Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Dagmara Stankiewicz - Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2020 r., nr SKO 4138/246/20 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę w całości.

1. Postępowanie przed organami podatkowymi:

1.1. Przedmiotem skargi P. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO) z dnia 9 grudnia 2020 r., nr SKO nr SKO 4138/246/20 utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 28 sierpnia 2020 r., nr WPO- DR0.3221.1.2020/392/Z o zaliczeniu wpłaty dokonanej przez Stronę z dnia 9 listopada 2018 r. w wysokości 247,00 zł na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, powstałego w związku ze złożeniem w 2018 r. deklaracji zwiększającej wysokość należnego do zapłaty zobowiązania za okres VII 2013 - I 2015 i dotyczącego nieruchomości przy ul. [...] we W.

1.2. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2020 r. organ podatkowy pierwszej instancji zaliczył wpłatę z dnia 9 listopada 2018 r. w wysokości 247,00 zł na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, powstałego w związku ze złożeniem w 2018 r. deklaracji zwiększającej wysokość należnego do zapłaty zobowiązania za okres za okres VII 2013 - I 2015. Wyżej wskazana kwota została rozliczona na należność główną w wysokości 204,40 zł, odsetki w wysokości 31,00 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że w dniu 24 lipca 2018 r. Strona złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. Zadeklarowana przez Spółdzielnię kwota miesięcznie wynosiła: 1.07.2013 r. - 31.07.2013 r.- 283,00 zł, 1.08.2013 r.- 31.01.2014 r. - 264,00 zł, 1.02.2014 r.- 31.03.2014 r. - 245,00 zł, 1.04.2014 r. - 30.04.2014 r. - 264,00 zł, 1.05.2014 r. - 31.01.2015 r.- 294,00 zł. Zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się bez wezwania, co miesięcznie i z dołu, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który powstał obowiązek poniesienia tej opłaty. W dniu 9 listopada 2018 r. na konto opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wpłynęła ww. kwota. Zgodnie ze wskazaniem w tytule przelewu przedmiotowa wpłata została zaliczona na poczet zaległego zobowiązania za lata 2013-2015. Organ podatkowy pierwszej instancji rozliczając wpłatę, uwzględnił dyspozycję wpłacającego dotyczącą nieruchomości i okresu, na poczet którego dokonywana jest wpłata. Odwołując się do treści art. 51 § 1, art. 55 § 2, art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.) i uwzględniając, że mamy do czynienia z zapłatą zaległego zobowiązania po terminie płatności organ rozksięgował dokonaną wpłatę na zaległość i odsetki w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostawała kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Po rozliczeniu przez organ przedmiotowej wpłaty w wysokości 247 zł do zapłaty pozostała kwota 31,00 zł, która ściśle związana była z kwotą pobranych przez organ podatkowy, odsetek. Przedmiotowa zaległość została w całości uregulowana w wyniku przeprowadzonego w 2019 r. postępowania egzekucyjnego (tyt. wykonawczy nr [...].

