Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącemu H. T. uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 28 września 2017 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący, powołując się na art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a.) wniósł o "wyjaśnienie wątpliwości co do treści wydanego postanowienia", gdyż tylko częściowo zgadza się ze stanowiskiem Sądu i chce, aby Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego skontrolował Starostę Polickiego. W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 20 października 2017 r., skarżący oświadczył, że ww. pismo jest wnioskiem o uzupełnienie postanowienia z dnia 28 września 2017 r. Zdaniem jednak Sądu pierwszej instancji, skarżący nie wskazał, w jakim przedmiocie postanowienie powinno zostać uzupełnione, jakiego elementu nie zawiera. W istocie stanowi ono polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w postanowieniu z dnia 28 września 2017 r. odrzucającym skargę. Ewentualne braki uzasadnienia postanowienia mogą być natomiast kwestionowane przez skarżącego wyłącznie w drodze skargi kasacyjnej i z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 2 P.p.s.a. wniosek oddalił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył H. T., wskazując na brak w sprawie konkretnej reakcji Sądu ujawnione błędy w działaniach organów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W warunkach rozpoznawanej sprawy, nie budziło wątpliwości, ze skarżący pomimo wezwania nie wskazał, jakich wymaganych prawem elementów nie zawiera postanowienie z dnia 28 września 2017 r., co już przesądzało o prawidłowości kontrolowanego w niniejszym postępowaniu zażaleniowym orzeczenia. Niezależnie od powyższego podkreślić trzeba, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) nie służy wyjaśniany wątpliwości, jakich nabrała strona skarżąca po wydaniu orzeczenia. Merytoryczna polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji może bowiem odbywać się jedynie za pośrednictwem odpowiednich środków zaskarżenia (skargi kasacyjnej, zażalenia). Natomiast wskazywanie przez skarżącego na błędy w działaniach organów było z założenia bezskuteczne, skoro Sąd, odrzucając skargę, orzekł o jej niedopuszczalności, a więc nie kontrolował w ogóle działalności organów administracyjnych.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.
