Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę.

Starosta P. i, działając na podstawie art. 124 ust. 1a , w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n." oraz art. 104 i 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", decyzją z dnia [..] r., znak: [..] zezwolił na niezwłoczne zajęcie przez Spółce A. . z o.o. z siedzibą w P. nieruchomości, położonej w obrębie K., gmina P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr[...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [..] .

Nieruchomość, której dotyczy decyzja, stanowi własność Spółki B z o.o. z siedzibą w S., natomiast zezwolenie zostało udzielone w związku z zamiarem realizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [...] o. Zakres inwestycji obejmuje podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości około [...] m, posadowienie pięciu słupów, a także funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu. Natomiast powierzchnia zajęcia (ograniczenia) nieruchomości wynosi 1,7645 ha, w tym szerokość pasa technologicznego - 14 m (2 x 7m), długość projektowanej trasy linii - 1.260 m. Powyższej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W rozstrzygnięciu decyzji starosta zawarł informację, że dla ww. nieruchomości została wydana decyzja znak: [...] z dnia [..] r. w sprawie ograniczenia sposobu jej korzystania w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Starosta wskazał, że planowana inwestycja jest uzasadniona ważnym interesem gospodarczym, jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n., zaś w obrocie prawnym istnieje decyzja wydana w przedmiotowym zakresie w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Organ wyjaśnił, że inwestycja jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego i bezpieczeństwa energetycznego regionu, linia służy do przesyłu energii elektrycznej, zapewniając tym samym zasilanie na znacznych obszarach.

Starosta zaznaczył ponadto, że każda przerwa spowodowana brakiem możliwości wykonania w określonym czasie prac związanych z przebudową linii, narusza ważny interes społeczny.

Starosta uznał, że wniosek inwestora spełnia wymogi art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i tym samym udzielił zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości.

Od decyzji Starosty odwołanie złożył właściciel nieruchomości – Spółka B. z o.o. w S. , zwana dalej "Spółką ", wnosząc o jej uchylenie.

Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez zastosowanie art. 124 ust. 1a u.g.n i oparcie się wyłącznie na stanowisku wnioskodawcy w sytuacji, gdy zdaniem strony, brak jest przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości wraz z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności.

Ponadto Spółka zarzuciła nieuwzględnienie przez organ uzasadnionego interesu właściciela oraz brak należytego i wszechstronnego uzasadnienia i oceny okoliczności w sprawie, niewyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji.

Wojewoda decyzją z dnia [..] r., nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 124 ust. 1 u.g.n. umożliwia staroście, wykonującemu zadanie z zakresu administracji publicznej, ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. uprawnia do zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych w art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, po wydaniu decyzji, o której mowa wyżej. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1 a u.g.n. jest decyzją zależną od bytu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Jednakże nie oznacza to, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest możliwe dopiero, gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stanie się ostateczna.

Wojewoda wskazał dalej, że zgodnie z dyspozycją art. 108 § 1 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Przesłanki wymienione w obu tych przepisach, tj. art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 § 1 K.p.a. są rozłączne. Oznacza to, że wystąpienie którejkolwiek z nich skutkuje spełnieniem dyspozycji uregulowanej w tym przepisie, tym samym uprawnia do wydania decyzji opartej o przepis art. 124 ust. 1a ustawy.

W niniejszej sprawie Starosta P., działając na podstawie art. 124 ust. 1, 4 i 7 oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzją znak: [...] z [..] r. ograniczył sposób korzystania z części przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z ww. decyzją starosty ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości obejmuje założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji[..] . Integralną częścią decyzji jest załącznik mapowy, przedstawiający przebieg ww. linii napowietrznej 110kV, z uwzględnieniem powierzchni zajętej przez pas technologiczny na działce oraz miejsca posadowienia słupów. Ponadto Starosta zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu na niej prac, o których mowa wyżej.

Natomiast wnioskiem z dnia [...] r. Spółka A. z o.o. z siedzibą w P. wystąpiła o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności. We wniosku Spółka wskazała, że w związku z wzrastającym zapotrzebowaniem na energię elektryczną, koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych, niezbędne jest stałe rozbudowywanie infrastruktury energetycznej. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji w planowanym terminie może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych i tym samym doprowadzić do ciężkich strat gospodarczych, na przykład w razie awarii energetycznej. Istotne jest również zabezpieczenie interesu społecznego. Ponadto przebudowa linii jest istotna z uwagi na kluczowe znaczenie infrastruktury elektroenergetycznej dla funkcjonowania gospodarki narodowej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w ustawie z 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.

Wojewoda, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2900/12 stwierdził, że w niniejszej sprawie zachowany jest zarówno ważny interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy. O bezpieczeństwie regionu decyduje przede wszystkim utrzymanie należytego stanu technicznego istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej w zakresie wytwarzania, przesyłania oraz dystrybucji energii elektrycznej. W Raporcie Zespołu ds. Zbadania Przyczyn i Skutków Katastrofy Energetycznej, powołanego zarządzeniem Wojewody Z. nr [...] z [...] r., wskazano bowiem, że dla zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej dla regionu, niezbędna jest pełna i terminowa realizacja zadań inwestycyjnych ujętych w planach rozwoju m.in. przedsiębiorstwa Spółka A. . z o.o.

