II SA/Bk 619/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-10-21	
Data wpływu	2014-06-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku	
Sędziowie	Mirosław Wincenciak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 177 poz 1729; par. 8 ust. 2 pkt 2, par. 5 ust. 2, par. 10 ust. 2; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.	
Tezy
1.Odesłanie uproszczonego projektu organizacji ruchu drogowego w celu wprowadzenia poprawek w trybie § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz.U. nr 177, poz. 1729) jest czynnością o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

2. Planowane prace polegające na remoncie studzienki położonej na środku jezdni i obejmujące zaawansowane prace ziemne ograniczające ruch pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 5 ton na okres 4 dni nie spełniają przesłanek umożliwiających dopuszczenie wprowadzenia zmian organizacji ruchu na podstawie projektu uproszczonego o którym mowa w § 5 ust. 2 rzoporządzenia.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta Z. na czynność Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Z. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odesłania uproszczonego projektu organizacji ruchu drogowego w celu wprowadzenia poprawek oddala skargę.	
Uzasadnienie
1. W piśmie z dnia 31 marca 2014 r. Burmistrz Miasta Z. zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Z. o zatwierdzenie projektu organizacji ruchu drogowego na czas remontu studni kanalizacji deszczowej w rejonie skrzyżowania ulic P. i S. w Z.

2. Po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu drogowego organ zarządzający ruchem w dniu 1 kwietnia 2014 r. odrzucił projekt.

3. W dniu 11 kwietnia 2014 r. Burmistrz Miasta Z. wystąpił o dopuszczenie wprowadzenia zmian organizacji ruchu na podstawie projektu uproszczonego, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

4. Po rozpatrzeniu projektu zarządzający ruchem pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], na podstawie § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia, odesłał projekt w celu wniesienia poprawek w zakresie wprowadzenia niezbędnych objazdów odcinka drogi, gdzie zostaje wprowadzony zakaz ruchu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 5 ton.

5. W dniu 28 kwietnia 2014 r. Naczelnik Wydziału Rozwoju Gospodarczego Urzędu Miasta Z. wezwał organ zarządzający ruchem do usunięcia naruszenia przepisów prawa materialnego § 5 ust. 2 rozporządzenia, polegającego na odmowie zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu i dokonanie czynności odesłania projektu w celu naniesienia poprawek w myśl § 10 ust. 2 rozporządzenia. W uzasadnieniu wezwania podano, że organ zarządzający ruchem błędnie zastosował § 10 ust. 2 rozporządzenia, gdyż wniosek powinien być rozpatrywany w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia – zgodnie z żądaniem.

6. Odnosząc się do wezwania zarządzający ruchem podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. (pismo z dnia 6 maja 2014 r.).

7. W konsekwencji Burmistrz Miasta Z. wniósł skargę do sądu administracyjnego na czynność Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Z. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odesłania uproszczonego projektu organizacji ruchu drogowego w celu wprowadzenia poprawek. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia i wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podano, że skarżący przedłożył organowi wniosek spełniający wymagania określone w § 5 ust. 2 rozporządzenia wraz z projektem uproszczonym, wnosząc o dopuszczenie wprowadzenia zmian w trybie szczególnym określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia, dla zamiaru wprowadzenia zmian w przypadku robót związanych z utrzymaniem drogi niewymagąjącyh całkowitego zamknięcia jezdni dla ruchu pojazdów samochodowych, które wymagają zmian w organizacji ruchu wyłącznie w czasie wykonywania czynności. Organ skarżony natomiast wbrew woli skarżącego wyrażonej we wniosku, oparł swoje stanowisko o § 10 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego Minister Infrastruktury odmiennie uregulował tryb usankcjonowania tymczasowego ograniczenia lub zakazów ruchu o którym mowa w § 10 rozporządzenia, będącego następstwem konieczności wprowadzenia ograniczeń lub zakazów w nagłym przypadku awarii urządzenia w pasie drogowym lub jego pobliżu, w wyniku której nastąpiło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub możliwość wystąpienia szkód materialnych. Inaczej § 10 rozporządzenia zobowiązuje podmiot uprawniony do wprowadzenia tymczasowego ograniczenia lub zakazu ruchu między innymi do wyznaczenia objazdów. Regulacje zawarte w § 5 i § 10 rozporządzenia są przepisami szczególnymi i niezależnymi, a przesłanki do ich realizacji czyli hipotezy norm prawnych różne. W związku z tym dyspozycje zawarte w rozporządzeniu są odmienne. Przedmiotowy wniosek jest związany z zamiarem wykonania robót związanych z utrzymaniem drogi, a nie sytuacją w której nastąpiło zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przemienne próby stosowania § 5 i § 10 rozporządzenia przez organ skarżony są, zdaniem skarżącego, naruszeniem przepisów prawa.

8. Organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że jest ona niezasadna, gdyż w prowadzonym postępowaniu nie doszło do przypadku naruszenia przepisów prawa, w wyniku odesłania do poprawy błędnie opracowanego i niekompletnego dokumentu, którego istotą jest, to aby w wyniku jego wprowadzenia w życie nie doszło do sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia uczestników ruchu drogowego. Wskazano, że w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu drogowego zarządzający ruchem ma prawo, na podstawie § 8 ust 2 rozporządzenia:

1). zatwierdzić organizację ruchu w całości lub części:

a). bez zmian,

b). po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu;

2). odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek;

3). odrzucić projekt.

W rozpatrywanym przypadku po przeanalizowaniu projektu i jego wpływu na ruch drogowy zobowiązano do poprawy projektu w zakresie wprowadzenia niezbędnych objazdów odcinka drogi gdzie zostaną wprowadzone ograniczenia i zakazy (znak B-18 5t). Ponadto wskazano, że przedłożony uproszczony projekt czasowej organizacji ruchu nie spełniał warunków jakie dla tego typu opracowania określa § 5 ust 2 rozporządzenia, tj.

1). nie zawierał powtarzalnego schematu umieszczenia na drodze znaków drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2). nie zawierał sposobu rozmieszczenia i oznakowania pojazdów zabezpieczających lub wykonujących roboty lub czynności wykonywane na drodze.

Wobec powyższego, w ocenie zarządzającego ruchem, zasadnie błędnie opracowany projekt, który po wprowadzeniu doprowadziłby do paraliżu ruchu drogowego centrum miasta i zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, został odesłany do poprawy i w żadnym stopniu stanowisko to nie naruszyło przepisów prawa materialnego § 5 ust. 2 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego tego, że wniosek powinien być rozpatrywany w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia organ podał, że w jego ocenie planowane prace były pracami remontowymi, a nie robotami związanymi z utrzymaniem drogi niewymagającymi całkowitego zamknięcia jezdni dla ruchu pojazdów samochodowych, które wymagają zmian w organizacji ruchu wyłącznie w czasie wykonywania czynności. Zdaniem organu takimi pracami są np. malowanie oznakowania poziomego, wykaszanie trawy, wypełnianie ubytków masy bitumicznej w nawierzchni jezdni itp. a nie generalny remont studzienki znajdującej się na środku jezdni, obejmujący swoim zakresem zaawansowane prace ziemne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

W pierwszej kolejności podać należy, że Sąd orzekający w sprawie niniejszej uznał, iż odesłanie uproszczonego projektu organizacji ruchu drogowego w celu wprowadzenia poprawek jest czynnością o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako ppsa). Przechodząc do uzasadnienia w tym zakresie podać należy, że istota regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa polega na umożliwieniu kontroli działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach, a dotyczą praw i obowiązków podmiotów o charakterze publicznoprawnym. Akty lub czynności, o których mowa w tej regulacji muszą spełniać następujące przesłanki: a) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy, b) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli, c) muszą być skierowane do indywidualnych podmiotów, choć mogą też wykazywać cechy aktu generalnego d) muszą dotyczyć obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, a więc omawiana czynność lub akt powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa, przy czym przyjmuje się że pojęcie czynności o której mowa w tym przepisie obejmuje najczęściej działania faktyczne, czyli działania nienakierowane bezpośrednio na wywołanie określonych skutków prawnych, czynności materialno – techniczne, rejestracyjne.

