Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia 13 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Decyzją z 6 lutego 2017 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania K. W. i A. W. od decyzji Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, z 10 września 2015 r. orzekającej o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w G. przy ul. D. [.] i [..], oznaczonej w dacie wywłaszczenia oraz w dacie orzekania przez organ I instancji jako działka nr [..], o pow. 761 m2, dla której Sąd Rejonowy prowadził księgę wieczystą nr [..] – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w G. przy ul. D. [..] i [..], oznaczonej w dacie wywłaszczenia jako działka nr [..], a obecnie jako działka nr [..], obręb nr [..], o pow. 761 m2, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [..].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że orzeczeniem z 15 grudnia 1954 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej wywłaszczyło na rzecz Państwa nieruchomość, stanowiącą parcelę nr [..] o pow. 761 m2, będącą własnością T. W., w związku z realizacją narodowych planów gospodarczych.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 28 sierpnia 1995 r., sygn. akt I Ns [..], spadek po T. W. nabyli: żona H. W., córka K. W. oraz syn J. W.

W dniu 21 lipca 1995 r. do Urzędu Rejonowego wpłynął wniosek J. W. "o zwrot działki wywłaszczonej w roku 1954", do którego zostało załączone ww. orzeczenie. Pismami, które wpłynęły do ww. Urzędu w dniu 14 marca 1996 r., H. W. i K. W. dołączyły do wniosku J. W. o zwrot ww. nieruchomości.

Decyzja z 29 października 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego orzekł m.in. o odmowie zwrotu przedmiotowej nieruchomości, stwierdzając, iż "mając na uwadze szeroki zakres działania w realizacji narodowych planów gospodarczych, należy uznać, że działka nr [..] jest wykorzystywana zgodnie z celem wywłaszczenia. Zostały na niej wybudowane budynki mieszkalne, które jak wynika z pisma. Administracji Budynków Komunalnych Nr [..] z 6 sierpnia 1996 r. zamieszkiwane są na podstawie umów najmu".

Po rozpatrzeniu odwołania H. W., K. W. i J. W., decyzją z 16 czerwca 2004 r., Wojewoda uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ wskazany w odrębnym postanowieniu. W uzasadnieniu ww. orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż nie wykazano w sposób przekonujący, jaki był w istocie cel wywłaszczenia. Ponadto wyjaśnił, iż Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, nie jest organem właściwym do załatwienia przedmiotowej sprawy.

Następnie, postanowieniem z 21 czerwca 2004 r. Wojewoda wyłączył Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, od rozstrzygnięcia ww. wniosku o zwrot nieruchomości i wyznaczył do jej załatwienia Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej (zwanego dalej: Prezydentem).

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego Wydziału VII Cywilnego z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt VII Ns [..], spadek po zmarłej H. W. nabyły dzieci: K. W. oraz J.W.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent, decyzją z 6 stycznia 2006 r. odmówił zwrotu przedmiotowej nieruchomości, wskazując, iż "wizja lokalna (...) przeprowadzona z udziałem wszystkich stron wykazała, że cel wywłaszczenia został zrealizowany".

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył J. W.

Na skutek jego rozpatrzenia, decyzją z 3 kwietnia 2006 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, iż Prezydent "nie podjął próby ustalenia celu wywłaszczenia", a "skoro organ I instancji nie zdołał określić na podstawie stanu faktycznego i prawnego celu wywłaszczenia, to tym samym nie mógł wyjaśnić przesłanki zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, naruszając w ten sposób art. 7 i art. 77 k.p.a.".

Przy piśmie z 5 maja 2009 r. wpłynęły do organu I instancji pełnomocnictwa K. W. i J. W. udzielone adwokatowi Ł.L.

Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 7 listopada 2012 r., Repertorium A nr [..], spadek po zmarłym J. W., nabyła w całości jego żona A.W.

Pismem z 9 listopada 2012 r. adwokat Ł. L. poinformował Prezydenta, iż zmarł J. W. i że jego spadkobiercą jest A. W., jednocześnie przedkładając ww. akt poświadczenia dziedziczenia oraz pełnomocnictwo udzielone mu przez spadkobierczynię.

Pismem z 22 kwietnia 2015 r. organ I instancji poinformował pełnomocnika stron o konieczności złożenia wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości przez A. W., bowiem w piśmie z dnia 9 listopada 2012 r. nie został on zawarty.

W odpowiedzi, pismem z 14 maja 2015 r. adwokat Ł. L., wniósł w imieniu A. W., o zwrot ww. nieruchomości.

