Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Marta Przewłucka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz J. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 17 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., po wszczęciu na wniosek J. S. (dalej jako: wnioskodawca albo skarżący), postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej przez Wójta Gminy G. decyzji z 16 stycznia 2023 r. w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia o nazwie "Budowa Centrum Dystrybucyjnego (...) G. wraz z infrastrukturą techniczną - doziemne instalacje zewnętrzne w miejscowości G., gmina G." na działkach o numerach ewidencyjnych (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), położonych w obrębie G., gmina G., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu decyzji podano, że we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, który wpłynął do Kolegium w dniu 15 stycznia 2024 r., wnioskodawca zarzucił jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie oraz błędną wykładnię:

- art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. f i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024, poz. 1112; dalej jako: u.o.u.i.o.ś.) przez przyjęcie, że przedsięwzięcie spełnia wszystkie wymogi, które zostały określone w tych przepisach, a które odnoszą się do wydania decyzji bez przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż w ocenie wnioskodawcy charakter przedsięwzięcia, jego zakres (bezpieczeństwo środowiskowe mieszkańców sąsiadujących nieruchomości, emisja hałasu oraz substancji szkodliwych) i skala stwarzają znaczne zagrożenie w zakresie oddziaływania na środowisko wobec czego ostateczna decyzja powinna zostać poprzedzona uprzednią oceną tej szkodliwości dokonaną przez wszystkie wyspecjalizowane w tym zakresie organy;

- art. 59 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś., gdyż zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. Z kolei zgodnie z art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając kryteria wskazane w art. 63 ust. 1 pkt 1 w tym lit. f u.o.u.i.o.ś.

Wskazano, że wnioskodawca zarzucił nieprawidłowe zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku z faktem, że przedmiotowy obiekt ma pełnić także funkcję składowania i magazynowania odpadów, na co zdaniem wnioskodawcy wskazują zapisy w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Podniósł również, że stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia ustalenia zostały dokonane przez Wójta w oparciu o nieprawdziwe informacje zawarte Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, których organ nie zweryfikował w sposób rzetelny, zaś rzeczywiste, szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko można określić na podstawie zasad doświadczenia życiowego oraz logiki. Zarzucił, że Wójt nie przeprowadził szczegółowej analizy istniejących czynników środowiskowych, a w konsekwencji warunki sformułowane w decyzji nie zabezpieczają potrzeby ochrony środowiska, w tym życia i zdrowia ludzi, przed niekorzystnym oddziaływaniem planowanej inwestycji. Wskazano, że zdaniem wnioskodawcy planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z uchwałą nr (...) Rady Gminy G. z dnia 30 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów usługowych położonych w południowej części obrębu G., gmina G.