W ocenie Sądu wyjaśnienia charakteru prawnego odesłania uproszczonego projektu organizacji ruchu drogowego w celu wprowadzenia poprawek należy dokonać w oparciu o analizę właściwych aktów prawnych obowiązujących w tej materii. Kwestie dotyczące zatwierdzania organizacji ruchu uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz.U. nr 177, poz. 1729, dalej powoływane jako rozporządzenie), wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (DZ.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej powoływana jako ustawa). Upoważnia ono ministra właściwego do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, precyzując trzy warunki podlegające uwzględnieniu. Są nimi: konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, efektywnego wykorzystania dróg publicznych oraz potrzeby społeczności lokalnej. Ustawa ta w omawianej materii precyzuje jedynie organy właściwe w tych sprawach. Stanowi bowiem w art. 10, że marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust. 6 (ust. 4), starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6 (ust. 5), prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (ust. 6). Są to organy zarządzające ruchem, których nie należy mylić z zarządcami dróg, czyli organami sprawującymi zarząd drogami na gruncie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260), którymi są: na drogach wojewódzkich – zarząd województwa (art. 19 ust. 2 pkt 2), na drogach powiatowych zarząd powiatu (art. 19 ust. 2 pkt 3), na drogach gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta) (art. 19 ust. 2 pkt 4).

Zagadnienie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu uregulowane zostało w kilku przepisach rozporządzenia. W jego § 2 ust. 1 sprecyzowano różne formy działania w zakresie zarządzania ruchem, zaliczając do nich: czynności organizacyjno-techniczne, przykładowo określone w pkt 1, wśród których pod lit. d umieszczono zatwierdzenie organizacji ruchu, nadto w pkt 2 obsługę systemów sterowania ruchem, sterowanie ruchem za pomocą znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów, zaś w pkt 3 wprowadzanie tymczasowych zakazów lub ograniczeń w ruchu w przypadku zdarzeń, w wyniku których może nastąpić zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Według brzmienia ust. 2 tego przepisu działania te realizują, odpowiednio do ich kompetencji, organ zarządzający ruchem, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia zatwierdzenie organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów należy do kompetencji organu zarządzającego ruchem, przy czym stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia jest to organ właściwy dla danej drogi. Organ zarządzający ruchem może zatwierdzić projekt organizacji ruchu w całości lub w części bez zmian lub po wprowadzeniu zmian (§ 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia); odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek (§ 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia); odrzucić projekt (§ 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). Zatwierdzenie organizacji ruchu jest podstawą do wprowadzenia organizacji ruchu na nowo wybudowanej drodze albo jej zmiany na drodze istniejącej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Organizację ruchu realizuje na własny koszt zarząd drogi (§ 11 rozporządzenia). Jak wynika z przywołanych przepisów żaden z nich nie określa wyraźnie formy działań w zakresie zarządzania ruchem. Odnośnie charakteru prawnego zatwierdzenia organizacji ruchu wypowiedział się NSA w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13, w której stwierdził, że jest to akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. W sprawie niniejszej mamy natomiast do czynienia z odesłaniem przez organ zarządzający ruchem uproszczonego projektu organizacji ruchu do zarządcy drogi w celu wprowadzenia poprawek (§ 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). W ocenie Sądu przedmiotowe działanie należy zakwalifikować jako czynność z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, albowiem należy ono do zakresu administracji publicznej zarówno w aspekcie podmiotowym (właściwości organów) i przedmiotowym (prawa administracyjnego), w ramach którego realizowane są funkcje i zadania państwa zmierzające do zaspokojenia potrzeb jego obywateli. Nie jest to co prawda czynność podejmowana w sprawie indywidulanej dotyczącej podmiotu spoza struktury administracji publicznej jak również pomiędzy tą czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem nie zachodzi ścisły związek. Czynność ta jest działaniem faktycznym, które pośrednio wpływa na ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu. Kwestia dopuszczalności skargi na działanie polegające na odesłaniu uproszczonego projektu organizacji ruchu w celu wprowadzenia poprawek nie jest sporna w sprawie niniejszej. Skarżony organ nie sformułował wniosku o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności.