Decyzją z 10 września 2015 r. Prezydent orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w G., oznaczonej w dniu wywłaszczenia i obecnie jako działka nr [..], wskazując, iż zebrana "dokumentacja pozwala w sposób jednoznaczny i precyzyjny ustalić, jaki był cel wywłaszczenia (...), a mianowicie, że celem tym była budowa baraków koszarowych na potrzeby wojska – [..]". Ponadto stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy "stanowi potwierdzenie, jaki był stan zagospodarowania tej działki w latach następujących po jej wywłaszczenia, a tym samym potwierdza, że na działce tej zbudowane zostały koszary dla [..]. A zatem został zrealizowany cel wywłaszczenia ".

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyły K. W. i A. W., reprezentowane przez adwokata Ł. L., zarzucając organowi I instancji "naruszenie: 1. art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: ugn), poprzez błędne przyjęcie, iż zostały przeprowadzone prace związane z realizacją celu wywłaszczenia wskazanego w decyzji o wywłaszczeniu; 2. art. 137 ust. 1 pkt 2, poprzez błędne przyjęcie, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany". Ponadto odwołujące się podkreśliły, iż "celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była budowa baraków koszarowych dla wojska (nie adaptacja czy modernizacja baraków na cele wojskowe). Cel wywłaszczenia nie został osiągnięty — nie podjęto prac budowlanych ani nie wybudowano żadnych nowych budynków, ergo wywłaszczona nieruchomość okazała się zbędna dla celów wywłaszczenia. Wywłaszczona nieruchomość była i w dalszym ciągu jest wykorzystywana niezgodnie z celem wywłaszczenia, co świadczy o jej zbędności. Zrealizowanie na wywłaszczonej nieruchomości innego celu, aniżeli wskazany w decyzji o wywłaszczeniu, nie stanowi przeszkody do zwrotu tej nieruchomości. Modernizacja i adaptacja baraków na cele mieszkaniowe nie stanowi trwałego zagospodarowania terenu".

Pismem z 16 października 2015 r. Urząd Miasta poinformował o modernizacji ewidencji gruntów i budynków położonych na terenie Miasta. Zgodnie z wykazem synchronizacyjnym ID działek udostępnionym na stronie internetowej ww. Urzędu działka nr [..], karta mapy 43, obecnie ma numer [..], obręb nr [..].

Wojewoda pismem z 20 grudnia 2016 r. zawiadomił A. F., S.F., J. H., M. H. i B. H., którzy są najemcami lokali znajdujących się w budynku położonym na przedmiotowej nieruchomości, o toczącym się postępowaniu odwoławczym i wyznaczył termin 7 dni na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do zgromadzonych materiałów i zgłoszonych żądań.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy zacytował przepis art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n." i wskazał, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w przypadku ustalenia, że na nieruchomości został zrealizowany cel jej wywłaszczenia przed dniem 1 stycznia 1998 r., to okoliczność, kiedy ten cel zrealizowano, nie ma znaczenia prawnego, a terminy określone w art. 137 ust. 1 u.g.n. nie znajdują zastosowania. Dalej podkreślił Wojewoda, że istotą postępowań o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest ustalenie celu na jaki została ona wywłaszczona oraz ustalenie kwestii, czy cel ten udało się zrealizować.

Przechodząc do celu wywłaszczenia działki nr [..] (obecnie, po modernizacji ewidencji gruntów i budynków na terenie miasta G. - działka nr [..], obręb nr [..]), wyjaśnił organ, że w orzeczeniu wywłaszczeniowym z 15 grudnia 1954 r. nr [..], znajduje się zapis, iż "oznaczona wyżej nieruchomość jest niezbędna dla realizacji narodowych planów gospodarczych ".

W oparciu o dokumentację wywłaszczeniową, powstałą przed datą ww. orzeczenia, organ I instancji zbyt szczegółowo, w opinii organu odwoławczego, doprecyzował ww. cel wywłaszczenia, wskazując, iż była nim budowa baraków koszarowych na potrzeby wojska –[..]. Z poniżej wymienionych dokumentów wynika jednoznacznie, że wywłaszczenie nastąpiło na cele wojskowe, ale za daleko idące jest stwierdzenie, że była nimi budowa baraków koszarowych, bowiem w jednym z dokumentów wskazano, iż miał być to plac budowlany, na którym już są wybudowane baraki koszarowe, a w pozostałych najczęściej pojawiają się określenia "na cele wojskowe" bądź "na cele [..]". Wymienił Wojewoda, jakie dokumenty w jego ocenie potwierdzają powyższe twierdzenie.

Protokołem zdawczo-odbiorczym z 6 listopada 1953 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej przekazało w zarząd i użytkowanie przedstawicielowi Wydziału Kwaterunkowego [..] m.in. działkę nr [..].

