Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2020 r. znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W.G., uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2020 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce [...] spółce z ograniczona odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w K. (dalej też jako: Spółka [...], Spółka, inwestor, skarżąca) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na działce nr [...] w obrębie 0006 w K. przy ulicy [...] oraz udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego istniejącego na tej działce i orzekł o braku podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, ponieważ jej realizacja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego wydał trzy decyzje. Ostatnią z nich, tj. decyzją z dnia [...] 2019 r., wydaną z uwzględnieniem treści wyroku WSA w Kielcach z dnia 24 września 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 442/18, Wojewoda uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wydanej po ww. wyroku WSA w Kielcach, Wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując, że postępowanie toczyło się na z dnia 30 grudnia 2016 r. Spółki [...] z dnia 30 grudnia 2016 r., do którego Inwestor dołączył:

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] położoną w obrębie 0006 przy ulicy [...] w K. na cele budowlane;

- projekt budowlany;

- projekt rozbiórki.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce [...] pozwolenia na budowę ww. budynku oraz rozbiórkę budynku istniejącego na tej działce. Decyzję tę, po rozpoznaniu odwołania Centrum Muzycznego [...] Sp. J. z siedzibą w K., Wojewoda decyzją z dnia [...] 2017 r. uchylił i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji nakazał m.in. uzasadnić konieczność sytuowania ściany zaprojektowanego budynku, tj. ściany wjazdu do garażu podziemnego w granicy z działką nr [...].

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2018 r. ponownie zatwierdził ww. projekt budowlany i udzielił ww. Spółce pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania W.G., decyzją z dnia [...] 2018r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji, akceptując wyjaśnienia dotyczące lokalizacji ściany budynku w granicy.

W wyniku rozpoznania skargi W.G. powyższa decyzja Wojewody została uchylona przywołanym wyżej wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 24 września 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 442/18.

Kolejną decyzją z dnia [...] 2019 r. Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując - w oparciu o powołany wyrok - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Wobec powyższego organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, m.in. poprzez:

- doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wymaganiami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenu "Kielce Północ - Obszar II - Zalew Kielecki - Klonowa - Piaski", przyjętego uchwałą nr XLIII/778/2013 z dnia 11kwietnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Św. z 2013 r., poz. 2225), zwanego dalej "m.p.z.p." w kwestii usytuowania budynku w granicy działki, w szczególności usytuowania tarasu w granicy działki oraz przeanalizowanie, czy w sprawie zachodzi szczególna sytuacja uzasadniająca usytuowanie budynku w granicy z działką nr 936;

- doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, zwanego dalej "rozporządzeniem", "rozporządzeniem z 12 kwietnia 2002 r.");

- doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego inwestycji zawartymi w rozdziale 4 rozporządzenia.

Pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. inwestor złożył wyjaśnienia, załączając opracowanie pt. "Analiza przesłaniania i nasłonecznienia dla projektowanego na działce ewid. [...] obręb 0006 budynku mieszkalnego oraz zabudowy sąsiedniej". Wyjaśniając kwestię lokalizacji ściany projektowanego budynku w granicy z działką sąsiednią, inwestor wskazał, że w granicy z działką nr [...] na długości planowanej drogi dojazdowej do wjazdu do garażu podziemnego zaprojektowano obudowę tej drogi (strop/taras oraz ściana sytuowana w granicy działki). Ściana ta jest ścianą oddzielenia pożarowego i ma wysokość jednej kondygnacji, zaś jej lokalizacja i gabaryty nie powodują uciążliwości dla użytkowania nieruchomości sąsiedniej, nie powodują przesłaniania i zacieniania okien sąsiedniego budynku. Inwestor wskazał, że za lokalizacją zjazdu na działkę wzdłuż zachodniej granicy nieruchomości oraz budową ściany osłaniającej drogę dojazdową do wjazdu do zamkniętego garażu podziemnego w granicy z sąsiednią działką przemawia szereg czynników:

- lokalizacja planowanego zjazdu pokrywa się z istniejącym zjazdem na działkę, powielając istniejące, utrwalone rozwiązanie;

- zasada wzajemności - na działce sąsiedniej, wzdłuż tej samej granicy (w odległości około 2 m) zlokalizowany jest przykryty zjazd do garażu podziemnego, lokalizacja tożsamego rozwiązania projektowego powoduje wzajemne zrównoważenie potencjalnych uciążliwości;

- obudowany i zamykany zjazd do garażu na działce sąsiedniej (a także teren w jego bezpośrednim sąsiedztwie) jest wykorzystywany jako miejsce gromadzenia odpadów, a zatem zasadne jest odizolowanie potencjalnych uciążliwości poprzez budowę osłony (ściany) w granicy;

- osłonięcie drogi manewrowej wjazdu do garażu podziemnego eliminuje potencjalne uciążliwości, za jakie można uznać ruch pojazdów mechanicznych;

- zadaszenie wjazdu sprzyja komfortowi użytkowania pomieszczeń mieszkalnych usytuowanych bezpośrednio nad wjazdem, jak i lokali biurowych na działce sąsiedniej;