Przyjęcie takiego stanowiska obligowało Sąd w następnej kolejności do ustalenia czy na etapie przedsądowym strona skarżąca wyczerpała tryb zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 52 § 3 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl § 3 art. 52 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie niniejszej tryb ten został wyczerpany. Zaskarżona czynność została doręczona stronie skarżącej w dniu 14 kwietnia 2014 r. a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w dniu 28 kwietnia 2014 r. Odpowiedź na to wezwanie została udzielona w dniu 6 maja 2014 r. a skarga do sądu administracyjnego została złożona w dniu 4 czerwca 2014 r. czyli z zachowaniem 30 – dniowego terminu o którym mowa w art. 53 § 2 ppsa.

Przechodząc do rozważań merytorycznych podać należy, że główny zarzut skargi dotyczy tego iż organ zarządzający ruchem zastosował § 10 ust. 2 rozporządzenia podczas, gdy wniosek, zgodnie z żądaniem, powinien być rozpatrywany w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia. Rację ma strona skarżąca, że § 5 ust. 2 i § 10 rozporządzenia regulują różne stany faktyczne. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że w przypadku robót związanych z utrzymaniem drogi niewymagających całkowitego zamknięcia jezdni dla ruchu pojazdów samochodowych, które wymagają zmian w organizacji ruchu wyłącznie w czasie wykonywania czynności, organ zarządzający ruchem może dopuścić wprowadzanie zmian organizacji ruchu na podstawie projektu uproszczonego zawierającego:

1) opis techniczny zawierający charakterystykę robót;

2) powtarzalny schemat umieszczenia na drodze znaków drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu;

3) sposób rozmieszczenia i oznakowania pojazdów zabezpieczających lub wykonujących roboty lub czynności wykonywane na drodze; w szczególności dotyczy to robót i czynności przesuwających się wzdłuż drogi.

Regulacja ta dopuszcza wprowadzenie zmian organizacji ruchu na podstawie projektu uproszczonego wówczas, gdy wykonywane roboty związane z utrzymaniem drogi niewymagają całkowitego zamknięcia jezdni dla ruchu pojazdów samochodowych i wymagają zmian w organizacji ruchu wyłącznie w czasie wykonywania czynności.

Przepis § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowi natomiast, że tymczasowe ograniczenia lub zakazy ruchu mogą wprowadzić zarząd drogi lub właściwe służby - w nagłym przypadku awarii urządzenia w pasie drogowym lub w jego pobliżu, w wyniku której nastąpiło zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego lub możliwość wystąpienia szkód materialnych. Wprowadzając tymczasowe ograniczenia lub zakazy, należy:

1) wyznaczyć niezbędne objazdy;

2) bezzwłocznie powiadomić właściwy organ (organy) zarządzający ruchem oraz zarząd (zarządy) drogi, przedstawiając:

a) szkic sytuacyjny z zaznaczeniem na nim odcinka drogi o ograniczonym lub zamkniętym ruchu,

b) zmienioną organizację ruchu,

c) przewidywany termin przywrócenia stanu pierwotnego – ust. 2 § 10 rozporządzenia.