W dniu 30 kwietnia 1956 r. został spisany pomiędzy 7 Ośrodkiem Szkolenia Podoficerów Służby Tyłowej, jako zdającym a 22 Batalionem Wartowniczym, jako przyjmującym, protokół zdawczo-odbiorczy w sprawie "przekazania i przyjęcia kompleksu budynków na O. przy ul. D.". Na stronie 3-ciej ww. dokumentu zapisano "obiekt budynków w obecnym stanie na stałe zakwaterowanie wojska". Następnie protokołem zdawczo-odbiorczym z 6 sierpnia 1956 r. zatwierdzono ww. protokół z dnia 30 kwietnia 1956 r.

Pismem z 7 grudnia 1956 r. nr [..] Zarząd Tyłów Marynarki Wojennej wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z prośbą " o zezwolenie na przekazanie instytucjom cywilnym" m.in. części kompleksu w G. przy ul. D., wskazując, że znajdują się tam budynki "koszarowe, drewniane, parterowe, kryte papą".

Następnie, protokołem zdawczo-odbiorczym z 11 grudnia 1956 r. Oddział Kwaterunkowy Marynarki Wojennej przekazał Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkaniowych zarząd i użytkowanie m.in. przedmiotowej nieruchomości. Z treści przedmiotowego dokumentu wynika, iż znajdujące się na tym terenie budynki były użytkowane przez wojsko, a część była w dalszym ciągu "zamieszkiwana przez wojsko ". Potwierdzają to również zgromadzone w sprawie dokumenty.

Zawarte w aktach sprawy dokumenty potwierdzają w ocenie Wojewody, że w okresie od 6 listopada 1953 r. do dnia 11 grudnia 1956 r. przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana na cele wojskowe - były tam koszary. W związku z tym należy uznać, iż cel wywłaszczenia określony w orzeczeniu wywłaszczeniowym i doprecyzowany na podstawie powyżej przedstawionych dokumentów został na działce nr [..] (obecnie, po modernizacji ewidencji gruntów i budynków na terenie miasta G.- działka nr [..], obręb nr [..]) zrealizowany. Ponadto miało to miejsce prawie 40 lat przed dniem złożenia wniosku o zwrot tej nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż nie wybudowano nowych baraków, a więc cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, Wojewoda zauważył, iż Prezydent zbyt szczegółowo doprecyzował cel wywłaszczenia, ponieważ z zebranego materiału dowodowego wynika, iż były nim cele wojskowe - nie wiadomo, czy budowa braków, czy plac budowlany, na którym już były wybudowane baraki koszarowe. Faktem jest, że przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana przez Marynarkę Wojenną jako koszary, bowiem na działce nr [..] przynajmniej od dnia 30 kwietnia 1956 r. do dnia dzisiejszego znajdują się baraki, które do 1956 r. były wykorzystywane na cele wojskowe. Należy również podkreślić, że przedmiotowy teren wojsko przejęło już w dniu 6 listopada 1953 r. , w związku z tym przez trzy lata nim władało (wbrew twierdzeniom odwołujących się, że "zaledwie 4 miesiące" - str. 2 odwołania). Ponadto, zdaniem organu odwoławczego bezcelowe jest porównywanie przez pełnomocnika odwołujących się protokołów z dnia 6 sierpnia 1956 r. i z dnia 11 grudnia 1956 r., bowiem wojsko nie przejęło tej nieruchomości na podstawie pierwszego z nich, a na mocy wcześniej wskazanego protokołu z dnia 6 listopada 1953 r.

Podkreślił Wojewoda, iż gdyby nawet zamierzeniem będącym podstawą wywłaszczenia była budowa baraków koszarowych (choć nie wynika to jednoznacznie z zebranego w sprawie materiału dowodowego), a zaadaptowano w tym celu istniejące budynki (choć nie wiadomo, czy to faktycznie miało miejsce, bowiem nie można ustalić kiedy one powstały), to w opinii organu odwoławczego, cel zostałby zrealizowany, bowiem nieruchomość ta miała służyć na cele wojskowe, do których należy zaliczyć cele kwaterunkowe.

Wbrew zarzutowi odwołania przyznał organ odwoławczy słuszność twierdzeniom organu I instancji, że fakt zagospodarowania przedmiotowej działki po dacie przekazania jej przez wojsko Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkaniowych nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem wykładnia art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 pkt 1 i 2 u.g.n. prowadzi do wniosku, że o ile cel wywłaszczenia został osiągnięty (a w opinii Wojewody tak się stało w niniejszej sprawie), to nie istnieje możliwość zwrotu nieruchomości, mimo późniejszej zmiany jej przeznaczenia.

