy Z. nie powstała i nie będzie tworzona infrastruktura przystankowa. Brak tej infrastruktury uniemożliwia uzyskanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Przewozy dzieci nie mają charakteru stałego, a miejsca wsiadania dzieci są uzależnione od wymagań rodziców. Skarżąca wskazała, że za brak zezwolenia na tej samej trasie była już ukarana decyzją nr [...]. Kontrole w tych sprawach zostały przeprowadzone jednego dnia, więc mogła zostać nałożona tylko jedna kara.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdził, że stosownie do treści art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 9 ww. ustawy przewóz regularny, to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Według art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W myśl art. 18 b ust. 1 pkt 7 ustawy, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z lp.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Zgodnie z definicją określoną w art. 4 pkt 9 ustawy przewóz regularny specjalny kierowany jest do określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Nie jest to przewóz ogólnodostępny, bowiem nie mogą z niego korzystać osoby, które nie należą do uprzednio określonej przez przewoźnika grupy osób. Za taki przewóz należy uznać usługi polegające na przewozie określonej przez przewoźnika grupy osób. Za taki przewóz należy uznać usługi polegające na przewozie określonej kategorii pasażerów, w określonych odstępach czasu i po określonych trasach. Ponadto pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki za ustaloną opłatą.

W rozpatrywanej sprawie przewóz był przewozem wykonywanym regularnie i była przewożona konkretna grupa osób. Skarżąca spółka wykonywała przewóz dzieci na podstawie umowy nr 2016 z dnia 30 sierpnia 2016 r., jako podwykonawca PKS w G. Spółki z o.o. Z § 1 tej umowy jednoznacznie wynika, że strona zobowiązała się do wykonywania dowozu dzieci do szkoły podstawowej, gimnazjum publicznego i przedszkola w Zespole Szkół w Z. oraz do szkoły podstawowej, gimnazjum publicznego i przedszkola w Zespole Szkół w Zx. w roku szkolnym 2016/2017. Przewozy te miały być wykonywane według rozkładów jazdy sporządzonych przez Przedsiębiorstwo A. w G. Spółki z o.o. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca K.R. zeznał, że przewozy dzieci są wykonywane przez pięć dni w tygodniu, a dzieci są zabierane z przystanków określonych przez szkołę. Przewozy wykonuje od dnia 1 września 2016 r. i przewozi tylko dzieci i ich opiekuna. Innych pasażerów nie zabiera. Przewozy wykonuje rano i po południu. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają wykonywanie regularnych przewozów dzieci z miejsca zamieszkania i z powrotem. Ponadto, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy wskazał że zmiana czasu czy trasy przewozu spowodowana potrzebami uczniów nie pozbawia takiego przewozu charakteru regularności. Przy interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym, pomimo, że nie mają bezpośredniego zastosowana, to jednak mogą być wskazówką unijne akty normatywne, jak rozporządzenie Rady EWG nr 684 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.Urz.UE.L.1992.74.1) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. oraz Rozporządzenie Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz.Urz.UE.L.1998.4.10). Zgodnie z art. 2 pkt 1.2 cyt. rozporządzenia Rady nr 684/92 specjalnymi usługami regularnymi (w ustawodawstwie krajowym – przewozy regularne specjalne) są usługi, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim usługi te wykonywane są zgodnie z warunkami określonymi w pkt 1.1. Ustawodawca europejski wskazał w art. 2 pkt 1.2 cyt. rozporządzenia przykłady specjalnych usług regularnych, stanowiąc, że obejmują one m.in. przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania oraz przewóz uczniów i studentów do instytucji edukacyjnej i powrót z tej instytucji. W przepisie tym wskazano, iż fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do usług regularnych. Zgodnie z art. 2 pkt 1.1 cyt. rozporządzenia nr 684/92 regularne usługi (przewozy regularne) są to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki. Skarżąca zobowiązana była posiadać zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w transporcie drogowym. Skoro nie dysponowała powyższym zezwoleniem, to przewóz był wykonywany z naruszeniem powołanych przepisów i organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. na podstawie art. 92 a ust. 1,2 i 6 oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem organu odwoławczego nietrafne są zarzuty odwołania dotyczące wykonywania przewozów okazjonalnych, a nie przewozów regularnych specjalnych. Wykonywane przewozy są przewozami regularnymi specjalnymi, ponieważ w dni nauki szkolnej, czyli codziennie są przewożone wyłącznie dzieci do szkoły podstawowej, gimnazjum publicznego i przedszkola w Zespołach Szkół w Z. i w Zx. Dzieci są zabierane i wysadzane na przystankach ustalonych przez szkołę. Skontrolowany kurs rozpoczął się o godz. 06:40, a po południu dzieci miały być odwiezione ok. godziny 13:35. Z § 6 umowy nr 2016 z dnia 30 sierpnia 2016 r. oraz umowy nr 2/2015 z dnia 5 sierpnia 2015 r. wynika, że przewozy miały być wykonywane wg rozkładu jazdy sporządzonego przez PKS w G., co świadczy o regularnym charakterze wykonywanej usługi. W myśl art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Również przepisy unijne posługują się pojęciem "usług okazjonalnych" zawartym w art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009. Zgodnie z tym przepisem usługi okazjonalne oznaczają usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. Przewozy wykonywane przez skarżącą spółkę nie spełniają tych przesłanek, gdyż nie są przewożone dokładnie określone grupy pasażerów. Spółka przewozi bliżej nieokreśloną liczbę pasażerów, którymi są dzieci uczęszczające do Zespołów Szkół w Z. i Zx., a przewozy są wykonywane codzienne w dni nauki szkolnej, jak to ma miejsce w przypadku przewozów regularnych specjalnych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 80/14, w którym przyjęto, że przewóz uczniów do szkoły ze swej natury ma charakter powtarzalny (regularny), bowiem uczniowie są dowożeni i odwożeni do szkoły w godzinach wynikających z planu lekcji, który jest z góry ustalony i stały, co do zasady, w okresie przynajmniej kilkunastu tygodni.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut wielokrotnego ukarania za to samo naruszenie. Przepis art. 92 c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wyklucza możliwość nałożenia kary za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy, jeżeli za to samo naruszenie została już nałożona kara przez inny uprawniony organ. Jednak przepis ten może mieć zastosowanie tylko w przypadku, gdy stwierdzone naruszenie dotyczy tego samego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ okoliczności faktyczne nie są takie same jak w sprawie rozstrzygniętej decyzją nr [...]. Także podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 10 k.pa. nie ma wpływu na wynik przeprowadzonego postępowania. Dowody przeprowadzone przez organ I instancji po zakończeniu postępowania dowodowego informują o nieposiadaniu przez stronę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona, bowiem w toku postępowania administracyjnego nie przedłożyła żadnych dowodów na istnienie okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność. Przeciwnie należy stwierdzić, że do naruszenia przepisów ustawy doszło na skutek działania skarżącej spółki, skoro zdecydowała się wykonywać przewozy dzieci do szkół nie posiadając stosownego zezwolenia.