- zadaszenie eliminuje emisję potencjalnych odgłosów powodowanych przez uruchamianie bramy garażowej, które to mogą być słyszalne w porze nocnej;

- odizolowanie zjazdu od niekorzystnych czynników atmosferycznych (zwłaszcza w okresie zimowym) sprzyja bezpieczeństwu użytkowania zjazdu i pozwala zwiększyć kąt jego nachylenia, co wpływa na skrócenie jego długości;

- z uwagi to, że na działce sąsiedniej od strony wschodniej, przy granicy nieruchomości zlokalizowany jest podziemny zbiornik retencyjny na wody deszczowe, lokalizacja rampy zjazdowej (obniżenie terenu) mogłaby doprowadzić do powstania nadmiernego obciążenia na ścianę graniczną, co mogłoby skutkować potencjalnym naruszeniem konstrukcji, a zatem wykonanie stosownych zabezpieczeń jest ekonomicznie nieuzasadnione.

Inwestor podkreślił, że projektowane rozwiązanie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i w żaden sposób nie narusza zasad współżycia społecznego, a wręcz przeciwnie - niweluje potencjalne uciążliwości. Dopuszczenie w m.p.z.p. realizacji zabudowy w granicy pozwala wybudować ścianę równą wysokości całego budynku (4 kondygnacje), a ściana graniczna jest zdecydowanie niższa i można ją uznać za rozwiązanie tożsame z pełnym murem granicznym.

W kwestii tarasów usytuowanych w granicy działki inwestor wyjaśnił, że strop nad zadaszeniem zjazdu nie jest w całości użytkowany jako taras, lecz w pasie o szerokości co najmniej 1,8 m zaprojektowano urządzenie na stropie dachu zielonego. To samo dotyczy stropu nad garażem. Rozwiązanie to sprawia, że nie został naruszony § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, który wskazuje minimalną odległość tarasu od granicy działki budowlanej wynoszącą 1,5 m.

Wyjaśniając kwestie dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia (dopływu światła dziennego) pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w projektowanym budynku i w budynkach na działkach sąsiednich oraz nasłonecznienia pomieszczeń w tych budynkach inwestor ustalił, że w budynku usytuowanym na zachód od budynku projektowanego (działka nr [...]) znajdują się wyłącznie pomieszczenia usługowo-handlowe, zaś w budynku usytuowanym na wschód (działka nr [...]/67) w parterze budynku nie ma pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, na pierwszym piętrze zlokalizowano pomieszczenia biurowe, na drugim mieszkalne. Zatem budynek usytuowany na działce nr [...] oraz druga kondygnacja w budynku na działce nr [...]/67 podlegają uregulowaniom § 13 rozporządzenia.

Dla projektowanego budynku określono, że w każdym z mieszkań, przynajmniej dla jednego pokoju, czas nasłonecznienia wynosi nie mniej niż 3 godziny w dniach równonocy. Przy czym dla mieszkań nr 7 i nr 15 jest to czas liczony dla dwóch okien łącznie. I tak dla lokalu nr 7 czas nasłonecznienia 3 godziny jest spełniony przez zsumowanie czasu nasłonecznienia przez okno północno-wschodnie od godz. 7:00 do godz. 8:00 i uzupełniony przez okno północno-zachodnie. Dla lokalu nr 15 czas nasłonecznienia 3 godz. jest spełniony przez zsumowanie czasu nasłonecznienia przez okno północno-zachodnie i przez okno południowo-zachodnie, z tym, że okno południowo-zachodnie jest oknem od garderoby, stanowiącej odgałęzienie pokoju z oknem północno-zachodnim. Dla lokalu nr 6 wymagane 3-godzinne nasłonecznienie zapewnione jest przez okno południowo-zachodnie, stanowiące okno od aneksu kuchennego.

W ocenie Wojewody, dokonanej w kontekście art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., zwanej dalej "P. b."), uzasadnienie dla usytuowania ściany projektowanego budynku w granicy działki inwestora, przedstawione w postępowaniu przeprowadzonym po wydaniu ww. wyroku zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2020 r. nie różni się od uzasadnienia nieprzyjętego przez WSA w Kielcach. Uzasadnienie to nie zawiera nowych treści, jest rozszerzeniem i omówieniem poprzednich wyjaśnień.

Zdaniem organu odwoławczego, przedłożone przez Inwestora uzasadnienie dla zaprojektowania w granicy działki ściany stanowiącej obudowę wjazdu do garażu, ogranicza się do wykazania, że ściana ta usytuowana w granicy działek, a także i cały budynek, nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor wskazał, że obudowanie zjazdu do garażu powiększa komfort mieszkań usytuowanych w pobliżu wjazdu do garażu oraz, poprzez wyciszenie hałasu związanego z ruchem pojazdów do i z garażu, zmniejsza uciążliwości dla mieszkańców tego budynku i dla osób trzecich. Inwestor wskazał także na istotną kwestię rentowności inwestycji. Inwestor nie wskazał żadnych niewymienionych poprzednio, szczególnych kwestii, niezależnych od niego i wymuszających zaprojektowanie budynku w granicy.