Kolegium podało, że zawiadomieniem z 21 marca 2024 r. poinformowało pozostałe strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, przy czym z uwagi na ilość stron prowadzonego postępowania zawiadomienie to zostało podane do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia. Wyjaśniono także, że w dniu 29 kwietnia 2024 r. do Kolegium wpłynęła złożona przez (...) Sp. z o. o. sp. k. (dalej jako: inwestor) odpowiedź na wniosek inicjujący postępowanie nieważnościowe.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. oraz, że w takim postępowaniu, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, ale wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie ma zatem w tym postępowaniu proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym, ani możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Podniesiono, że w ramach przedsięwzięcia będącego przedmiotem decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaplanowano budowę centrum dystrybucyjnego, w skład którego wejdą: budynek składowo-magazynowy wraz z wydzieloną strefą techniczną na piętrze hali oraz zespolone z nim budynki (socjalno- administracyjny, budynek teki przyjęcia oraz budynek teki wysyłki). Na terenie przedsięwzięcia powstać ma również osobny budynek wartowni i budynek techniczny pompowni. W budynku pompowni mają zostać zlokalizowane dwa zbiorniki na olej napędowy dla dwóch agregatów prądotwórczych o pojemności 25 m3 każdy i dwa zbiorniki na olej napędowy dla dwóch pomp pożarowych na potrzeby instalacji tryskaczowej o pojemności około 2 tyś. litrów każdy. Ponadto w ramach realizacji przedsięwzięcia ma zostać wykonany system dróg wewnętrznych, parkingów dla samochodów ciężarowych i osobowych, wiaty na rowery i autobusy, plac paletowy, plac odpadowy, infrastruktura techniczna i tereny zieleni urządzonej, dwa szczelne zbiorniki retencyjno-rozsączające na wody opadowe. Planowane centrum dystrybucyjne, w wydzielonej części, pełnić będzie także funkcję magazynu do magazynowania wytwarzanych w trakcie jego eksploatacji odpadów oraz zbierania odpadów wytwarzanych głównie w sklepach podlegających administracyjnie i logistycznie pod to centrum dystrybucyjne lub przewożonych z innych magazynów. Odpady te będą przekazywane do zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania specjalistycznym firmom dysponującym stosownymi uprawnieniami z zakresu gospodarki odpadami. W związku z tym, w ocenie Kolegium, planowane przedsięwzięcie prawidłowo zostało zakwalifikowane przez Wójta jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 37 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej jako rozporządzenie z 2019 r.) - instalacje do naziemnego magazynowania produktów naftowych; pkt 54 lit. a rozporządzenia z 2009 r. - zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy); pkt 58 lit. a rozporządzenia z 2009 r. - garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54, 55-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; pkt 83 lit. b rozporządzenia z 2009 r. - punkty do zbierania, w tym przeładunku odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Podniesiono, że ocena ta jest zbieżna z oceną planowanego przedsięwzięcia dokonaną przez specjalistyczne organy współdziałające, a mianowicie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) – postanowienie z 22 grudnia 2022 r., Dyrektora Zarządu Zlewni w (...) Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - opinia z 16 grudnia 2022 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) – opinia z 23 grudnia 2022 r. Kolegium uznało także za błędne twierdzenie wnioskodawcy, że na terenie przedsięwzięcia dochodzić będzie do przetwarzania odpadów. Powołując się na definicje przetwarzania odpadów, zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2023, poz. 1587 ze zm., dalej jako: u.o.o.) Kolegium wskazało, że ze znajdujących się w aktach sprawy materiałach nie wynika, że na terenie planowanego przedsięwzięcia będzie dochodziło do przetwarzania odpadów, w tym również do przygotowań poprzedzających ich odzysk lub unieszkodliwianie. Wskazano, że odpady będą wyłącznie zbierane i tymczasowo magazynowane w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o. oraz art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o.o., a następnie odbierane przez wyspecjalizowane firmy zajmujące się ich recyklingiem. W związku z tym Kolegium uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja objęta wnioskiem została wydana z rażącym naruszeniem art. 59 ust. 1 pkt 1 lub 2 u.o.u.i.o.ś. Nie znaleziono także podstaw do stwierdzenia, że decyzja w sposób rażący narusza art. 84 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. Podano, że przed jej wydaniem Wójt uzyskał opinie właściwych organów w przedmiocie braku konieczności przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a przed wydaniem tychże opinii organy współdziałające dokonały analizy złożonej przez inwestora dokumentacji, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami, zaś wydane rozstrzygnięcie pozostaje zgodne ze stanowiskiem wyrażonym przez organy współdziałające. Podniesiono, że treść uzasadnienia decyzji wydanej przez Wójta jednoznacznie wskazuje, że stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia organ uwzględnił uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś., gdyż odniósł się zarówno do rodzaju i charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, jego usytuowania z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a także rodzaju, cech i skali jego możliwego oddziaływania. Zatem decyzja nie narusza także art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. Odnosząc się do twierdzenia wnioskodawcy, że przedsięwzięcie jest niezgodne z postanowieniami planu miejscowego podniesiono, że teren, na którym planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane, oznaczony jest w planie miejscowym symbolem UP.01 - tereny zabudowy usług nieuciążliwych i produkcji nieuciążliwej, baz, składów i magazynów. Zgodnie z § 19 uchwały w ramach przeznaczenia podstawowego na terenie tym dopuszcza się między innymi: - realizację centrów dystrybucyjnych i administracyjnych; - lokalizację urządzeń wytwarzających energię ze źródeł o mocy przekraczającej 100 kW, z wyjątkiem biogazowi i urządzeń wykorzystujących siłę wiatru; - lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na zasadach określonych w § 15 uchwały. Tym samym Kolegium nie stwierdziło, aby decyzja naruszała w sposób rażący art. 80 ust. 2 u.o.u.i.o.ś. Odnosząc się do kwestionowania przez wnioskodawcę wiarygodności informacji zawartych przez inwestora w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz ustaleń dokonanych na ich podstawie przez Wójta podkreślono, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Tym samym podnoszone przez wnioskodawcę argumenty nie mogły stanowić podstawy stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji, gdyż Kolegium w tym postępowaniu nie jest uprawnione do badania merytorycznej poprawności danych zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz dokonanych na ich podstawie ustaleń. Podano przy tym, że przedłożona przez inwestora Karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami zawiera wszelkie elementy wymienione w art. 62a ust. 1 u.o.u.i.o.ś. i z tego względu nie sposób uznać, aby wydana przez Wójta decyzja w sposób rażący naruszała wskazany przepis. W ocenie Kolegium nie zaszła także druga z wymienionych w art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności tej decyzji, a także żadna z przesłanek określonych w pozostałych punktach art. 156 ust. 1 k.p.a.