Spółka z o.o. Przedsiębiorstwo A. w K. wniosła do Sądu skargę na decyzję organu odwoławczego, żądając jej uchylenia a także uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania. Zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego we właściwym zakresie,

- art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1910 ze zm.) poprzez wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ustawy o transporcie drogowym,

- art. 4 pkt 18 i 9 w zw. z pkt 7 i 8 a ww. ustawy poprzez przyjęcie, że skarżący mógł uzyskać zezwolenie na przewozy regularne podczas gdy właściwy organ odmawiał wydania takiego zezwolenia ze względu na brak przystanków.

Skarżąca spółka wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu Zarządu Powiatu w P. na okoliczność, że Gmina Z. dopiero w lipcu 2017 r. skierowała do Powiatu w P. wniosek o wyznaczenie przystanków komunikacyjnych.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że aktualność zachowują wszystkie argumenty podniesione w odwołaniu z dnia 30 maja 2017 r. Wskazała, że organ odwoławczy skoncentrował się jedynie na formalnych aspektach postępowania interpretując je jednostronnie. Tymczasem istotne w sprawie jest, że niezależnie od charakteru wykonywanych przewozów skarżąca nie miała możliwości uzyskania zezwolenia od gminy ze względu na brak przystanków. Nie może zatem zostać obciążona negatywnymi konsekwencjami zaniedbań organów administracji. Gmina Z. dopiero ostatnio wystąpiła o uregulowanie tej sytuacji. W analizowanej sprawie skarżąca nie miała możliwości uzyskania zezwolenia ze względu na zaniechania organów administracji. Dlatego nie może zostać ukarana za jego brak.