Wojewoda podkreślił, że podstawę zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowi powołany wyrok WSA w Kielcach, który wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.

Niezależnie od powyższego Wojewoda ocenił, że mur o wysokości jednej kondygnacji około 3,60 m i długości 25,30 m, usytuowany w granicy jest wysoce agresywnym elementem w przestrzeni przeznaczonej dla zabudowy mieszkaniowej i usługowej, ale także dla rekreacji, wypoczynku, sportu, rozrywki i organizacji imprez masowych, na którym znajduję się zalew i dolina rzeczna, gdzie zgodnie z § 10 pkt 5 m.p.z.p. zakazana jest budowa ogrodzeń z betonowych elementów prefabrykowanych.

Wojewoda stwierdził również, że zastosowana przez inwestora metodologia oceny nasłonecznienia pomieszczeń jest nieprawidłowa, a przedłożona analiza przesłaniania i nasłonecznienia niekompletna. Wobec czego nie ocenił wniosków płynących z tej analizy. Zauważył jednak, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, nieprawidłowym jest wykazanie, że spełniony zostaje wymóg § 60 rozporządzenia poprzez sumowanie czasów nasłonecznienia z okien skierowanych na różne strony świata, w szczególności gdy są to czasy obliczone z uwzględnieniem skrajnych godzin przyjętego zakresu czasu.

Zdaniem Wojewody, wyjaśnienia dotyczące uzasadnienia realizacji budynku w granicy działki, wskazujące, że usytuowanie wjazdu do garażu przy granicy działki dostosowano do istniejącego zjazdu, powielając istniejące, utrwalone rozwiązanie, kłóci się z informacją zawartą w opisie do projektu zagospodarowania terenu, w którym wskazano, iż: "Obsługa komunikacyjna działki z ulicy [...] projektowanym zjazdem na teren działki (do garażu podziemnego). Istniejące dwa zjazdy przeznacza się do usunięcia. Zgodnie z decyzją "...".

Organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, ponieważ brak zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. uniemożliwia wydanie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody wniosła Spółka [...], zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, oparciu rozstrzygnięcia na nieobiektywnej, jednostronnej i pobieżnej ocenie materiału dowodowego, zwłaszcza poprzez:

a) niezasadne przyjęcie, że uzasadnienie inwestora w zakresie odstępstw od usytuowania ściany budynku w granicy działki stanowi jedynie rozszerzenie i omówienie poprzednich wyjaśnień, pomimo iż wszystkie złożone przez skarżącą wyjaśnienia są precyzyjne, logiczne i obiektywne oraz jednoznacznie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności stanowiących podstawę ww. odstępstw;

b) niezasadne i nielogiczne przyjęcie, że metodologia oceny nasłonecznienia

pomieszczeń przedłożonej przez skarżącego jest niekompletna, a w dalszej kolejności

niezasadnej odmowie oceny wniosków z niej wynikających, podczas gdy skarżąca w analizie przyjęła do jej opracowania wszystkie dane wyjściowe, a zwłaszcza przedłożyła tabelę azymutów i wysokości słońca w dniach 21 marca i 21 września oraz wykonała na ich podstawie diagram linijki słońca dla szerokości geograficznej Kielc 50°52"; dane wyraźnie wskazują, że analiza opracowana została dla obu wskazanych w

przepisach dni równonocy;

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji i niedostarczone, niepełne uzasadnienie prawne;

3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy;

4) art. 153 p.p.s.a. poprzez niepodporządkowanie się wskazaniom Sądu wyrażonym w powołanym wyroku w zakresie, w jakim Sąd wymagał odebrania od inwestora uzasadnienia przesłanek do budowy w granicy działki.

Spółka [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

5) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. w zw. z § 10 ust. 6 m.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne przyjęcie, że projekt budowlany budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym, przeznaczonym do realizacji na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w K. narusza ustalenia obowiązującego m.p.z.p, podczas gdy zamiar inwestycyjny nie narusza zapisów tej uchwały, w szczególności istnieją uzasadnione przyczyny budowy budynku w granicy działki, nie narusza zasad współżycia społecznego i nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a tym samym poprzez pozbawianie inwestora prawa do zagospodarowaniu terenu, które posiada zgodnie z art. 6. ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1086);

6) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię polegającą na niezasadnym uzależnieniu przez organ prawa inwestora do zaprojektowania budynku od spełnienia dodatkowych warunków w ogóle nie wynikających z ww. przepisów, a tym samym przekroczenia kompetencji organu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz niezasadnym przyjęciu, że w przypadku zaprojektowanego budynku nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstępstwo od podstawowej zasady sytuowania budynków, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wskazuje, że realizacja budowy inwestora jest dopuszczalna oraz stanowi realizację jego interesu oraz prawa do zabudowy;

7) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 13 w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia poprzez

dowolne przyjęcie, że zaprojektowany budynek nie spełnia wymogów ww.