1.3. Na skutek wniesionego zażalenia SKO powołanym na wstępie postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołano się do treści art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 2 ust. 3, art. 6c, art. 6h, art. 6m ust. 1, art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1439; dalej: ucpg) i Strona jest zobowiązana do zapłaty ww. opłaty. Poza sporem jest, że Strona złożyła deklarację dla nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. Na koncie rozrachunkowym, służącym rozliczeniom opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z opisanej wyżej nieruchomości, w dacie dokonania wpłaty widniała zaległość 247,00 zł. Strona dokonała, jak wskazano w tytule przelewu Spółka, dokonując wpłaty w kwocie 247,00 zł w tytule przelewu wskazała: "podatek śmieci 2013-2015, WM [...], [...], [...], [...]". SKO odwołując się do treści art. 53 § 1 O.p., art. 55 § 1 i 2 O.p. oraz art. 62 § 4 O.p. potwierdziło zasadność rozksięgowania dokonanej przez Stronę wpłaty na należność główną i odsetki za zwłokę. Podkreśliło, że zgodnie ze wskazaniem w tytule przelewu, wpłatę dokonaną przez Spółkę organ zaliczył na poczet zaległego zobowiązania za lata 2013 - 2015, uwzględnił także dyspozycję w zakresie nieruchomości i okresu, na poczet którego dokonywana była wpłata. Natomiast z uwagi na dokonanie wpłaty po terminie płatności należności organ podatkowy rozksięgował dokonaną wpłatę na zaległość i odsetki w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostawała kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Rozliczenie w tym zakresie zawarto w uzasadnieniu postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji. Wskazano, że termin, od którego zostały naliczone odsetki jest terminem ustawowym. Preferencje Strony dotyczące tego, czy chciałaby najpierw spłacić całą zaległość podatkową, czy odsetki, są pozbawione jakiegokolwiek znaczenia w świetle przepisów O.p. W uzupełnieniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO wskazało, że termin uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wynika z błędnie wskazanej przez ten organ uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2016r. Nr [...] w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bowiem nie obowiązywała ona w okresie, za który powinny następować takie płatności. Wcześniej obowiązywała uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Doln. z 11 stycznia 2013 r., poz. [...]), w której to przewidziano, że miesięczną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się z dołu bez wezwania w terminie do 15 dnia każdego miesiąca (§ 1), a termin wniesienia pierwszej opłaty upływa w dniu 15 sierpnia 2013 r. (§ 3). Termin uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie uległ zatem zmianie, a błąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. SKO argumentowało, że Strona niesłusznie powiązała kwestie naliczania odsetek z przeprowadzonym względem niej postępowaniem egzekucyjnym. Postanowienie o zaliczeniu dokonanej wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest wydawane w momencie, gdy zaległość już istnieje i niemal zawsze wiąże się to z koniecznością uiszczenia odsetek. Naliczenie odsetek wynika zaś z faktu dokonania wpłaty po terminie przewidzianym na uiszczenie zobowiązania podatkowego. Zdaniem SKO, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut Strony odnośnie przedawnienia odsetek w związku z datą wydania postanowienia. Postanowienie to jest bowiem aktem informującym o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty, nie przesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej. Zatem data w której takie postanowienie zapada jest bez znaczenia. SKO wskazało także, że nie było podstaw by uwzględnić zarzut Strony odnośnie przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego i uzyskanej w tym trybie przez organ kwoty 31,00 zł. Strona pozostaje bowiem w mylnym przeświadczeniu, że od zaległego zobowiązania nie są naliczane odsetki. Poprzez dokonanie przez Stronę wpłaty bez uwzględnienia odsetek Strona doprowadziła do sytuacji, gdy jej wpłata nie pokryła w całości ciążącej na niej zaległości. SKO nie uwzględniło także zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wysokości wpłat dokonanych indywidualnie przez współwłaścicieli nieruchomości, gdyż to Strona złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, obejmującą ww. nieruchomość. Ponadto organ podatkowy załączył do zaskarżonego postanowienia raport z zapłat, zawierający informacje o wysokości sumy wpłat indywidulanych za każdy z miesięcy od lipca 2013 r. do stycznia 2015 r. Organ podatkowy uwzględnił otrzymane od współwłaścicieli nieruchomości wpłaty indywidualne, a zaległości podatkowe powstały w związku z rozbieżnością pomiędzy sumą takich wpłat, osiągniętą w danym miesiącu, a kwota wynikającą z deklaracji złożonej przez samą Spółkę. Ponadto dokonano zaliczenia wpłaty na poczet kosztów upomnienia w wysokości 11,60 zł działając zgodnie z art 62 § 1a O.p.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Od powyższego postanowienia SKO Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:

1) art. 62 § 4 O.p., poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości podatkowej dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego w administracji; co jest działaniem spóźnionym, ponieważ przedmiotowe postanowienie - jak wynika z literalnego brzmienia art. 62 § 4 O.p. - winno zostać wydane po dokonaniu przez Stronę wpłaty;

2) art. 55 § 1 O.p. poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie zaliczenia dokonanej wpłaty, pomimo braku wezwania podatnika do zapłaty odsetek, podczas gdy było to wymagane ze względu na to, że egzekucja tych należności mogła być przeprowadzona na podstawie deklaracji, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (art. 3a u.p.e.a.);

3) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, objawiające się przyjęciem, że wpłaty dokonywane przez Stronę na poczet zaległych zobowiązań z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2013-2015 zaliczane były przez organ podatkowy zgodnie z dyspozycją wpłacającego, podczas gdy organ nie dokonywał wpłat zgodnie z dyspozycją Strony, tj. na poczet należności głównej, lecz pokrywał dokonane wpłaty na poczet odsetek, zaś pozostałe kwoty stanowiące różnice między dokonanymi wpłatami a kwotami pokrytych odsetek uiszczał na poczet należności głównej;

4) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego co do ustalenia wysokości wpłat indywidualnych dokonywanych przez indywidualnych współwłaścicieli nieruchomości w okresie od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. (z terminem płatności do 15 lutego 2015 r.);

5) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, objawiające się błędnym przyjęciem, że po uiszczeniu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez Stronę organ nie dokonywał w pierwszej kolejności wpłat na poczet zaległych odsetek, a następnie - w pozostałej części - na rzecz należności głównej, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że uiszczane kwoty były zarachowane w pierwszej kolejności na poczet należności ubocznych, a następnie na rzecz należności głównych powodując utrzymywanie się w dalszym ciągu zaległości podatkowej pomimo dokonania przez Stronę zapłaty oraz przejawu woli uregulowania należności zasadniczej;

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi i podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu.

3.2. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest prawidłowość sposobu zaliczenia przez organy podatkowe, dokonanej przez Stronę wpłaty na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz naliczonych od tej zaległości odsetek. Wobec argumentacji zaprezentowanej przez Stronę w treści skargi, należy w tym miejscu podkreślić, iż przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia wpłaty Strony, dokonanej tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie zaś prawidłowość przeprowadzonego wobec Strony postępowania egzekucyjnego i jego skutków. Należy zauważyć, że w skardze Spółdzielnia neguje możliwość dokonania zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz odsetek za zwłokę, powstałego w związku ze złożeniem przez Spółdzielnię w 2018 r. deklaracji zwiększającej wysokość należnego do zapłaty zobowiązania za okres od lipca 2013r. do stycznia 2015 r. dotyczącego nieruchomości przy ul. [...] we W.

Wskazać należy, że tożsamy problem był przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 193/21. Wyrażone w nim stanowisko Sąd w pełni podziela odnosząc się do niego w dalszej części uzasadnienia.

3.3. W pierwszej kolejności przeanalizowania wymaga zarzut Strony odnoszący się do nieuwzględnienia przez organy podatkowe indywidualnych wpłat dokonywanych przez współwłaścicieli nieruchomości. Zdaniem Strony w spornym okresie, w stosunku do ww. nieruchomości, wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dokonywali również jej współwłaściciele. Tym samym, w wyniku dokonywanych wpłat, w stosunku do spornej nieruchomości, zadłużenie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mogło w ogóle nie występować. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom Strony, organy podatkowe uwzględniły indywidualne wpłaty współwłaścicieli nieruchomości, tj. wpłaty mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej [...], dokonane w okresie od lipca 2013 r. do stycznia 2015 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem raport z zapłat z dnia 1 sierpnia 2018 r. wraz z poleceniem przeksięgowania ww. wpłat. Pomimo jednak uwzględnienia ww. indywidualnych wpłat, po stronie Skarżącej nadal istniała zaległość z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sporny okres w wysokości 247,00 zł, którą to kwotę Strona uiściła, jednak bez uwzględnienia odsetek. Zatem za bezzasadny należało uznać zarzut polegający na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia wysokości wpłat dokonanych przez indywidualnych współwłaścicieli nieruchomości, tj. zarzut naruszenia art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p.

3.4. Niezasadnymi okazały się również zarzuty naruszenia art. 62 § 4 O.p. oraz art. 55 § 1 O.p. Zgodnie z art. 62 § 1 O.p. jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. W myśl art. 62 §1a O.p. jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem § 4a (art. 62 § 4 O.p.). W art. 62 § 4a O.p. uregulowano z kolei przypadki, w których postanowienie o zaliczeniu wpłaty wydaje się wyłącznie na wniosek (tj. gdy wpłata w całości pokrywa kwotę główną zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, gdy zaliczenie wpłaty następuje w całości zgodnie z żądaniem podatnika, gdy kwota wpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub kosztów upomnienia nie przekracza pięciokrotności kosztów upomnienia oraz gdy od wpłat dokonanych po terminie płatności nie naliczono odsetek za zwłokę zgodnie z art. 54 § 1 pkt 5), co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 55 O.p. odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego (§ 1), zaś jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę (§ 2).

