Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi G. S. i W. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przedstawienia oceny technicznej robót budowlanych skargę oddala

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] wydanym [...] stycznia 2009r. na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 83 ust 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2008r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kontrolowanym postanowieniem organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestorów G. S. i W. R. obowiązek sporządzenia oceny technicznej prowadzonych robót w związku z remontem werandy i ocieplenia jej ścian.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji nie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, bowiem z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że inwestorzy wybudowali w miejscu istniejącej werandy pokój oraz dobudowali z boku pomieszczenie gospodarcze.

Te roboty należy zakwalifikować jako rozbudowę budynku a nie remont, bowiem rozebrano ściany werandy, a wykonany w jej miejscu pokój ma większe wymiary, niż weranda.

Wobec tego należy uznać, że wykonane roboty budowlane mogły być rozpoczęte jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę – co powoduje, że organ błędnie zakwalifikował wykonane roboty budowlane jako remont.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie organu nadzoru budowlanego co do rozbudowy w warunkach samowoli budowlanej części budynku powinno toczyć się na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. S. i W. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte z zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontroluję jedynie legalność zaskarżonej decyzji, postanowienia a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.

Podstawą prawną postanowienia organu I instancji był art. 81c ustawy Prawo budowlane. Postanowienia wydane na podstawie tego przepisu mają charakter postanowień dowodowych, których celem jest uzupełnienie prowadzonego postępowania administracyjnego.

Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w sytuacji uznania przez powiatowy organ nadzoru budowlanego, iż wykonane przez skarżących roboty stanowią remont werandy.

W postępowaniu odwoławczym stosownie do nałożonych na niego obowiązków

– organ II instancji, który ma za zadanie nie tylko skontrolować rozstrzygnięcie objęte odwołaniem, ale rozpatrzeć sprawę co do jej istoty, prawidłowo uznał, że błędnym było zakwalifikowanie wykonanych robót jako remont werandy.

Wobec tego organ słusznie uchylił postanowienie organu I instancji i wskazał, że postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie należy prowadzić w oparciu o art. 48 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane,

co oznacza, że po ustaleniu spełnienia przesłanek z ust. 2 tego przepisu, należy nałożyć obowiązki przewidziane w ust. 3 w/w.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.