W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzut:

- rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 61 ust. 2 u.o.u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia z 2019 r. w zw. z art. 3 ust.1 pkt 21 u.o.o. poprzez całkowite pominięcie przez SKO wskazanego przepisu rozporządzenia i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta pomimo, że zakwalifikował on planowaną inwestycję jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko bez zastosowania tego przepisu, z czym związane jest bezprawne stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

- rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 61 ust. 2 u.o.u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r. poprzez całkowite pominięcie przez SKO wskazanego przepisu rozporządzenia i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta pomimo, że zakwalifikował on planowaną inwestycję jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko bez zastosowania tego przepisu i ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, z czym związane jest bezprawne stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

- rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i w zw. z § 5 ust.1 pkt 2 w zw. z ust. 3 pkt 2 uchwały nr (...) Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu (...) (Dz. Urz. Woj. War.-Maz. (...), poz. (...), dalej jako: uchwała Sejmiku) w zw. art. 84 ust. 1 u.o.u.i.ś. poprzez całkowite pominięcie przez SKO braku podstaw do zastosowania § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku w sprawie i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta pomimo, że bezprawnie powołał się na wymieniony przepis jako istotę rozstrzygnięcia na str. 8 uzasadnienia decyzji;

- z ostrożności procesowej - rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z ust. § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku poprzez całkowite pominięcie przez SKO wskazanego przepisu uchwały i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta pomimo, że ustalono środowiskowe uwarunkowania bez zastosowania tego przepisu i ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie;

- rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przez SKO podstawy nieważności z pkt 6 art. 156 § 1 k.p.a., która to postawa wynika z art. 127 pkt 1 lit. d ustawy o ochronie przyrody oraz art. 171 w zw. z art. 16 pkt 3 u.o.o.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji przez Sąd w całości i uchylenie decyzji SKO w całości, zastosowanie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., gdyż z uwagi na obszerność zgromadzonego materiału dowodowego brak jest możliwość wyczerpania katalogu zarzutów w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w ramach inwestycji będą magazynowane selektywnie i przekazywane do zbierania/odzysku odpady niebezpieczne, co w ocenie skarżącego stanowi przetwarzanie odpadów niebezpiecznych, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia z 2019 r. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o.o., gdyż do przetwarzania odpadów zalicza się również przygotowanie poprzedzające odzysk. Zdaniem skarżącego implikuje to obowiązek zakwalifikowania przedsięwzięcia w oparciu o art. 59 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.o.ś. i przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym pociąga za sobą sankcję bezwzględnej nieważności decyzji, zaś powołany przepis rozporządzenia z 2019 r. w ogóle nie został wymieniony w podstawie prawnej decyzji, ani w jej uzasadnieniu, co pociąga za sobą rażący błąd prawny, polegający na zakwalifikowaniu przedsięwzięcia jako jedynie potencjalnie mogącego znacznie oddziaływać na środowisko z naruszeniem art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.u.i.o.ś., a tym samym rażące naruszenie obowiązku ustawowego z art. 61 ust. 2 u.o.u.i.o.ś. Wskazano, że na stronie 6 i 10 decyzji przedstawiono opis zapasowej elektrowni elektrycznej, z funkcjonowaniem której związane jest wykorzystanie dwóch zbiorników na olej napędowy, po 25 m3 każdy, czyli łącznie 25.000 litrów x 2 = 50.000 litów oleju napędowego do spalania, a w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r. wskazano, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. inne instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej o mocy cieplnej nie mniejszej niż 300 MW. Zarzucono, że na str. 3 Karty informacyjnej przedsięwzięcia całkowicie pominięto aspekt wytwarzania prądu, spalania paliwa i mocy cieplnej kwalifikując zbiorniki jedynie jako instalacje do naziemnego magazynowania, a Wójt nie przeprowadził w ogóle postępowania administracyjnego w celu ustalenia mocy cieplnej planowanej zastępczej elektrowni. Tym samym w ocenie skarżącego doszło do rażącego naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a., co zostało całkowicie pominięte przez SKO. Podniesiono, że brak podstaw do zastosowania § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku wynika również z faktu, iż regionalny dyrektor ochrony środowiska nie ma właściwości do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny w tym przypadku, gdyż organ ten byłyby właściwy do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa np. w art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. a – w u.o.o.i.o.ś. Natomiast w postanowieniu z 22 grudnia 2022 r. RDOŚ działał jako organ doradczy, wydający jedynie opinię. Wprawdzie opinia ta nie ma charakteru wiążącego, ale z woli ustawodawcy stanowi obligatoryjny element procedury zmierzającej do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i jako stanowisko wyspecjalizowanych organów współdziałających nie może zostać pominięta. Zatem brak było podstaw zastosowania § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku. Natomiast nawet przyjmując, że przedsięwzięcie należy zakwalifikować jako jedynie potencjalnie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i stwierdzając brak potrzeby przeprowadzania oceny, w sprawie należy bez wyjątku zastosować § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku, że na obszarze wprowadza się zakaz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu u.o.u.i.o.ś., z czym koresponduje przepis z art. 24 ust. 1 pkt 2 z ustawy o ochronie przyrody o tożsamym brzmieniu, a niezastosowanie tego przepisu przez Wójta stanowi również rażące naruszenie prawa. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł również, że przez teren planowanej inwestycji przepływa naturalny zbiornik wodny - dopływ rzeki G., z czym wiąże się zakaz z § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku, gdyż na Obszarze Chronionego Krajobrazu (...) nie wolno budować nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m linii naturalnych zbiorników wodnych. Zarzucono, że Wójt nie przeprowadził w ogóle postępowania administracyjnego w celu ustalenia, w jakiej odległości do dopływu zlokalizowane będzie przedsięwzięcie, co zostało całkowicie pominięte przez SKO. Ponadto zdaniem skarżącego zrealizowanie przedsięwzięcia w oparciu i na postawie decyzji doprowadzi do wypełnia przesłanek czynów niedozwolonych, o których mowa w z art. 127 pkt 1 lit. d ustawy o ochronie przyrody oraz art. 171 w zw. z art. 16 pkt 3 u.o.o., co wyczerpuje przesłankę nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Skarżący wskazał także, że ma interes prawny w przedmiotowej sprawie, gdyż jest właścicielem nieruchomości gruntowej o nr działki (...), położonej ok. 10 m (szerokość drogi) do granic planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko podane w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazano, że na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będzie miało miejsca przetwarzanie odpadów niebezpiecznych, gdyż z akt sprawy wynika, że gromadzone będą odpady odbierane od przypisanych obiektów handlowych, następnie odpady te będą pakietowane w ilości zapewniające maksymalne wykorzystanie samochodów ciężarowych i odbierane przez wyspecjalizowane firmy zajmujące się ich recyklingiem. Zatem zbieranie odpadów na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będzie prowadziło do zmiany ich charakteru i składu, bądź też ich klasyfikacji. Wskazano, że inwestor nie przewiduje także budowy elektrowni elektrycznej, a jedynie zastosowanie dwóch agregatów prądotwórczych, które wykorzystywane będą w sytuacjach awaryjnych. Natomiast energia elektryczna wykorzystywana w czasie funkcjonowania przedsięwzięcia doprowadzana będzie co do zasady za pomocą projektowanego przyłącza energetycznego z istniejącej sieci energetycznej. Odnośnie do kwestii zlokalizowania planowanego przedsięwzięcia na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu podano, że z akt sprawy nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie miało negatywnie oddziaływać na wskazany wyżej obszar, co potwierdziła między innymi wydana w toku postępowania opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...). Ponadto realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie naruszała wynikającego z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku zakazu realizacji na przedmiotowym obszarze przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.o.u.i.o.ś., gdyż stosownie do § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast odnośnie do zakazu sformułowanego w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku podano, że zgodnie z § 5 ust. 7 pkt 1 tej uchwały zakaz ten nie dotyczy innych niż rzeki cieków naturalnych w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo wodne, a wskazywany przez skarżącego ciek naturalny nie jest rzeką.

