drukuj    zapisz    Powrót do listy

648 Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego, Dostęp do informacji publicznej, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Oddalono skargi kasacyjne, I OSK 609/12 - Wyrok NSA z 2012-06-14, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I OSK 609/12 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2012-06-14 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-03-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Irena Kamińska /sprawozdawca/
Jolanta Rudnicka
Symbol z opisem
648 Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Bk 46/11 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2011-12-01
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art 149, 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198 art 4 ust 1 pkt 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.), Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka, Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Bk 46/11 w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargi kasacyjne.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Bk 46/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zobowiązał Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży do załatwienia w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, wniosku J. W. z dnia 16 kwietnia 2011 r. oraz nie stwierdził, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 16 kwietnia 2011 r. J. W. zwróciła się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białymstoku o udostępnienie jej w ramach dostępu do informacji publicznej kserokopii decyzji o przyznaniu A. H. dotacji z funduszy unijnych na dofinansowanie przedsięwzięcia inwestycyjnego.

W odpowiedzi na powyższe, Agencja poinformowała skarżącą w piśmie z dnia 28 kwietnia 2011 r., iż żądanie zawarte we wniosku nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z w/w przepisem "informacją publiczną" jest informacja o sprawach publicznych. Pod pojęciem zaś sprawy publicznej w jej najszerszym ujęciu należy rozumieć te źródła informacji, które powstają w związku z działaniem (zaniechaniem) podmiotu zobowiązanego oraz jego funkcjonariuszy w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznych, a także szeroko rozumianym dysponowaniem majątkiem publicznym. Decyzje dotyczące przyznania prawa pomocy beneficjentom zawierają treści i dane osobowe, które nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają ujawnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, a w konsekwencji nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy skarżąca w dniu 5 maja 2011 r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Podlaskiego Oddziału Regionalnego w Łomży w sprawie udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 16 kwietnia 2011 r. Jako podstawę skargi wskazała przepis art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 pkt 4a, art. 2, art. 6 ust. 2 oraz art. 16 i art. 13 ust. 1 w/w ustawy. Skarżąca podniosła, iż mimo upływu 14 - sto dniowego terminu do udostępnienia żądanej decyzji, Agencja nie załatwiła jej wniosku w żaden sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej. Nadto nie zgodziła się ze stanowiskiem organu prezentowanym w piśmie z dnia 28 kwietnia 2011 r., iż żądana decyzja nie może być udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jej zdaniem za bezsporne uznać należy, iż źródłem informacji jest decyzja, która powstała w wyniku zadań i kompetencji Agencji oraz dysponowania funduszami unijnymi, które stanowią majątek publiczny - wspólny wszystkich obywateli RP. Stąd wniosła o stwierdzenie, że żądana decyzja stanowi informację publiczną oraz o zobowiązanie organu do jej udostępnienia, a także zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o oddalenie jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podkreślił, iż ocenę, czy żądana informacja posiada cechy informacji publicznej przeprowadza podmiot, do którego skierowano wniosek, a następnie w większości przypadków powiadamia o tym wnioskodawcę udzielając informacji publicznej za pomocą czynności materialno -technicznej w formie wskazanej przez wnioskodawcę, odmawiając udzielenia informacji publicznej w formie decyzji lub informując np. pisemnie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Ustawa określa termin udzielenia informacji publicznej lub odmowy jej udzielenia, natomiast nie określa terminu na udzielenie odpowiedzi zawierającej stanowisko, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wiadomość, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej nie wymaga formy decyzji i może zostać przekazana w formie pisma.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącej, iż decyzja której dotyczy wniosek jest informacją publiczną wskazano, iż w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie każdy akt administracyjny (dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy) stanowi informację publiczną, a jedynie taki, który dotyczy sprawy publicznej. Sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną. Treść decyzji administracyjnej wydanej w indywidualnej sprawie w zakresie praw oraz obowiązków osób będących stronami tego postępowania nie stanowi informacji w sprawach publicznych rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 a ustawy. Ponadto nie utraci też tego indywidualnego charakteru i tym samym nie zyska – publicznego w przypadku usunięcia z niej danych osobowych. Prawidłowo zatem uznano, iż żądanie udostępnienia kopii decyzji o przyznaniu A. H. dotacji na dofinansowanie przedsięwzięcia inwestycyjnego nie spełnia przesłanki przedmiotowej, bowiem nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust 1 w/w ustawy.

Postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 191/11, Sąd ten stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania WSA w Białymstoku zgodnie z właściwością miejscową.

