Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 294/22 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2021 r., nr SKO.F/41.4/904/2021/15638 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

|III FSK 1203/22 | |

| | |

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 294/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. B. (dalej jako: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2021 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem skargi była wydana przez Kolegium decyzja, dotycząca kwestii opodatkowania według wyższej stawki podatkowej nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, będących w roku 2016 w posiadaniu skarżącego jako osoby fizycznej oraz dwóch osób prawnych. Dodał, że organ uznał, że osoba fizyczna (skarżący), będąca współwłaścicielem lub posiadaczem nieruchomości wraz z osobą prawną (w niniejszej sprawie K. S.A. - obecnie S. S.A. z siedzibą w B.), obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości, tak jak wykazuje to osoba prawna, czyli w niniejszej sprawie według podwyższonych stawek, obowiązujących dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ uznał, że przedmiot opodatkowania związany był z prowadzoną działalnością gospodarczą K. S.A. w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.), z uwzględnieniem jego wykładni po wydanym wyroku przez Trybunał Konstytucyjny z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. Dalej organ stwierdził, że nieruchomość, będąca przedmiotem opodatkowania, nie znajdowała się w posiadaniu samoistnym skarżącego, co ewentualnie miałoby istotne znaczenie dla opodatkowania przedmiotowej nieruchomości. Skarżący natomiast stanął na stanowisku, że jeżeli nieruchomość jest w posiadaniu osoby prawnej, samo to nie przesądza o jej związaniu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał, że w sprawie należało zbadać związek tej nieruchomości z działalnością gospodarczą, którego w jego opinii niniejszej sprawie brak. Nadto skarżący twierdził, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w posiadaniu samoistnym skarżącego. WSA w Gliwicach w powyższym sporze uznał, że rację należało przyznać organowi. Wskazał, że w jego ocenie organ zasadnie wywiódł, że w niniejszej sprawie nie został wykazany czynnik woli skarżącego do władania rzeczą wyłącznie dla siebie. Skarżący respektował fakt, że nieruchomość jest we współużytkowaniu wieczystym i współwłasności dwóch innych podmiotów, pomimo że faktycznie te podmioty nie wykorzystywały przedmiotowej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślił, że nie miało się do czynienia z sytuacją, w której nieruchomość, będąca przedmiotem opodatkowania, znajdowałaby się w posiadaniu samoistnym skarżącego, co ewentualnie miałoby istotne znaczenie dla opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, gdyż w sytuacji stwierdzenia, że skarżący faktycznie w 2016 r. władał nieruchomością i wykazywał wolę wykonywania tego władztwa dla siebie, to wówczas byłby podatnikiem podatku od nieruchomości na mocy art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jako osoba fizyczna.

WSA w Gliwicach podkreślił, że wyrok TK wydany w sprawie o sygn. akt SK 39/19 nie miał znaczenia dla sposobu opodatkowania spornej nieruchomości, albowiem po pierwsze przedmiot działalności przedsiębiorcy w niniejszej sprawie obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, po wtóre ze stanu faktycznego nie wynika, by zachodziła sytuacja nadzwyczajna, gdy nieruchomość z przyczyn obiektywnych i niezależnych od podatnika, nie mogła być w 2016 r. wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Niezależnie od powyższego, zdaniem tego sądu, organ w zaskarżonej decyzji wykazał, że istnieje pośredni/potencjalny związek przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą prowadzoną w 2016 r. przez K.S.A. za czym przemawiały następujące okoliczności faktyczne sprawy:

- udział w przedmiotowej nieruchomości K. S.A. nabył w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (jako akcjonariusz dokonujący wpłat na kapitał zakładowy) na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu 9 listopada 2012 r., jako zaspokojenie i zabezpieczenie wierzytelności po zlikwidowanej spółce T. S.A. (dowód: akt notarialny z dnia 09.11.2012 r., pismo K. z dnia 02. 11.2014 r.);

- K. S.A sam zadeklarował do opodatkowania przedmiotową nieruchomość jako związaną z działalnością gospodarczą (dowód: deklaracja na podatek od nieruchomości na 2016 r. wraz z korektą).