W piśmie z 20 grudnia 2024 r., określonym jako "Rozszerzenie skargi", pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił:

- rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 i art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 a contrario u.o.u.i.o.ś. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 5 uchwały Sejmiku w zw. z § 4 pkt 3 w zw. z § 8 pkt 1, pkt 2 lit. b i pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów usługowych położonych w południowej części obrębu G., gmina G. z dnia 30 grudnia 2021 r., objętego uchwałą nr (...) Rady Gminy G. (dalej jako: plan miejscowy) poprzez całkowite pominięcie przez SKO aspektu prac ziemnych i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta pomimo, że winna ona przybrać postać odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia w sytuacji jego niezgodności z ustaleniami planu;

- rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 a contrario u.o.u.i.o.ś. w zw. z § 4 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 4 lit. a w zw. z § 9 pkt 1 planu miejscowego poprzez całkowite pominięcie przez SKO aspektu planowanej budowy ekranu akustycznego o wysokości minimum 4 m i długości ok. 160 m i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta pomimo, że winna ona przybrać postać odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia w sytuacji jego niezgodności z ustaleniami planu;

- rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 a contrario u.o.u.i.o.ś. w zw. z § 4 pkt 3 w zw. z § 8 pkt 7 planu miejscowego w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. poprzez całkowite pominięcie przez SKO aspektu przekroczenia w związku z eksploatacją obiektu dopuszczalnych poziomów oddziaływań na środowisko w postaci hałasów oraz szkodliwych odpadów i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta pomimo, że winna ona przybrać postać odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia w sytuacji sprzeczności jego lokalizacji z ustaleniami planu miejscowego.

Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie, w trybie art. 106 § 3 k.p.a.: 1. dowodu z KIP datowanego na grudzień 2022 r., na okoliczność: rzeźby terenu, na której ulokowano inwestycję, charakteru i zakresu planowanych robót ziemnych, planowanego tonażu ziemi, która ma być wywieziona z terenu inwestycji (załączono w formie pliku pdf), 2. dowodu z a) akt sprawy o sygn. II SA/Ol 573/24, znajdujących się w Sądzie, s. 76 i n., obejmujących profile terenowe oraz dodatkowo b) z wydruków z tych akt załączonych również do niniejszego pisma na okoliczność: charakteru i zakresu planowanych robót ziemnych celem przeprowadzenia oceny, czy organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń oraz o włączenie, jako podstawy wykładni przepisów w niniejszej sprawie, dokumentu: 1) "Zalecenia w zakresie kwalifikacji prac ziemnych "z dnia 8 października 2023 r. , sporządzonego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (załączono w formie pliku pdf), a także 2) pisma Ministerstwa Klimatu i Środowiska z dnia 2 lipca 2024 r. (...) (wydruk załączony do pisma) oraz 3) petycji podpisanej i złożonej w Urzędzie Gminy G. dnia 27 listopada 2024 r. (wydruk załączony do pisma).