przepisów, podczas gdy w przedłożonej analizie zostało udowodnione, że ani projektowany obiekt nie przesłania istniejących pomieszczeń w budynku sąsiednim, jak i budynek istniejący nie będzie przesłaniał pomieszczeń mieszkalnych w budynku projektowanym; brak jest podstaw prawnych do kwestionowania przez organ architektoniczno-budowalny analizy nasłonecznienia na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, gdyż pozostają one w obszarze wyłącznej odpowiedzialności zawodowej projektanta, a podlegają kontroli jedynie ze strony jednostek nadzoru budowlanego na etapie realizacji inwestycji;

8) art. 35 ust. 4 P.b. poprzez wydanie przez organ decyzji odmawiającej zatwierdzenia

projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia

wszystkich przesłanek do udzielania pozwolenia oraz zgodności projektu z przepisami prawa budowlanego.

Na podstawie art. 106 p.p.s.a. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów:

- opinii mgr inż. W.J. na okoliczność, czy istnieją szczególne

uzasadnione przyczyny budowy budynku w kondygnacji podziemnej i jednej

naziemnej w granicy działki nr [...] przy ul. W. w K. oraz czy ww.

budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia

społecznego i nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną

miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i czy są

spełnione przesłanki odstępstwa, o którym mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia;

- opinii architekta M.K. w zakresie metodologii oceny nasłonecznienia pomieszczeń przyjętej w projekcie budowlanym inwestycji przy ul. [...].

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka [...] wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pismem procesowym z dnia 9 listopada 2020 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii architekta M.K. w zakresie metodologii oceny nasłonecznienia pomieszczeń przyjętej w projekcie budowlanym inwestycji.

Uczestnik postępowania W.G. pismem procesowym z dnia 16 listopada 2020 r. popierając argumentację Wojewody, przedstawił swoje stanowisko w sprawie

i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Niniejsza sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID-19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego strony zostały zawiadomione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga Spółki [...]zasługuje na uwzględnienie.

Dla wyjaśnienia motywów, dla których Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że skarga jest zasadna, należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania w tut. Sądzie. W sprawie sygn. akt II SA/Ke 442/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia [...] 2018r. uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] 2018 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą skarżącej Spółce pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

W tamtej sprawie Sąd wskazał, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę możliwe jest tylko wówczas, gdy projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu wówczas rozpoznanej skargi, że powyższa przesłanka nie jest spełniona z uwagi na usytuowanie budynku w granicy działki, Sąd - w kontekście analizy ustaleń uchwały Rady Miasta z dnia 11 kwietnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Północ - Obszar II – zalew Kielecki – Klonowa – Piaski" (dalej jako "miejscowy plan") - podzielił stanowisko organu, że § 10 ust. 6 uchwały (zgodnie z którym ustala się dopuszczenie usytuowania budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną) ma zastosowanie do całego obszaru objętego tym planem, z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem URT w zakresie lokalizacji budynków w granicy działek. Sąd zważył także, że w § 10 ust. 6 ww. uchwały "dopuszczono" usytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Również zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Określenie "dopuszcza" wskazuje na to, że możliwość odstąpienia od ogólnych zasad wynikających z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. może nastąpić tylko wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Sąd w analizowanej sprawie, powołując się na wyrok WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. II SA/GL 601/17, wyjaśnił, że dopuszczenie sytuowania budynku w granicy wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego samo przez się nie przesądza takiego usytuowania, w każdym przypadku organ udzielający pozwolenia na takie usytuowanie budynku powinien je ocenić m.in. z wymogami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. Budowa przy granicy nieruchomości lub też w zbliżeniu do granicy, może być uznana za legalną wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Pozytywnie można rozstrzygać sprawę tej strony, która wykaże, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią, lub w zbliżeniu do tej granicy, nie narusza zasad współżycia społecznego jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a także w zależności od konkretnej sprawy, wynika z zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wszelkie odstępstwa od tej zasady oparte na treści § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. powinny być szczególnie uzasadnione i są dopuszczalne jedynie przy uwzględnieniu zasady równości wobec prawa oraz z uwzględnieniem słusznego interesu wszystkich stron postępowania. Jeśli dodatkowo zważyć, jak wskazał tut. Sąd w przywołanej wyżej sprawie, że z wynikającej z art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności wynika, że sprawa administracyjna powinna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, to obowiązkiem organu odwoławczego było wykazanie istnienia szczególnych okoliczności uzasadniających odstępstwo od ogólnych zasad zagospodarowania terenu wynikających z § 12 ust. 1.