- udział 120/1000 w przedmiotowej nieruchomości, obejmujący prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz z własnością posadowionych na gruncie budynków znajdował się w ewidencji środków trwałych K. S.A. (dowód: pismo K. S.A. z dnia 2 listopada 2014 r. i 17 kwietnia 2015 r., pismo następcy prawnego K. S.A. z dnia 17 września 2020 r.),

- przedmiot opodatkowania (grunt, budynki, budowla) ma wyłącznie gospodarcze przeznaczenie, tj. zgodnie z księgą wieczystą nr (...) oraz aktami notarialnymi znajdującymi się w aktach sprawy, nieruchomość położona w K. przy ul. [...] składa się z gruntów sklasyfikowanych jako "Ba" tereny przemysłowe, zabudowane budynkami opisanymi jako portiernia, pomieszczenia zespołowni, hala warsztatowa, budynek wielofunkcyjny, magazyn paliw, magazyn wojskowy, hala myjni, budynek socjalny, co też wynika z "opracowania dotyczącego określenia jednostek technicznych składników nieruchomości zabudowanej, zlokalizowanej w K.h przy ul. [...]", oraz "Aneksu nr 1 do opracowania z dnia 16 grudnia 2014 r. dotyczącego określenia jednostek technicznych składników nieruchomości zlokalizowanej w K. przy [...]" oraz "operatu szacunkowego określającego wartość budowli w obrębie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]" z dnia 19 czerwca 2015 r.

Mając na uwadze powyższe WSA w Gliwicach stwierdził, że organ zasadnie uznał, że osoba fizyczna będąca współwłaścicielem lub posiadaczem nieruchomości wraz z osobą prawną, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości, tak jak osoba prawna, czyli według podwyższonych stawek obowiązujących dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną złożył pełnomocnik skarżącego. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie przepisu art. art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a mianowicie:

1. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa

materialnego :

* art. 1a ust. 1 pkt 3), art. 2 ust. 1 pkt 3), art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 6 ust. 11 u.p.o.l. przez błędną ich wykładnię i uznanie, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo braku podstaw do takiego uznania oraz uznanie, iż samo przysługiwanie przedsiębiorcy będącym osobą prawną, prawa do współużytkowania nieruchomości, jest wystarczające do opodatkowania tej nieruchomości podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

2. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

* art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, przez nieuchylenie decyzji w całości w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe prowadzone było w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych wskutek selektywnego gromadzenia materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej oceny, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej;

* art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji w całości w sytuacji, gdy organy administracji nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie rozpatrzyły całego materiały dowodowego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Katowicach z 20 grudnia 2021 r. o w całości. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji SKO z dnia 20 grudnia 2021 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 września 2021 r. Względnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W każdym z powyższych wniósł również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących norm. Wniósł również o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę Prezes SKO wniósł o jej oddalenie. Odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona z uchybieniem terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występowały, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należy ocenić zasadność zarzutów odnoszących się do przepisów procesowych.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. jest oczywiście bezzasadny z tego powodu, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w sprawie. Wynika to wprost z art. 3 § 1 pkt 2) K.p.a., zgodnie z którym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760). Sprawa wymiaru podatku od nieruchomości jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, do której mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej (art. 2 § 1 pkt 1 O.p.). Z tego powodu ani organy podatkowe, ani sąd pierwszej instancji nie mogły naruszyć przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności wskazanego w skardze kasacyjnej art. 77 § 1 K.p.a.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. również jest bezzasadny. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając go wskazuje, że postępowanie podatkowe prowadzone było w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych wskutek selektywnego gromadzenia materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej oceny, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2023 r., III FSK 4724/21, w myśl którego w art. 187 § 1 o.p. ustawodawca nakłada na organ prowadzący postępowanie podatkowe dwa zakresy obowiązków, tj. po pierwsze obowiązek zebrania, a po drugie obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Te dwa ustawowo określone zakresy obowiązków nałożonych na organ podatkowy pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym, warunkiem bowiem rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób kwalifikowany, a zatem wyczerpujący jest zatem jego zebranie. Jednocześnie trzeba także zauważyć, że oba zakresy obowiązków odnoszą się do całego materiału dowodowego, które to wyrażenie prawodawca umieszcza na końcu regulacji art. 187 § 1 o.p. Pojęcie całego materiału dowodowego nie zostało doprecyzowane przez ustawodawcę, należy w związku z tym stwierdzić, że o zakresie całego materiału dowodowego decyduje organ podatkowy, a jest to jednocześnie konsekwencją charakteru danej sprawy podatkowej.