Z regulacji tej wynika, że dotyczy ona sytuacji nagłych i losowych (jakimi są awarie), które mają miejsce w pasie drogowym lub w jego pobliżu i zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego lub pociągają za sobą możliwość wystąpienia szkód materialnych. Wówczas zarząd drogi lub właściwe służby dysponują instrumentem wprowadzenia tymczasowego ograniczenia lub zakazu ruchu i mogą przykładowo wyznaczyć niezbędne objazdy. Jest to czynność jednorazowa, związana z konkretną awarią. Rozwiązuje kwestię organizacji ruchu tymczasowo na czas usunięcia awarii.

W stanie faktycznym sprawy niniejszej mamy do czynienia z sytuacją w której zarządca drogi wystąpił z wnioskiem o dopuszczenie wprowadzenia zmian organizacji ruchu na podstawie projektu uproszczonego w trybie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Z treści projektu wynika, że opracowano go w związku z koniecznością wykonania robót związanych z naprawą zapadniętej studni kanalizacji deszczowej na skrzyżowaniu ulicy P. i S. w miejscowości Z. Z opisanych proponowanych rozwiązań wynika, że ograniczenia w ruchu będą dotyczyły pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 5 ton,. Przewidywany termin wykonania robót określono na 4 dni. W zaistniałym stanie faktycznym organ zarządzający ruchem na podstawie § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia odesłał projekt w celu wniesienia poprawek i w trybie § 10 ust. 2 rozporządzenia zobowiązał zarządcę drogi do wprowadzenia niezbędnych objazdów odcinka drogi, gdzie zostaje wprowadzony zakaz ruchu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 5 ton.

W ocenie Sądu zaistniały stan faktyczny nie wypełnia dyspozycji zarówno § 5 jak i § 10 rozporządzenia. Bez wątpienia w sprawie nie mamy do czynienia z awarią lecz z zaplanowanym pracami. Planowane prace, w ocenie Sądu, nie maja również charakteru robót związanych z utrzymaniem drogi niewymagającymi całkowitego zamknięcia jezdni dla ruchu pojazdów samochodowych, które wymagają zmian w organizacji ruchu wyłącznie w czasie wykonywania czynności. Jak słusznie podnosi organ zarządzający ruchem takimi pracami są np. malowanie oznakowania poziomego, wykaszanie trawy, wypełnianie ubytków masy bitumicznej w nawierzchni jezdni. Zdaniem Sądu planowane prace są remontem studzienki. Z uwagi na położenie studzienki - na środku jezdni jak i zakres prac obejmujących zaawansowane prace ziemne w projekcie przewidziano ograniczenia w ruchu pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 5 ton na 4 dni. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające dopuszczenie wprowadzenia zmian organizacji ruchu na podstawie projektu uproszczonego. Stąd też co do zasady słusznie organ zarządzający ruchem go nie zatwierdził. Odnośnie zakresu poprawek nałożonego w trybie § 10 ust. 2 rozporządzenia stwierdzić należy, że są one uzasadnione przy czym organ zbędnie wskazał ww. podstawę (naruszenie to jednak w ocenie Sądu nie miało wpływu na wynik sprawy). Wprowadzony zakaz ruchu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 5 ton na całej długości ulicy P. bez wskazania objazdów odcinka drogi wyłączonego z ruchu dla tej grupy pojazdów może doprowadzić do paraliżu komunikacyjnego centrum miasta jak również może być zagrożeniem dla ruchu pojazdów i pieszych w tym rejonie. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Konkludując stwierdzić należy, że charakter prac wykluczał w sprawie niniejszej zastosowanie instytucji wprowadzenia zmian organizacji ruchu na podstawie projektu uproszczonego - § 5 ust. 2 rozporządzenia, jednocześnie proponowane w projekcie rozwiązania faktycznie uzasadniały jego odrzucenie. Organ zarządzający ruchem skorzystał z rozwiązania umożliwiającego konwalidowanie wadliwych rozwiązań projektu przy czym jak już powyżej zaznaczono zbędnie wskazał na treść § 10 ust. 2 rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.