Sąd w sprawie II SA/Ke 442/18 za niewystarczająco przekonywujące ocenił zatem zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej ówcześnie decyzji stwierdzenie, że "(...) usytuowanie części ściany przedmiotowego budynku w granicy z działką Nr [..] umożliwiają ustalenia miejscowego planu (§ 10 pkt 6). Inwestor wyjaśnił, że przyjęte rozwiązanie projektowe zapewnia osłanianie wjazdu do garażu podziemnego, a więc zmniejsza uciążliwości wynikające z ruchu pojazdów, a także pozwala na optymalizację gabarytów hali garażowej". Sąd uznał, że powyższe stwierdzenie organu nie przekonuje, że mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem przemawiającym za odstępstwem od ogólnych zasad sytuowania budynków, określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Ostatecznie, formułując wytyczne dla organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd w omawianej sprawie wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ winien przede wszystkim przeanalizować, czy w sprawie faktycznie zachodzi szczególna sytuacja, uzasadniająca usytuowanie budynku w granicy, mając na uwadze dodatkowo fakt, że projekt zakłada istnienie tarasu w granicy działki. Uznanie za dopuszczalne usytuowanie budynku w granicy organ winien szczegółowo uzasadnić, wykazując, że w sprawie faktycznie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający taką lokalizację.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Dlatego ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda decyzją z dnia [...] 2019 r. znak: [...], uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. w całości i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że w kontekście wyroku WSA w Kielcach wydanego w sprawie II SA/Ke 442/18 i treści § 1 ust. 3 ustaleń miejscowego planu "(...) widzi konieczność sporządzenia przez Inwestora wnikliwego uzasadnienia dla usytuowania zabudowy działki w granicy". Wojewoda nakazał organowi pierwszej instancji, by dokonując ponownej oceny wniosku o pozwolenie na budowę i projektu budowlanego, uwzględnił uzupełnienie projektu budowlanego m.in. o uzasadnienie niezbędności usytuowania projektowanego budynku w granicy działki, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii naruszenia zasad współżycia społecznego lub też braku możliwości zlokalizowania przedmiotowego budynku w oddaleniu od granicy.

W takich okolicznościach na wezwanie organu pierwszej instancji, a potem również w ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym – na wezwanie Wojewody, inwestor przedstawił pisemne uzasadnienie dla lokalizacji budynku w granicy. Spółka, wyjaśniając tę kwestię, wskazała, że za lokalizacją zjazdu na działkę wzdłuż zachodniej granicy nieruchomości oraz budową ściany osłaniającej drogę dojazdową do wjazdu do zamkniętego garażu podziemnego w granicy z sąsiednią działką przemawia szereg czynników:

- lokalizacja planowanego zjazdu pokrywa się z istniejącym zjazdem na działkę, powiela istniejące, utrwalone rozwiązanie;

- zasada wzajemności - na działce sąsiedniej, wzdłuż tej samej granicy (w odległości około 2 m) zlokalizowany jest zjazd do garażu podziemnego, zjazd ten jest również przykryty;

- lokalizacja tożsamego rozwiązania projektowego powoduje wzajemne zrównoważenie potencjalnych uciążliwości;

- obudowany i zamykany zjazd do garażu na działce sąsiedniej (a także teren w jego bezpośrednim sąsiedztwie) jest wykorzystywany jako miejsce gromadzenia odpadów, w tej sytuacji zasadne jest odizolowanie potencjalnych uciążliwości poprzez budowę osłony (ściany) w granicy;

- osłonięcie drogi manewrowej do wjazdu do garażu podziemnego eliminuje potencjalne uciążliwości, za jakie można uznać ruch pojazdów mechanicznych;

- zadaszenie wjazdu sprzyja komfortowi użytkowania pomieszczeń mieszkalnych usytuowanych bezpośrednio nad wjazdem, jak i lokali biurowych na działce sąsiedniej;

- zadaszenie eliminuje emisję potencjalnych odgłosów powodowanych przez uruchamianie bramy garażowej, które to mogą być słyszalne w porze nocnej;

- odizolowanie zjazdu od niekorzystnych czynników atmosferycznych (zwłaszcza w okresie zimowym) sprzyja bezpieczeństwu użytkowania zjazdu i pozwala zwiększyć kąt jego nachylenia, co wpływa na skrócenie jego długości (co z kolei jest korzystne z punktu widzenia ograniczenia potencjalnej uciążliwości, o których mowa powyżej);

- za przekryciem zjazdu oraz lokalizacją pełnej ściany nośnej je podtrzymującej w granicy z nieruchomością sąsiednią przemawiają również względy konstrukcyjne (eliminacja nadwieszenia części budynku nad drogą dojazdową);

- zadaszenie zjazdu umożliwia zagospodarowanie jego części w formie stałej donicy, pozwalającej na wprowadzenie strefy buforowej w postaci powierzchni zielonej - biologicznie czynnej, co dodatnio wpływa na komfort użytkowników budynku i jego sąsiedztwa - bezpośredniego otoczenia;

- lokalizacja obudowanego zjazdu przy granicy działki pozwala na optymalizację gabarytów hali garażowej, co znacząco zmniejsza głębokość wykopu, co w tym przypadku może mieć istotny wpływ w związku z poziomem wód gruntowych; budowa np. dwukondygnacyjnego garażu podziemnego jest wykluczona właśnie z powodu poziomu okolicznych wód gruntowych; realizacja głębokiego wykopu poniżej poziomu wód mogłaby istotnie naruszać stosunki wodne i mieć negatywne skutki dla zabudowy sąsiedniej;