Do skargi załączono pismo Zarządu Powiatu w P. z dnia 21 lipca 2017 r. skierowane do skarżącej. W piśmie tym Starosta P. poinformował, że do starostwa wpłynął wniosek Gminy Z. o wyznaczenie przystanków komunikacyjnych, który będzie podlegał rozpatrzeniu przez działającą w imieniu starosty komisję.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, ze skarżąca do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie złożyła wniosku o wydanie jej zezwolenia na przewozy regularne specjalne. Organ oparł rozstrzygnięcie na informacjach uzyskanych od właściwych organów. Strona podejmując się wykonania przewozów regularnych specjalnych uczniów do szkoły nie podjęła żadnych działań celem uzyskania zezwolenia. W sytuacji gdyby strona przed kontrolą drogową złożyła prawidłowy wniosek o wydanie jej zezwolenia na przewozy regionalne specjalne i nie uzyskałaby zezwolenia wyłącznie z powodu niewyznaczenia gminie Z. przystanków komunikacyjnych, z których mogłaby korzystać, wówczas organ inspekcji transportu drogowego mógłby rozważyć możliwość zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i podtrzymał zarzut podwójnego ukarania za to samo naruszenie. Wyjaśnił, że kontrola przeprowadzona w tym samym dniu dotyczyła tej samej linii i tego samego przewoźnika tylko innego autobusu. Od tej drugiej decyzji spółka się nie odwołała. Wskazał, że skarżąca nie występowała o zezwolenia, gdyż zgodnie z obowiązującym prawem nie są to linie regularne specjalne i takich zezwoleń spółka by nie otrzymała. Dodatkowo wyjaśnił, że po kontroli spółka wystąpiła o zezwolenie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego do pisma procesowego z dnia 25 kwietnia 2018 r. dołączył poświadczoną za zgodność decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] nakładającą na Przedsiębiorstwo A. w K. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że wydana ona została po kontroli z dnia 13 stycznia 2017 r. autobusu marki Autosan o nr rej. [...]. Organ odwoławczy w złożonym piśmie procesowym wskazał, że od ww. decyzji zostało wniesione odwołanie. Odwołanie nie zostało uwzględnione. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Strona nie złożyła skargi do sądu na powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2017r. poz.1369 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016r. poz.1907 ze zm.) dalej u.t.d.

Zgodnie z treścią art.4 pkt.7 u.t.d. przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 915);

W myśl art.4 pkt.9 u.t.d. przewozem regularnym specjalnym jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób;

Zgodnie z treścią art.18 ust.1 pkt.1 a.) u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

W myśl l.p.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 8000 zł.

Z wymienionych przepisów wynika, że na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych na obszarze gminy wymagane jest zezwolenie wójta. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że podstawowymi dwoma cechami chrakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność tego przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób. Przez regularność przewozu należy rozumieć jego cykliczność, powtarzalność kursów. Nadto przewóz ten musi dotyczyć określonej kategorii osób (pasażerów) z wyłączeniem innych osób (pasażerów). W orzecznictwie jest powszechnie przyjęty pogląd, że przewozami regularnymi specjalnymi w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.t.d. są przewozy uczniów do szkoły i ze szkoły wykonywane w dniach nauki szkolnej regularnie w godzinach rannych oraz popołudniowych w sytuacji gdy pasażerami są określone grupy uczniów z konkretnych szkół (por wyroki NSA z 19 kwietnia 2013r. sygn. II GSK 165/12, z 28 stycznia 2015r. sygn. II GSK 2180/13, z 6 maja 2016r. sygn. II GSK 2753/14, z 12 marca 2015r. sygn. II GSK 305/14 i z 27 listopada 2013r. sygn. II GSK 1179/12, wyrok WSA w Kielcach z 7 sierpnia 2014r. sygn. II SA/Ke 491/14).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji trafnie uznały, iż skarżąca spółka wykonywała przewóz regularny specjalny bez wymaganego zezwolenia.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w postaci zeznań świadka K.R. oraz umowy Nr 2016 z dnia 30 sierpnia 2016 r. zawartej przez skarżącą spółkę z PKS w G. sp. z o.o., potwierdza wykonywanie przez skarżącą przewozów regularnych specjalnych.