Uwzględniając powyższe regulacje należy stwierdzić, że wobec dokonania przez Skarżącą zapłaty z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi po terminie płatności – co nota bene było pomiędzy stronami bezsporne - organy podatkowe zasadnie dokonały rozksięgowania wpłaty zarówno na należność główną, jak i odsetki w stosunku, w jakim w dniu wpłaty (9 listopada 2018r.) kwota zaległości pozostawała do kwoty odsetek za zwłokę, gdyż w świetle obowiązujących przepisów miały taki obowiązek. Zatem skoro uiszczona przez Skarżącą kwota nie pokrywała kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, to zasadnym było jej proporcjonalne zaliczenie w myśl art. 55 § 2 O.p.

W razie wpłaty na poczet zaległości podatkowej, dyspozycja podatnika wiąże organ podatkowy, ale z uwzględnieniem ograniczenia przewidzianego w art. 55 § 2 O.p., a zatem nie dotyczy odsetek od zaległości z tytułu tego samego zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy jest bowiem związany sposobem rozliczeń wskazanym w art. 55 § 2 O.p. (vide m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. III SA/Wa 1681/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2019 r., sygn. I SA/Gl 1087/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gd 1078/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Zatem wola lub intencja Strony bądź organów podatkowych co do sposobu zaliczenia wpłaty, która nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie ma żadnego wpływu na konieczność zastosowania art. 55 O.p. Nadto, jak wprost przewiduje art. 55 § 1 O.p. odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego. Innymi słowy, to podatnik jest zobowiązany do obliczenia i wpłacenia odsetek za zwłokę od wpłaty dokonanej na poczet ciążącego na nim zobowiązania. Co istotne, naliczenie odsetek następuje bez wcześniejszego działania organu w tym zakresie np. w postaci wezwań, upomnień, pism informacyjnych. Bezzasadnym był zatem zarzut Strony odnoszący się do braku uprzedniego wezwania Strony przez organ I instancji do zapłaty odsetek.

Ponadto, postanowienie wydane na podstawie art. 62 § 4 O.p. ma charakter deklaratoryjny. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania (tj. w niniejszej sprawie z dniem 9 listopada 2018 r.), a wydane postanowienie, jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w O.p. Zatem postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Zaliczenie następuje z mocy prawa (vide: m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. II FSK 2452/18; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., sygn. I FSK 2290/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. III SA/Wa 1739/14 – CBOSA). Wobec powyższego, późniejsze wydanie postanowienia w przedmiocie zaliczenia wpłaty dokonanej przez Stronę jest bez znaczenia. Powyższe jest również istotne, w kontekście podniesionego przez Stronę zarzutu przedawnienia odsetek. Przypomnieć należy, że kwota 247,00 zł, zapłacona przez Stronę w dniu 9 listopada 2018 r., dotyczyła zaległości za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2015 r. Uwzględniając zatem termin przedawnienia zobowiązań podatkowych wskazany w art. 70 § 1 O.p., nie sposób stwierdzić aby w momencie dokonania zapłaty przez Stronę, zobowiązanie wraz z należnościami ubocznymi było przedawnione. Zatem i ten zarzut Strony należało uznać za bezzasadny.

Zdaniem Sądu, Strona zdaje się całkowicie pomijać przytoczone powyżej przepisy Ordynacji podatkowej uznając, że dokonanie wpłaty o równowartości należności głównej czyniło całkowicie zadość spoczywającemu na niej zobowiązaniu. Skoro Strona w dniu 9 listopada 2018 r. dokonała zapłaty należności głównej, ale po terminie jej płatności, to jej obowiązkiem było obliczenie i zapłacenie również odsetek od tej kwoty. Skoro jednak tego nie uczyniła, organ I instancji, stosując przepisy O.p. zasadnie dokonał proporcjonalnego zaliczenia uiszczonej przez Stronę kwoty na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty tej kwoty, pozostawała ona do kwoty odsetek za zwłokę. Co istotne, organy podatkowe słusznie podnosiły, że zaliczenie zostało dokonane z uwzględnieniem dyspozycji Strony odnośnie nieruchomości i okresu na poczet którego dokonano wpłaty, nie zaś zgodnie z tą dyspozycją, co oczywiście nie mogło mieć miejsca, gdyż Strona nie uiściła jednocześnie zaległych odsetek. To zaś zarzut dotyczący niedokonania przez organ zaliczenia dokonanej wpłaty zgodnie z dyspozycją Strony oraz zarzut bezzasadnego zaliczenia dokonanej wpłaty częściowo na poczet odsetek, a częściowo na poczet należności głównej podniesione czyni bezzasadnymi.

3.5. Wobec tego, Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329).