- lokalizacja zjazdu w centralnej części działki jest niewskazana z uwagi na układ konstrukcyjno-funkcjonalny budynku mieszkalnego; gabaryty rampy zjazdowej w istotny sposób wpływają na możliwość racjonalnego użytkowania hali garażowej, rozpiętości konstrukcji na kondygnacjach nadziemnych, lokalizacji szybu windowego i warunków ewakuacji w warunkach zagrożenia pożarowego;

- lokalizacja zjazdu wzdłuż wschodniej granicy nieruchomości jest ograniczona z uwagi na kształt działki - niewielkie załamanie przebiegu granicy zawęża działkę o kilkadziesiąt centymetrów, co utrudnia ukształtowanie ustroju konstrukcyjnego ze względu na wymaganą szerokość zjazdu;

- z uwagi, że na działce sąsiedniej od strony wschodniej, przy granicy nieruchomości zlokalizowany jest podziemny zbiornik retencyjny na wody deszczowe, lokalizacja rampy zjazdowej (obniżenie terenu) mogłaby doprowadzić do powstawania nadmiernego obciążenia na ścianę graniczną, co mogłoby skutkować potencjalnym naruszeniem konstrukcji, wykonanie stosownych zabezpieczeń jest ekonomicznie nieuzasadnione.

W uzasadnieniu obecnie kontrolowanej decyzji organ odwoławczy przytoczył w znacznej części powyższe wyjaśnienia Spółki, a nadto wskazał na twierdzenia inwestora, że "...projektowane rozwiązanie [jest] zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i w żaden sposób nie narusza zasad współżycia społecznego, a wręcz przeciwnie - niweluje potencjalne uciążliwości. (...) dopuszczenie w planie miejscowym realizacji zabudowy w granicy pozwala wybudować równą wysokości całego budynku (4 kondygnacje). W przedmiotowej sytuacji planowana ściana graniczna jest zdecydowanie niższa i można ją uznać za rozwiązanie tożsame z pełnym murem granicznym ..."." Organ drugiej instancji zwrócił uwagę na to, że inwestor omówił 5 wariantów przedmiotowej inwestycji, wykazując, że jedynie wariant procedowany zapewnia jej rentowność oraz że inwestor podniósł także, że zasady współżycia społecznego nie mają charakteru norm prawnych, ale stanowią uzasadnione moralnie reguły postępowania jednych osób wobec drugich w życiu społecznym oraz że w opinii inwestora bez wątpienia wykazano, że zadaszenie wjazdu do garażu (i w konsekwencji budowa ściany) w części zachodniej granicy działki nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w dotychczasowym wykorzystywaniu nieruchomości sąsiedniej i w żaden sposób nie zakłóca funkcjonowania zarówno działalności handlowej jak i szkoły muzycznej.

W kontekście wyjaśnień inwestora Wojewoda stwierdził, że uzasadnienie dla usytuowania ściany przedmiotowego budynku w granicy działki inwestora, przedstawione w postępowaniu przeprowadzonym po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, a zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Nr [...], nie różni się od uzasadnienia nieprzyjętego przez Sąd w sprawie II SA/Ke 442/18. Uzasadnienie to, zdaniem organu odwoławczego, nie zawiera nowych treści, jest rozszerzeniem i omówieniem poprzednich wyjaśnień. W ocenie organu odwoławczego, przedłożone przez inwestora uzasadnienie dla zaprojektowania w granicy działki ściany stanowiącej obudowę wjazdu do garażu, ogranicza się do wykazania, że przedmiotowa ściana usytuowana w granicy działek, a także i cały budynek, nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; inwestor nie wskazał żadnych niewymienionych poprzednio, szczególnych kwestii, niezależnych od inwestora, wymuszających zaprojektowanie przedmiotowego budynku w granicy działek. Jak dalej wyjaśnił organ drugiej instancji, negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Zatem organ ten nie znalazł podstaw prawnych, aby zaakceptować proponowane przez inwestora usytuowanie przedmiotowego budynku na działce nr [...] i utrzymać w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta. Podstawę rozstrzygnięcia decyzji organu odwoławczego, jak organ ten ponownie podkreślił, stanowił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wydany w sprawie II SA/Ke 442/18. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy ocenił, że mur o wysokości jednej kondygnacji, około 3,60 m i długości 25,30 m, usytuowany w granicy, jest wysoce agresywnym elementem w przestrzeni przeznaczonej dla zabudowy mieszkaniowej i usługowej, ale także dla rekreacji, wypoczynku, sportu, rozrywki, organizacji imprez masowych, na którym znajduję się zalew i dolina rzeczna, gdzie zakazana jest nawet budowa ogrodzeń z betonowych elementów prefabrykowanych - ustalenia miejscowego planu - § 10 pkt 5. Nadto Wojewoda odniósł się do wyjaśnień inwestora odnośnie usytuowania wjazdu do garażu przy granicy działki w miejscu istniejącego zjazdu.