Organ zaznaczył, że inwestor Spółka A.- jako przedsiębiorstwo energetyczne zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, jest zobowiązany zapewnić ciągłość i niezawodność dostaw energii, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

W ocenie organu orzekającego, starosta prawidłowo przyjął, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 a i tym samym z art. 108 § K.p.a. W świetle postępującego rozwoju cywilizacji i rosnącego uzależnienia społeczeństwa od nieprzerwanych dostaw energii, energia elektryczna posiada szczególną rolę. Wynika to z jej pierwotnego charakteru, w związku z czym nie ma możliwości jej zastąpienia. Takie nośniki, jak gaz, czy ciepło mogą zostać zastąpione energią elektryczną lecz nie odwrotnie. Ponadto przerwa w dostawach pozostałych nośników energii jest mniej dotkliwa w skutkach. Całkowita przerwa w dostawie energii elektrycznej powoduje olbrzymie straty ekonomiczne, jak również społeczne. Ponadto przyczynia się do osłabienia bezpieczeństwa mieszkańców miasta, regionu, czy też całego państwa. Przedmiotowa inwestycja, zdaniem Wojewody, jest uzasadniona ważnym interesem społecznym oraz gospodarczym. Decydującym aspektem jest fakt, że planowana inwestycja jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego i bezpieczeństwa energetycznego regionu, jak również ze względu na zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami. Wystąpienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek uprawnia do wydania decyzji opartej o art. 124 ust. 1a u.g.n., co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia uzasadnionego interesu właściciela, bowiem zaskarżona decyzja nie ustanawia przebiegu inwestycji w sposób najmniej uciążliwy, zaś ingerencja w prawo własności nie została sprowadzona do niezbędnego minimum, organ odwoławczy uznał ten zarzut za bezzasadny.

Wojewoda zaznaczył, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest bezpośrednio związana z decyzją z dnia [...] r., znak:[..] , utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Z. znak: [...] z dnia [..] r., bowiem dotyczy tej samej inwestycji, tego samego obszaru i zakresu prac. W wyżej wskazanej decyzji z dnia [...] r. wyjaśniono, że na tym etapie istotne jest, że decyzja przedstawia obszar niezbędny do przeprowadzenia prac i wykonania czynności utrzymania linii w należytym stanie, jak również fakt, że wskazana część nieruchomości została objęta zajęciem na dokładnie określony cel. W wyniku przebudowy linii nie zmieni się aktualny sposób korzystania z nieruchomości, jak również trasa linii oraz jej napięcie. Ewentualne ograniczenia jakie mogą wystąpić związane są z zagospodarowaniem terenu w otoczeniu linii, z uwagi na konieczność zachowania wymaganych przez odrębne regulacje odpowiednich odległości. Natomiast inwestor, jako właściciel linii, posiadający wyspecjalizowane służby eksploatacyjne, ma wiedzę m.in. odnośnie do szerokości pasa, w tym również powierzchni niezbędnej do prowadzenia prawidłowej eksploatacji linii.

Organ zaznaczył ponadto, że właściciel posiadał możliwość zapoznania się z przebiegiem inwestycji i wniesienia ewentualnych uwag, jednak dokumentacja sprawy wskazuje, że nie skorzystał z tego prawa.

Reasumując, Wojewoda Z. wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 124 ust.1 a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę B z o.o. w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

Skarżąca Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów:

- art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie inwestor uzasadnił przesłanki wyjątkowo ważnego interesu własnego oraz interesu gospodarczego przemawiające za wydaniem decyzji w przedmiocie niezwłocznego zajęcia ww. nieruchomości;

- 108 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie i niepodjęcie próby wyjaśnienia przesłanek braku osiągnięcia przez strony konsensusu w przedmiocie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, jak i wysokości odszkodowania za to korzystanie.

W związku z powyższym, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Spółka stwierdziła, że organ II instancji nie wyjaśnił dostatecznie przesłanek jakimi kierował się nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. W ocenie Skarżącej nie poczynił w tym zakresie żadnych własnych ustaleń, opierając się jedynie na oświadczeniu inwestora, wedle którego spełnione są przesłanki ważnego interesu strony oraz interesu gospodarczego.

Skarżąca podniosła, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zachowania ważnego interesu społecznego i gospodarczego. Nieprawidłowe jest upatrywanie przesłanek z art. 108 K.p.a. w tym, że - jak twierdzi organ II instancji - energia jest potrzebna do każdej aktywności. Takie założenie nie przesądza o konieczności dokonania niezwłocznego zajęcia nieruchomości Skarżącej.