W złożonym na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. piśmie procesowym skarżąca podtrzymała swój wniosek o zobowiązanie Agencji do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, iż stanowisko Agencji wyrażane w tej sprawie jest w całości nieuzasadnione. Podkreśliła, iż w świetle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Stąd też jej skarga na bezczynność jest zasadna.

Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej z dnia 16 kwietnia 2011 r. powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie bez znaczenia dla przedmiotowej kwalifikacji wniosku miał fakt, iż skarżąca żądała dokumentów - decyzji kończącej postępowanie, którego nie była stroną (ani uczestnikiem). Organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu w/w wniosku skarżącej, albowiem poprzez dokonanie błędnej jego kwalifikacji uznał, iż żądanie skarżącej polegające na udostępnieniu decyzji administracyjnej nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy i w konsekwencji sprawę załatwił poprzez udzielenie odpowiedzi na piśmie. Jednakże pismo z dnia 28 kwietnia 2011 r. skierowane do skarżącej nie mogło być uznane za podjęcie czynności do jakich zobowiązany był organ. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził też, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczenie w przedmiocie charakteru naruszenia prawa dotyczyć może okresu od dnia 17 maja 2011 r. (dzień wejścia w życie nowelizacji) do dnia orzekania, gdyż tylko ten okres mógł być przedmiotem oceny w kontekście znowelizowanego art. 149 p.p.s.a. Zaś bezczynność w sprawie niniejszej bierze początek od wniosku z dnia 16 kwietnia 2011 r., a zatem sprzed daty obowiązywania nowelizacji.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniesione zostały przez J. W. oraz Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży.

W skardze kasacyjnej J. W. zaskarżono pkt 2 zaskarżonego wyroku zarzucając mu naruszenie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż Sąd stosując przepis wprowadzony nowelizacją z 17 maja 2011 r. nie mógł stwierdzić, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem orzeczenie w przedmiocie charakteru naruszenia prawa dotyczyć może okresu od 17 maja 2011 r. do dnia orzekania gdyż ten okres mógł być przedmiotem oceny w kontekście znowelizowanego art. 149 p.p.s.a. zaś bezczynność w niniejszej sprawie bierze początek od wniosku skarżącej z dnia 16 kwietnia 2011 r., a zatem sprzed daty obowiązywania nowelizacji podczas, gdy stwierdzona przez Sąd bezczynność organu niewątpliwie ma charakter rażącego naruszenia prawa, co wynika z oczywistości niezastosowania się przez organ do zasad ogólnych wynikających z przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. tj. zasady praworządności, uwzględniania słusznego interesu strony, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, czym organ naruszył zasadę rzetelnej procedury, co w demokratycznym państwie prawnym nie może być usankcjonowane jedynie w nawiązaniu do nowo wprowadzonej do ustawodawstwa regulacji - ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego tj.: art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że żądanie Skarżącej udostępnienia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kserokopii decyzji administracyjnej w sprawie indywidualnej dotyczy informacji publicznej.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez niezasadne uwzględnienie skargi na bezczynność na skutek błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży jest podmiotem obowiązanym do załatwienia wniosku skarżącej w trybie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, gdy organem właściwym do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, którego adresatem jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest Prezes Agencji;

b) art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie w stanie sprawy wszystkich elementów stanu faktycznego wynikających z całości materiału dowodowego sprawy i brak stanowiska co do przyjętego stanu faktycznego i podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie uznania, iż Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży jest podmiotem zobowiązanym do załatwienia wniosku Skarżącej w trybie przepisów u.d.i.p. przy jednoczesnym pominięciu stanowisk stron odnoszących się do tej kwestii.

Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie od Skarżącej na rzecz Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż wbrew stanowisku przyjętemu przez Sąd pierwszej instancji z regulacji u.d.i.p. wynika, że nie każdy akt administracyjny (dokument urzędowy w rozumieniu 6 ust. 1 pkt 4 lit a) w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p.) stanowi informację publiczną, a jedynie taki, który dotyczy sprawy publicznej. Sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną. Treść decyzji administracyjnej wydanej w indywidualnej sprawie w zakresie praw i obowiązków osób będących stronami tego postępowania nie stanowi zatem informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a) tiret pierwszy w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy. Nie utraci też tego indywidualnego i tym samym nie zyska charakteru publicznego w przypadku usunięcia z niej danych osobowych. Ponadto zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną brak jest przepisu, który wskazywałby Dyrektora Oddziału Regionalnego jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej bądź odmowy jej udostępnienia, a w konsekwencji zobowiązany do załatwienia wniosku Skarżącej w trybie przepisów u.d.i.p. Skoro tak to brak było podstaw do uznania przez Sąd pierwszej instancji bezczynności Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę pominął podnoszoną tam argumentację, iż podmiotem właściwym do załatwienia wniosku dotyczącego informacji publicznej, którego adresatem jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pozostaje Prezes Agencji oraz okoliczność, że Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży udzielając odpowiedzi na wniosek Skarżącej z dnia 16 kwietnia 2011 r. działał w imieniu Prezesa stosownie do postanowień § 12 w związku z § 2 pkt 9 w związku z § 3 ust. 4 Zarządzenia Nr 19/2010 Prezesa ARiMR z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie udostępniania informacji publicznej przez ARiMR. Wobec tego zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i skarga winna podlegać odrzuceniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. W. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

We wniesionej skardze kasacyjnej J. W. zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że Sąd ten nie mógł stwierdzić czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem orzeczenie w przedmiocie charakteru naruszenia prawa dotyczyć może okresu od 17 maja 2011 r. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym przedmiocie należy uznać za słuszne. Zgodnie z treścią art. 14 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, od dnia jej wejścia w życie, Sąd uwzględniając skargę strony na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma obowiązek stwierdzenia w wydawanym orzeczeniu, czy przedmiotowa bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 17 tej ustawy, weszła ona w życie po upływie 3 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, czyli w dniu 17 maja 2011 r. Ponadto zgodnie z treścią art. 16 tej ustawy, jej przepisy stosuje się do działań i zaniechań funkcjonariuszy publicznych, które nastąpiły od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis ten należy rozumieć jako regulację wyłączającą nowo wprowadzone zasady odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych w stosunku do ich działań i zaniechań mających miejsce przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy przyjął więc, iż skoro bezczynność organu administracji bierze początek od wniosku z dnia 16 kwietnia 2011 r., a zatem sprzed daty nowelizacji ustawy p.p.s.a., to nie mógł tym samym stwierdzić, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży również należało stwierdzić, iż są one nieusprawiedliwione. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o dostępie do informacji publicznej jest oczywiście bezzasadny, ponieważ wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzja administracyjna, kserokopii której domagała się wnioskodawczyni jest niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko skargi kasacyjnej, iż sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, a treść decyzji administracyjnej nie stanowi informacji o sprawach publicznych jest więc błędne. Przeczy takiemu poglądowi brzmienie art. 6 ust. 4 lit. a) omawianej ustawy, a ponadto decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia 16.04.2010 r., I OSK 83/10). Kolejny zarzut skargi kasacyjnej tj. zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez pominięcie, iż na gruncie niniejszej sprawy podmiotem właściwym do załatwienia wniosku dotyczącego informacji publicznej, którego adresatem jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest Prezes Agencji, a nie Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży również jest nieusprawiedliwiony. Należy zauważyć, iż niniejsza sprawa dotyczy bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej może następować m.in. w następujących przypadkach: gdy wnioskodawca został powiadomiony pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną; gdy adresat wniosku twierdzi, że nie posiada żądanej informacji oraz gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w żaden sposób nie załatwia skierowanego do niego wniosku. W niniejszej sprawie nastąpiła pierwsza z wymienionych sytuacji tj. adresat wniosku poinformował skarżącą w piśmie z dnia 28 kwietnia 2011 r. , że jej żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność miał obowiązek przesądzić o charakterze informacji poprzez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje są, czy też nie informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. Następnie sąd ten miał obowiązek stwierdzić czy organ wykonał wynikający z przepisów u.d.i.p. obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później czy organ ten z powyższego obowiązku się wywiązał w nakazanym prawem terminie. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji z powyższego obowiązku się wywiązał. Sąd ten nie miał podstaw do odrzucenia skargi na bezczynność organu, ponieważ w niniejszej sprawie to Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży jest dysponentem żądanej informacji publicznej, którego właściwość do udostępnienia tej informacji wynika z §3 ust. 4 Zarządzenia Nr 19/2010 Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 marca 2010 roku w sprawie udostępniania informacji publicznej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zgodnie z którym w oddziale regionalnym informację publiczną udostępnia dyrektor oddziału regionalnego. Z tego powodu również kolejny zarzut skargi kasacyjnej, odnoszący się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 §4 p.p.s.a. nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, ponieważ Sąd ten prawidłowo uznał właściwość Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.



Powered by SoftProdukt