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że na skutek wykopów i nasypów nastąpi niwelacja terenu wchodzącego w skład Obszaru Chronionego Krajobrazu, pomimo obowiązującego zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających jego rzeźbę i nakazu dostosowania planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu do istniejącej rzeźby. Ponadto w następstwie pracy 24 h na dobę 7 dni w tygodniu 94 punktowych źródeł hałasu, umieszczonych na obiekcie bez środków ograniczających emisję do środowiska, oraz wytwarzania hałasu przez jego liniowe źródła w postaci 180 samochodów osobowych i 160 samochodów ciężarowych na dobę dojdzie do złamania zakazu lokalizacji przedsięwzięcia powodującego przekroczenie dopuszczalnych poziomów szkodliwych lub uciążliwych oddziaływań na środowisko. Natomiast postawienie ekranu akustycznego o wysokości min. 4 m naruszy zakaz stosowania ogrodzeń wyższych niż 2,2 m. Zarzucono, że decyzja SKO nie zawiera żadnych ustaleń, ani rozstrzygnięć w zakresie podniesionych zarzutów, a w związku z tym wniósł o wzięcie tego pod uwagę przez Sąd na mocy art. 134 § 1 Ustawy p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 80 ust. 2 a contrario u.o.u.i.o.ś. w zw. z § 4 pkt 3 w zw. z § 8 pkt 1 i pkt 4 planu miejscowego, który wprowadza zakaz lokalizacji przedsięwzięć zaliczanych do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Ponadto podniósł, że posłużenie się w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku odwołaniem do przepisów u.o.u.i.o.ś, użytym w wyjątku od tego zakazu, sformułowaniom objętym § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku należy nadać również ustawowe znaczenie, a w art. 84 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. wyraźnie odróżnia się stwierdzenie (w ramach decyzji) od uzyskania opinii, wyrażanej w ramach postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, ale z innych powodów niż w niej wskazane.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, a zatem decyzji wydawanej w trybie przepisów u.o.u.i.o.ś. W związku z tym Kolegium przyjęło tryb zawiadamiania stron i doręczania decyzji określony w art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś.

Należy zatem zauważyć, że w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, tj. w dniu 16 stycznia 2023 r. art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś. stanowił, że jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten został zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1890), który wszedł w życie z dniem 16 października 2023 r. Z tą datą przepis art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś. otrzymał brzmienie: "Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu".

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji zostało wszczęte już pod rządami znowelizowanego przepisu art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś., gdyż wniosek w tej sprawie wpłynął do organu w dniu 15 stycznia 2024 r. Wprawdzie podkreślić należy, że przy ocenie ważności decyzji bierze się pod uwagę stan normatywny z momentu jej wydania, w tym także przepisy proceduralne, ale sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nową sprawą w stosunku do postępowania zwykłego. W związku z tym postępowanie nieważnościowe toczy się w oparciu o przepisy procesowe obowiązujące w dacie procedowania przez organ. Skoro zatem w toku postępowania nieważnościowego obowiązywał przepis, który uprawniał organ, w przypadku gdy liczba stron w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadamiania stron w trybie art. 49 k.p.a., ale wyłączał z tego trybu podmiot planujący przedsięwzięcie, to nie ulega wątpliwości, że doręczenie decyzji w trybie publicznego obwieszczenia nie mogło dotyczyć inwestora. Tymczasem z akt sprawy wynika, że wprawdzie zawiadomienie o wszczęciu postępowania nieważnościowego zostało doręczone inwestorowi, ale wydana przez Kolegium decyzja została jedynie ogłoszona w formie publicznego obwieszczenia, z pominięciem doręczenia jej podmiotowi planującemu przedsięwzięcie.