Zdaniem Spółki, organ II instancji błędnie twierdzi, że nie jest konieczne wystąpienie zagrożenia życia, aby wydać decyzje w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Przepis art. 108 § 1 K.p.a. wyraźnie stanowi, że "decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony."

Organ odwoławczy nie wskazał również na czym polega zależność interesu społecznego w stosunku do niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Nie podał podstaw zajęcia takiego, a nie innego stanowiska.

Odnosząc się do twierdzenia Wojewody, że "o bezpieczeństwie regionu decyduje utrzymanie należytego stanu technicznego istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej", Skarżąca podniosła, iż fakt ten nie przesądza o konieczności dokonania niezwłocznego zajęcia nieruchomości. W ocenie Skarżącej do realizacji zadań inwestycyjnych inwestora nie jest konieczne niezwłoczne zajęcia nieruchomości.

Skarżąca nie negując nieocenionego zastosowania energii w obecnych czasach, wskazała, że założenie takie nie przesądza jednak w żadnym stopniu o celowości nadania decyzji rygoru.

Organ II instancji nie wskazał jakie konkretnie "ciężkie straty" grożą rozwojowi ekonomicznemu i bezpieczeństwu energetycznemu regionu w razie zaniechania niezwłocznego zajęcia nieruchomości i braku nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności

Zdaniem Spółki, uzasadnienie zaskarżonej decyzji prowadzi do konkluzji, że organ przyjął twierdzenia inwestora za słuszne i za bezsporne. Nie poddano analizie wpływu inwestycji na słuszny interes właściciela nieruchomości. Nie odniesiono się również do tego, że ingerencja w prawo własności, jako będąca instytucją wyjątkową, ma mieć wymiar jak najmniej uciążliwy i być sprowadzony do niezbędnego minimum.

Skarżąca podniosła nadto, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 80 oraz art. 77 K.p.a., bowiem ustalenia faktyczne oraz analiza zebranego materiału zostały zebrane i przeprowadzone powierzchownie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem nie dała podstaw do uznania, że wydana została ona z naruszeniem prawa.

W rozpoznawanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: u.g.n.), a w szczególności przepis art. 124 ust. 1a tej ustawy.

W myśl art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Z kolei art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, w tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosowanego zabezpieczenia.

Natomiast z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Należy przy tym podkreślić, że podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje, wydana wcześniej decyzja ograniczająca, sposób korzystania z nieruchomości (np. przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej). Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 ust. 1 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wskazać bowiem należy, że Starosta P. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczył sposób korzystania

z części nieruchomości będącej własnością Spółki B z o.o. z siedzibą

w S. , położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr[...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] . Zgodnie z ww. decyzją ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości obejmuje założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji[...] . Zakres inwestycji obejmuje podwieszenie napowietrznych przewodów linii

o długości ok.1.260 m, posadowienie pięciu słupów (wymiana pięciu obecnie istniejących słupów kratowych, o numerach kolejnych od[..] ), a także funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu. Natomiast powierzchnia zajęcia (ograniczenia) nieruchomości wynosi 1,7645 ha, w tym szerokość pasa technologicznego - 14 m (2 x 7m), długość projektowanej trasy linii - 1.260 m.

Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia 4 grudnia 2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję, a skarga wniesiona przez B. Spółkę z o.o. na ostateczną decyzję Wojewody Z. została oddalona wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 164/15 (przed ogłoszeniem wyroku w niniejszej sprawie).

Wobec rozstrzygnięcia o legalności wyżej wskazanych decyzji w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należało jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, że to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Spośród przypadków określonych w art. 108 K.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 a u.g.n. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11).

W ocenie Sądu, organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i gospodarczym. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Wynika to z Raportu Zespołu ds. Zbadania Przyczyn i Skutków Katastrofy Energetycznej, powołanego zarządzeniem Wojewody Z. nr [...] z dnia [..] r., w którym wskazano, że dla zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej dla regionu, niezbędna jest pełna i terminowa realizacja zadań inwestycyjnych ujętych w planach rozwoju m.in. przedsiębiorstwa Spółkę A. . z o.o. Natomiast inwestor ENEA Operator - jako przedsiębiorstwo energetyczne, zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, jest zobowiązany zapewnić ciągłość i niezawodność dostaw energii, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

Opisane powyżej zamierzenie inwestycyjne zapewnić ma bezpieczeństwo energetyczne poprzez niwelację zagrożenia przerwaniem dostaw energii, na przykład wskutek awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej np. warunków pogodowych.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości (vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 987/07). Stwierdzić zatem należy, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.

W świetle powyższego bezzasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 ust. 1 a u.g.n. i art. 108 K.p.a. poprzez niewykazanie ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy.

W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", jak i "społecznego", a przedstawiona przez organy argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania.

Niezasadne okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 K.p.a). Rozstrzygnięcie zostało też, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, wydane w oparciu o pełny materiał dowodowy. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a). W oparciu o art. 107 § 3 K.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Reasumując, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł, jak w sentencji.