Uwzględniając zmianę stanu faktycznego w postaci zmiany numeru działki, której dotyczy postępowanie konieczne było zdaniem organu odwoławczego uchylenie ww. rozstrzygnięcia, a z uwagi na zebranie przez organ I instancji materiału dowodowego, pozwalającego na wydania orzeczenia w niniejszej sprawie, organ II instancji orzekł co do istoty sprawy.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. W. zarzucając:

• naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 28, art. 30 § 4, art. 97 § 1 pkt 1 i art. 109 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie zaskarżonej decyzji względem osoby nieżyjącej, a w konsekwencji wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,

• błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż celem wywłaszczenia nieruchomości położonej w G. przy ul. D. [..] i [..], oznaczonej jako działka nr [..], było przeznaczenie nieruchomości na szeroko pojęte potrzeby wojska, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości było wybudowanie wojskowych baraków koszarowych, a w konsekwencji uznanie, iż cel wywłaszczenia nieruchomości został zrealizowany, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

• błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż baraki koszarowe zlokalizowane na nieruchomości położonej w G. przy ul. D. [..] i [..], oznaczonej jako działka nr [..], istniały co najmniej od 1959 r., podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż wspomniane baraki istniały już w roku 1952, a w konsekwencji uznanie, iż cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości.

Wskazała skarżąc a, że w dniu 16 września 2016 r. zmarła K. W., która była stroną niniejszego postępowania. W konsekwencji, zaskarżona decyzja została wydana wobec osoby nieżyjącej, co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Okoliczność czy fakt śmierci strony był organowi wiadomy w dacie wydawania decyzji pozostaje bez znaczenia. Zaskarżona decyzja z przyczyn obiektywnych (formalnych) obarczona jest wadliwością skutkującą jej nieważnością.

Niezależnie od powyższego, skarżąca podniosła błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ II instancji i obszernie wywiodła w czym upatruje naruszenia przepisów postępowania przez Wojewodę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje rozstrzygniecie i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutu nieważności wydanej decyzji wskazał, że w niniejszej sprawie adwokat Ł. L. był pełnomocnikiem zmarłej w dniu 16 września 2016 r. K. W., jak również w dalszym ciągu jest pełnomocnikiem A. W. i to do niego została wysłana zaskarżona decyzja. Pełnomocnik nie poinformował organu o śmierci jednej ze stron, aktualnie zaś jej pełnomocnikiem spadkobierców zmarłej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2062) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody z 13 lutego 2017 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa - co stanowi o konieczności stwierdzenia jej nieważności.

Na wstępie podkreślić należy, że koniecznym elementem każdego postępowania administracyjnego są jego podmioty, tj. organ, przed którym toczy się postępowanie oraz strona, o której prawach organ administracyjny orzeka w danym postępowaniu. Osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków - a zatem jeżeli ma zdolność prawną. Zdolność prawną należy zaś oceniać według przepisów prawa cywilnego (art. 30 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 8 Kodeksu cywilnego zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą narodzin, a kończy się z chwilą śmierci. Z powyższego wynika zatem, że status strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Osoba zmarła nie może mieć ani zdolności prawnej, ani być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego. Innymi słowy w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć, ani prowadzić postępowania, nie mogą też być do niej kierowane wydane w sprawie rozstrzygnięcia.

Z analizy akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że stroną toczącego się przed Wojewodą postępowania była, m. in. K. W., jednak jak wynika z nadesłanego do Sądu przy skardze aktu poświadczenia dziedziczenia z 12 stycznia 2017 r., ww. osoba zmarła w dniu 16 września 2016 r. Powyższe oznacza, że zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie z 13 lutego 2017 r. skierowane zostało do osoby zmarłej.

Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera normy, która by wprost regulowała kwestię skutków prawnych skierowania decyzji do osoby zmarłej. Zmarły nie może mieć ani zdolności prawnej, ani być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego. Podstawową regułą postępowania administracyjnego jest prowadzenie go wobec osób żyjących. W stosunku do osoby zmarłej nie można ani wszcząć postępowania, ani prowadzić postępowania, ani skierować do osoby zmarłej decyzji. Skoro w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej, to należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności. Skierowana została bowiem do osoby niebędącej stroną w sprawie. Okoliczność śmierci strony, nawet jeśli nie jest znana organom administracji publicznej w dniu wydawania zaskarżonych decyzji, nie zmienia faktu, iż rozstrzygnięcie wydane zostało w stosunku do osoby nieżyjącej, która w chwili ich wydania nie miała już przymiotu strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest już pogląd, że skierowanie decyzji do osoby zmarłej, która w chwili wydania decyzji nie miała już przecież przymiotu strony, jest wadliwością decyzji powodującą stwierdzenie jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do osoby zmarłej oznacza, iż jest ono obarczone wadą nieważności i powinno być usunięte z obrotu prawnego, aby nie wywoływało skutków prawnych.

Mając zaś na uwadze, że zaskarżone rozstrzygnięcie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze wskazanej przyczyny, Sąd nie badał go merytorycznie pod względem zgodności z prawem.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ przede wszystkim prawidłowo ustali aktualny krąg stron postępowania, którym należy zapewnić udział w postępowaniu i do których należy kierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.