Należy przy tym wyjaśnić, że Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika organu, przedstawionego na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 16 stycznia 2025 r., że tryb doręczenia decyzji inwestorowi dotyczy tylko decyzji środowiskowej wydawanej w trybie zwykłym, a nie decyzji wydawanej w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Po pierwsze należy podkreślić, że z treści art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś. wynika, że tryb zawiadamiania w formie publicznego obwieszczenia stosuje się nie tylko w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale także innego postępowania dotyczącego tej decyzji. W ocenie Sądu takim innym postępowaniem może być postępowanie nieważnościowe dotyczące decyzji środowiskowej. Ponadto nie sposób przyjąć, aby dopuszczalne było odstąpienie od zasady określonej w powołanym przepisie tylko z tego względu, że postępowanie tyczy się w trybie nadzwyczajnym, skoro skutkiem decyzji wydanej w tym trybie może być ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, a w konsekwencji także ewentualne pozbawienie podmiotu planującego przedsięwzięcie możliwości jego realizacji, a zatem skutek analogiczny jak w przypadku decyzji odmownej wydanej w trybie zwykłym. Natomiast należy zauważyć, że idąc tokiem rozumowania pełnomocnika organu należałoby uznać, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej w ogóle nie mógłby być stosowany tryb zawiadomień określony w art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś., a tym samym nieskuteczne byłoby doręczenie zaskarżonej decyzji w trybie publicznego obwieszczenia nie tylko w odniesieniu do inwestora, ale także do pozostałych stron postępowania. Należy bowiem podkreślić, że z treści art. 49 § 1 k.p.a. wynika, że ogłoszenie decyzji w sposób wskazany w tym przepisie wymaga istnienia przepisu szczególnego, który będzie w sposób wyraźny przewidywał możliwość jej zastosowania. W sytuacji, gdy przepis szczególny takiego trybu nie przewiduje, ogłoszenie decyzji w ogóle nie wywołuje skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie art. 49a k.p.a. także dopuszcza, poza przypadkami, o których mowa w art. 49 k.p.a., dokonywanie zawiadomień o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron, ale wymaga to uprzedzenia stron na piśmie o zamiarze ich zawiadamiania w ten sposób, a z akt nie wynika, aby wymóg ten został spełniony. Reasumując, w ocenie Sądu nie ma podstaw, z wyżej podanych względów, aby wykluczyć możliwość doręczania decyzji środowiskowej wydanej w postępowaniu nieważnościowym w trybie art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś., jednakże pod warunkiem zachowania wymogów określonych w tym przepisie.

Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. obowiązkiem organu administracji publicznej jest zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu, zaś brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy stanowi jedną z przesłanek wznowieniowych, określonych w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przy czym przez udział w postępowaniu należy rozumieć nie tylko udział w toczącym się postępowaniu, ale także prawidłowe doręczenie stronie decyzji. Sąd administracyjny jest zaś obowiązany uchylić decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z określonych w tych przepisach przesłanek wznowienia postępowania, chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 lub § 2 k.p.a. Zatem zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania uzasadnia uchylenie decyzji przez sąd administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Przy czym w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie dla uchylenia decyzji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje na wniosek strony. Decydujące znaczenie ma bowiem w takich okolicznościach dyspozycja z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wskazująca, że dla uchylenia decyzji wystarczające jest stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z 27 marca 2009 sygn. akt II OSK 151/09 z 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 496/05, wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r. sygn. akt III RN 200/01, a także A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Zakamycze 2005, s.335-336. wyrok NSA z 28 września 2010 r., sygn. I OSK 1605/09, wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. I OSK 1220/08, dostępne w CBOSA).

Ponadto stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Brak właściwego doręczenia zaskarżonej decyzji inwestorowi ma zaś określone skutki nie tylko w toku postępowania administracyjnego, ale także postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym. Z mocy bowiem art. 33 § 1a p.p.s.a. inwestor, z uwagi na zastosowany tryb doręczeń, nie stał się uczestnikiem postępowania sądowego, jak miałoby to miejsce w każdej innej sprawie, w której byłby zawiadamiany w trybie określonym w art. 39 – 48 k.p.a. W związku z tym okoliczność braku prawidłowego udziału inwestora w przedmiotowym postępowaniu, mimo że nie została podniesiona w skardze, winna zostać uwzględniona. Sąd administracyjny rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a). Winien zatem w pełnym zakresie badać zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że inwestor jest stroną postępowania, a w związku z tym organ powinien mu zapewnić czynny udział w postępowaniu między innymi przez prawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach przedwczesne jest wyrażanie przez Sąd stanowiska co do meritum rozstrzygnięcia, albowiem poglądami tymi organ byłby związany, natomiast wyrażone byłyby one w sytuacji, kiedy w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zapewni inwestorowi udział w postępowaniu poprzez zastosowanie prawidłowego trybu doręczeń.

Odnosząc się do zgłoszonego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów, pism i akt sprawy wyjaśnić przede wszystkim należy, że zgodnie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego jest uzależniona od uznania Sądu, który postępowanie takie przeprowadzić może, lecz nie musi. Ponadto celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, a tym bardziej stanu faktycznego sprawy nie dotyczącej zaskarżonej decyzji, lecz decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie ocena, czy to właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Zatem sąd administracyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego w zastępstwie organu i czynić własnych ustaleń, a do tego de facto zmierza wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącego. Z tych powodów wniosek ten został oddalony.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r. poz. 1964).