Niemniej przywołane wyżej twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zestawieniu z wyjaśnieniami Spółki złożonymi w postępowaniu administracyjnym celem wykazania niezbędności lokalizacji budynku w granicy działki wskazują – zdaniem Sądu – że zasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że Wojewoda uznał, iż przy rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie II SA/Ke 442/18 Sąd dokonał już analizy wyjaśnień inwestora przedstawionych w toku postępowania administracyjnego skontrolowanego przez Sąd w tamtej sprawie, a ponieważ te wyjaśnienia w zasadzie zostały powielone w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, to nie mogą one umotywować przyjęcia, że w sprawie faktycznie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający lokalizację budynku w granicy. W ocenie organu drugiej instancji, związany był ten dyspozycją art. 153 p.p.s.a. - nie mógł zaakceptować wyjaśnień Spółki, skoro uzasadnienie dla usytuowania ściany przedmiotowego budynku w granicy działki inwestora nie zawiera nowych treści, jest rozszerzeniem i omówieniem poprzednich wyjaśnień. Sąd w tej sprawie nie podzielił jednak takich stanowiska Wojewody w kontekście treści uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie II SA/Ke 442/18. Zdaniem Sądu, wnikliwa analiza tego uzasadnienia prowadzi do odmiennych wniosków niż te, które przedstawił Wojewoda w uzasadnieniu kontrolowanego aktualnie aktu.

Sąd w sprawie II SA/Ke 442/18 nie przeprowadził analizy całokształtu okoliczności wskazywanych przez inwestora w toku postępowania administracyjnego, które miały (i mają) uzasadniać budowę budynku w granicy. Sąd w omawianej sprawie, po dokonaniu wykładni ustaleń miejscowego planu, zwrócił wyłącznie uwagę na konieczność dokonania przy ponownym rozpoznaniu sprawy analizy wyjaśnień inwestora przemawiających za projektowanym usytuowaniem budynku. Sąd zwrócił uwagę na lakoniczne uzasadnienie organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu wówczas kontrolowanej decyzji i stwierdził, że jest ono niewystarczające do wykazania, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykładanego tak, jak wyjaśnił to Sąd w sprawie II SA/Ke 442/18. Argumentacja organu odwoławczego zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ewentualnie mogłaby przekonywać o słuszności oceny odnośnie zakresu związania organu wytycznymi z wyroku sądowego w sprawie II SA/Ke 442/18, gdyby faktycznie w tej sprawie Spółka powoływała się wyłącznie na te przesłanki za usytuowaniem budynku w granicy, jakie wynikały z uzasadnienia uchylonej przez Sąd decyzji z dnia [...] 2018 r. Taka sytuacja jednak w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Sąd bowiem przywołał w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Ke 442/18 fragment uzasadnienia skontrolowanej wówczas decyzji takie przesłanki, jak “(...) przyjęte rozwiązanie projektowe zapewnia osłanianie wjazdu do garażu podziemnego, a więc zmniejsza uciążliwości wynikające z ruchu pojazdów, a także pozwala na optymalizację gabarytów hali garażowej". One okazały się niewystarczające dla wykazania, że mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem przemawiającym za odstępstwem od ogólnych zasad sytuowania budynków, określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Natomiast w toku postępowania administracyjnego, toczącego się zarówno przed wydaniem wyroku w sprawie II SA/Ke 442/18, jak i po wydaniu tego wyroku, Spółka powołała się na szereg innych argumentów mających przemawiać za przyjęciem, że w przypadku przedmiotowej inwestycji zachodzi szczególny przypadek uzasadniający budowę budynku w granicy działki. Wojewoda dokonał pewnej ogólnej interpretacji tych okoliczności i przez to przedstawione wyjaśnienia nie są wystarczające dla zaaprobowania podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, uwzględniając zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Jako przedwczesną należy ocenić odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę, skoro nie doszło do wszechstronnej analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem wytycznych Sądu zawartych w wyroku II SA/Ke 442/18. Błędne przekonanie organu odwoławczego o dokonaniu przez Sąd analizy wszystkich przesłanek, na jakie powołał się inwestor, projektując ścianę budynku w granicy, doprowadziło ten organ do naruszenia przepisów art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Wojewoda pominął chociażby te wyjaśnienia, które – zdaniem inwestora - uniemożliwiają mu zaprojektowanie zjazdu wzdłuż wschodniej i centralnej granicy działki, czy też te dotyczące obaw o naruszenie stosunków wodnych. Organ drugiej instancji co prawda zwrócił uwagę na to, że uzasadnienie dla zaprojektowania w granicy działki ściany stanowiącej obudowę wjazdu do garażu, ogranicza się do wykazania, że przedmiotowa ściana usytuowana w granicy działek, a także i cały budynek, nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niemniej trudno jednoznacznie stwierdzić, których konkretnie wyjaśnień inwestora ten wniosek dotyczy.