Skuteczność zarzutu kasacyjnego odnoszącego się do naruszenia art. 187 § 1 O.p. wymaga przekonującego wykazania, że uchybienie temu przepisowi miało miejsce oraz że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem uzasadniając zarzut naruszenia 187 § 1 O.p. autor skargi kasacyjnej wskazał m.in., że organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego. Kwestia sposobu oceny materiału dowodowego nie jest jednak materią regulowaną przez art. 187 § 1 O.p. Zakwestionowanie oceny materiału dowodowego (wniosków wyprowadzonych przez organ i zaakceptowanych przez WSA) wymagałoby podniesienia zarzutu naruszenia art. 191 o.p., czego jednak nie uczyniono. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p. autor skargi kasacyjnej wskazał też, że organ selektywnie gromadził materiał dowodowy, jednakże autor nie wskazał, co jego zdaniem przemawia za tą tezą, tzn. co wskazuje na to, że organ selektywnie gromadził materiał dowodowy (tj. że pewnych dostępnych dowodów nie zebrał). Autor skargi kasacyjnej zarzucając selektywne gromadzenie materiału dowodowego powinien wykazać, jakie środki dowodowe powinny zostać przeprowadzone w sprawie, a nie zostały przeprowadzone - z naruszeniem art. 187 § 1 O.p., oraz jaki istotny wpływ mogło to mieć na rozstrzygnięcie. Tego elementu w skardze kasacyjnej nie ma, zatem teza o "selektywnym gromadzeniu materiału dowodowego" pozostaje nieuzasadniona. W skardze kasacyjnej wskazano natomiast na to, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku "całkowicie pominięto wyjaśnienia współużytkowników, którzy złożyli do akt sprawy oświadczenia, że od dnia nabycia do chwili obecnej nie wykorzystywali przedmiotowej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to twierdzenie nie potwierdza tezy o selektywnym gromadzeniu materiału dowodowego. Wręcz przeciwnie - jak wskazuje autor skargi kasacyjnej, oświadczenia te znajdują się w aktach sprawy. Twierdzenie o ich "pominięciu" można rozumieć jako zarzut, że organ i sąd nie przypisały im dostatecznego znaczenia, a zatem mogłoby to być uzasadnienie zarzutu skierowanego pod adresem oceny dowodów (która nie podlega badaniu z uwagi na brak zarzutu naruszenia art. 191 O.p.), w żadnym jednak razie nie potwierdza tezy o uchybieniu dotyczącym gromadzenia materiału dowodowego, którym to twierdzeniem uzasadniono zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. W tej sytuacji za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p., przez nieuchylenie decyzji w całości w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe prowadzone było w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych wskutek selektywnego gromadzenia materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej oceny, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej;

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. postawiono zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3), art. 2 ust. 1 pkt 3), art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 6 ust. 11 u.p.o.l. przez błędną ich wykładnię i uznanie, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo braku podstaw do takiego uznania oraz uznanie, iż samo przysługiwanie przedsiębiorcy będącym osobą prawną, prawa do współużytkowania nieruchomości, jest wystarczające do opodatkowania tej nieruchomości podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zarzut ten jest chybiony. Autor skargi kasacyjnej uważa za bezpodstawne zastosowanie stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., co sugeruje, że zarzuca opodatkowanie niewłaściwą stawką wyłącznie gruntu (nie powołano przepisów dotyczących stawek właściwych dla budynków i budowli), uznając to za nieuzasadnione okolicznościami faktycznymi sprawy. Niemniej jednak, prawidłowość ustalenia stanu faktycznego nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej nie jest przy tym tak, że organy podatkowe i sąd pierwszej instancji przyjęły, iż o związaniu z działalnością gospodarczą świadczy sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę. Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych, że nieruchomość powinna być opodatkowana według stawek właściwych dla działalności gospodarczej opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym. W skardze kasacyjnej nie podważono oceny materiału dowodowego, zatem zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego muszą zostać uznane za bezpodstawne. Spór dotyczył też wykładni zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, nie może być mowy o błędnej wykładni w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji wyraźnie zadeklarował, iż za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Sąd pierwszej instancji wskazał dalej, że użyty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem, lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę nie dopatrzył się błędnej wykładni w zacytowanym wyżej stanowisku WSA zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku.

Dalej, zasadnie WSA stwierdził, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany w sprawie o sygn. akt SK 39/19 w zasadzie nie ma znaczenia dla sposobu opodatkowania spornej nieruchomości, albowiem po pierwsze przedmiot działalności przedsiębiorcy w niniejszej sprawie obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, po wtóre ze stanu faktycznego nie wynika, by zachodziła sytuacja nadzwyczajna, gdy nieruchomość z przyczyn obiektywnych i niezależnych od podatnika, nie mogła być w 2017 r. wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd ten trafnie też zauważył, że - niezależnie od powyższego - organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wykazał, że istnieje pośredni/potencjalny związek przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą prowadzoną w 2017 r. przez K. SA., po czym przytoczył, jakie okoliczności faktyczne sprawy za tym przemawiają. Zatem, skoro ocena materiału dowodowego pozostała w sprawie niepodważona, nie ma podstaw, by kwestionować stanowisko WSA co do zastosowania przepisów zakwestionowanych w skardze kasacyjnej.

Dodać należy, że wskazanie jako naruszonego przepisu art. 6 ust. 11 u.p.o.l. jest w oczywisty sposób nieuzasadnione, ponieważ przepis ten odnosi się do zasad opodatkowania nieruchomości stanowiących współwłasność - tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Przepis stanowi: "Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne."

Wobec niezasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

s. del. WSA Agnieszka Olesińska (spr.) s. NSA Sławomir Presnarowicz s. NSA B.Dauter