Świadek K.R. – kierowca skontrolowanego autobusu nr rejestracyjny [...] zeznał, cyt. " Taki rodzaj przewozów wykonuje pięć dni w tygodniu, polega na tym, że zatrzymuję się na wyznaczonych przez gminę przystankach określonych przez szkołę, zabieram dzieci celem dowiezienia do szkoły. W dniu dzisiejszym przyjechałem o godz. 6:40 do szkoły celem zabrania opiekuna dzieci i udałem się na trasę po dzieci. Pierwszy przystanek miejscowość B. zabieram 3 dzieci, następnie C. zabieram 5 dzieci, Z. zabieram 3 dzieci, D. zabieram 1 dziecko, R. jedno dziecko, A. 2 dzieci, W. 3 dzieci, Wy. 2 dzieci, Dą. 5 dzieci, Br. 6 dzieci, W. 2 dzieci, Wo. 3 dzieci, następnie jadę do szkoły gminnej w Z. Drugi kurs robię na tej samej trasie i kończę w szkole gminnej. Takich kursów dziennie wykonuję 2 rano następnie około godz. 13:55 zabieram dzieci celem rozwiezienia dzieci po zajęciach szkolnych na przystanki, z których je zabieram. Takie kursy realizuję od 1.09. 2016 r.. Podczas wykonywania tych przewozów nie zabieram innych pasażerów".

Natomiast zgodnie z § 1 umowy nr 2016 skarżąca (jako podwykonawca) zobowiązała się do podejmowania wszelkich działań zapewniających realizację przedmiotu umowy, tj. usługi polegającej na dowozie dzieci do szkoły podstawowej, gimnazjum publicznego i przeszkola w Zespole Szkół w Z. oraz szkoły podstawowej, gimnazjum publicznego i przedszkola w Zespole Szkół w Zx. w roku szkolnym 2016/2017. W szczególności te działania polegały na wyjeździe ze wskazanego przez przewoźnika (PKS w G.) miejsca, przejazdu wyznaczoną trasą, przybycia do wyznaczonej szkoły w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem zajęć lekcyjnych oraz odwiezienia uczniów po zajęciach do miejscowości, w których mieszkają ( § 1 pkt 2 a umowy). Ponadto do obowiązków skarżącej należało odbieranie i wysadzanie dzieci z pojazdu w miejscowościach wskazanych przez dyrektorów szkół ustalonych w oparciu o względy bezpieczeństwa po konsultacji z rodzicami dzieci. Podwykonawca przyjmuje do wiadomości, że miejsca odbioru i wysadzania dzieci mogą być zmieniane w zależności od potrzeb ( § 1 pkt 3 umowy).

Przewozy były zatem dostępne tylko dla określonej grupy pasażerów, to znaczy dzieci uczęszczających do szkół i przedszkola na terenie gminy. Nie były dostępne dla innej kategorii pasażerów.

Bezsporne pozostaje w sprawie, że skarżąca spółka realizowała przewozy bez wcześniejszego uzyskania zezwolenia przewidzianego w art. 18 ust. 1 u.t.d.

W ocenie sądu organ odwoławczy trafnie wskazał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d.

Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony podmiot.

Skarżąca spółka jest doświadczonym przewoźnikiem, posiadającym profesjonalną obsługę prawną i zarządzającą. Jednak mając pełne rozeznanie w obowiązujących przepisach transportu drogowego podjęła czynności przewozowe bez wymaganego zezwolenia. Wobec powyższego nie można przyjąć, iż nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub naruszenie nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć.

Zdaniem sądu bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 4 pkt 18 i 9 w zw. z pkt 7 i 8 a poprzez przyjęcie, że skarżący mógł uzyskać zezwolenie na przewozy regulowane podczas, gdy właściwy organ odmówił wydania takiego zezwolenia ze względu na brak przystanków.

Jeśli właściwy organ odmówił wydania żądanego zezwolenia, to spółka wykonując bez zezwolenia przewozy regularne specjalne działała na własne ryzyko. Podejmując takie ryzyko powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami swoich działań.

Sąd nie podzielił także zasadności zarzutu podwójnego ukarania skarżącej.

Przedmiotem obecnie rozpoznawanej sprawy jest nałożenie kary za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia pojazdem oznaczonym numerem rejestracyjnym [...]. Nałożenie kolejnej kary na stronę nastąpiło za wykonywanie przewozu regularnego bez zezwolenia innym pojazdem oznaczonym nr rej. [...].

Organ odwoławczy zasadnie zatem przyjął, że naruszenie dotyczyło dwóch różnych stanów faktycznych, a zatem nałożenie kary było dopuszczalne.

Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

D.Cz.