Wyjaśnić przy tym trzeba, że nie okazała się także wystarczająca dla oddalenia skargi wskazana przez organ odwoławczy niezgodność projektowanej inwestycji z § 10 pkt 5 miejscowego planu, albowiem została ona wyłącznie ubocznie i pobieżnie powołana przez organ, bez wyjaśnienia tej oceny spełniającego wymogi przywołanych wyżej zasad postępowania administracyjnego, skoro sporna ściana budynku zaprojektowana w granicy działki nie będzie zgodnie z projektem budowlanym ogrodzeniem składającym się z betonowych elementów prefabrykowanych.

Reasumując, w niniejszej sprawie organ odwoławczy zobowiązany był do zrealizowania wytycznych Sądu określonych w sprawie II SA/Ke 442/18 i z tego obowiązku nie wywiązał się w sposób należyty.

Niewykluczone, że ponowna wnikliwa analiza wszystkich okoliczności, na jakie powołał się inwestor w sprawie, które mają przekonywać o niezbędności zaprojektowania ściany budynku w granicy, doprowadzi do wniosku, że inwestycja będzie naruszać § 10 ust. 6 miejscowego planu w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i wówczas odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę okaże się zasadna. Niemniej dopóki takiej analizy w tej sprawie brakuje, nie sposób zaaprobować takiego rozstrzygnięcia sprawy jak w zaskarżonej decyzji. Gdyby jednak analiza, jaką organ drugiej instancji przeprowadzi przy ponownym rozpoznaniu sprawy, doprowadziła do odmiennej oceny wyjaśnień inwestora odnośnie możliwości lokalizacji ściany budynku w granicy, organ winien doprowadzić do uzyskania od inwestora kompletnej analizy przesłaniania i nasłonecznienia, co będzie wymagać uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie w trybie art. 35 ust. 3 P. b. Z uwagi na treść art. 15 k.p.a. może to skutkować koniecznością uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Należy bowiem podzielić ustalenie organu odwoławczego, że zastosowana przez inwestora metodologia oceny nasłonecznienia pomieszczeń jest nieprawidłowa. Sąd w uzasadnieniu wyroku II SA/Ke 442/18 wyjaśnił, że weryfikacja faktycznego nasłonecznienia pomieszczenia, czego wymaga § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie może opierać się na zaprezentowaniu czasu nasłonecznienia dla dowolnego dnia równonocy i nałożeniu na organ prowadzący postępowanie obowiązku dokonania jego uzupełniającej analizy poprzez albo dodanie albo odjęcie jednej godziny (do) od obliczonych godzin nasłonecznienia w zależności, czy konkretna ocena była sporządzana dla 21 marca, czy też 21 września. Sąd w tamtej sprawie zwrócił uwagę na brak przedstawienia nasłonecznienia na każdy z dni równonocy i powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że z treści § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika niewątpliwe wymaganie, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony "w dniach równonocy (21 marca i 21 września)", co należy rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu. Takiego ustalenia w przedłożonej przez inwestora dokumentacji dotyczącej analizy nasłonecznienia zabrakło. Do skargi Spółka załączyła opinię M. K. z dnia 18 sierpnia 2020 r. (którą – podobnie jak pozostałe załączniki do skargi - Sąd potraktował jako uzupełnienie zarzutów, wniosków i uzasadnienia skargi) wyjaśniając przyjęta przez inwestora metodologię oceny nasłonecznienia pomieszczeń, niemniej wytyczne Sądu zawarte w wyroku II SA/Ke 442/18 są jednoznaczne i wymagające uwzględnienia zmiany czasu urzędowego. Poza tym, co jeszcze należy podkreślić, występują istotne dla wyniku sprawy rozbieżności pomiędzy analizą nasłonecznienia przedstawioną przez inwestora a analizą sporządzoną przez architekta W.G. Organ pierwszej instancji tych rozbieżności w uzasadnieniu wydanej w dniu [...] 2020 r. nie wyjaśnił.

Sąd uwzględnił zatem ten zarzut skargi, który dotyczył naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a., niemniej wyłącznie w zakresie, o którym mowa wyżej, czyli niewystarczającej analizy wyjaśnień inwestora w zakresie usytuowania budynku w granicy działki. Niezasadne okazały się wszystkie te zarzuty, które zmierzały do wykazania spełnienia przez Spółkę warunku z § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wobec braku kompletnej analizy nasłonecznienia, jaką przedłożyła Spółka. Odnośnie twierdzenia skarżącego, że to projektant ponosi odpowiedzialność za treść projektu budowlanego, zwrócić należy ponownie uwagę na ocenę prawną zawartą w wyroku Sądu w sprawie II SA/Ke 442/18, że organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Natomiast jako przedwczesne należy ocenić zarzuty prawa materialnego z uwagi na stwierdzone w sprawie naruszenia prawa procesowego. Dopiero, gdy postępowanie administracyjne zostanie przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa procesowego, możliwa będzie ocena, czy w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego.

Z podanych wyżej powodów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na koszty te złożyły się wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika i opłata skarbowa od pełnomocnictwa.