Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania O. P. S.A. (dawniej [...] S.A.), od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] w sprawie określenia O. P. S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2010 r. w kwocie [...]zł, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i określiło wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2010 w kwocie [...]zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2010r. do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynęła deklaracja Spółki na podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2010, w której wykazano do opodatkowania:

- powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - 2.60 m˛,

- powierzchnię budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - 39.24 m˛ oraz należny podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł.

Postanowieniem z dnia [...] wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010. W ramach prowadzonego postępowania dowodowego zobowiązano podatnika do doręczenia wykazu środków trwałych na okoliczność określenia wartości budowli, w tym kabli telekomunikacyjnych na terenie Gminy W. na dzień 1 stycznia 2010 r. stanowiących podstawę do obliczenia amortyzacji za rok 2010, nie pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych ich wartość z dnia 1 stycznia, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik spółki dostarczył nośnik danych zawartych na płycie CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych, [...] i [...] dla obszaru Gminy W.. Zdaniem pełnomocnika przedłożone dane pozwalają na wyodrębnienie i następnie wyliczenie wartości obiektów, które organ podatkowy zamierza opodatkować jako budowle.

Postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy postanowił dopuścić dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność określenia wartości budowli (kabli telekomunikacyjnych) na terenie Gminy W. na dzień 1 stycznia 2010 r. stanowiących podstawę do obliczania amortyzacji za rok 2010, nie pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych, ich wartość z dnia 1 stycznia w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję, którą określił wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2010 w kwocie [...]zł, przyjmując do opodatkowania:

- grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą - 2.60 m˛,

- powierzchnię budynków związanych z poprowadzoną działalnością - 39.24 m˛,

- wartość budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą za okres od stycznia do lipca 2010 r. w kwocie [...]zł. Powierzchnia gruntu i budynku przyjęta do opodatkowania została ustalona na podstawie złożonej deklaracji w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2010. Wartość budowli została ustalona na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy. Przedstawione przez stronę skarżącą wyciągi z ewidencji środków trwałych zawarty na płytach CD, nie pozwalały zdaniem organu na ustalenie wartości budowli do opodatkowania tj. telekomunikacyjnych kabli telefonicznych. Zawarte na w/w płytach dane nie dotyczyły w pełni obszaru, na którym jest położona Gmina W.. Biegły sporządzając opinię wyodrębnił 7 budowli, które zostały szczegółowo opisane i ustalono ich wartość na dzień 1 stycznia 2010 r. w kwocie [...]zł.

W wyniku rozpoznania odwołania spółki od decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i określiło wymiar podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł.

Kolegium stwierdziło, że zasadniczym elementem sporu w przedmiotowej sprawie jest zakwalifikowanie telekomunikacyjnych linii kablowych, stanowiących własność strony skarżącej, umieszczonych w kanalizacji kablowej, która z kolei stanowi własność osoby trzeciej, jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w konsekwencji opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dodatkowo spółka zarzuciła nieprawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania - wartości budowli, przez brak przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych spółki.

Kolegium zaznaczyło, że organ podatkowy w ramach prowadzonego postępowania dowodowego wzywał spółkę do przedstawienia ewidencji środków trwałych na okoliczność określenia wartości budowli (kabli telekomunikacyjnych) posiadanych na terenie Gminy W. na dzień 1 stycznia 2010 r. Spółka przedstawiła wyciąg z ewidencji środków trwałych na nośnikach danych w postaci płyt CD na obszarze Gminy W.. W wyniku dokonanej analizy przedstawionych danych ustalono, że przedstawiony przez spółkę materiał dowodowy zawarty na płytach CD okazał się nieczytelny, brak było możliwości zidentyfikowania określonych środków trwałych i odczytaniu ich wartości wg. stanu na dzień 1 stycznia 2010 r.

Wobec niewykazania przez stronę w złożonej deklaracji w podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2010 wartości budowli do opodatkowania - organ podatkowy I instancji powołał biegłego, który miał ustalić tę wartość.

Organ odwoławczy zaznaczył, że zasadne jest stanowisko spółki w zakresie zawyżenia wartości budowli przyjętych do opodatkowania, o wartość kanalizacji kablowej, która nie stanowiła własności skarżącej spółki.

Kolegium dokonało korekty (zmniejszenia) podstawy opodatkowania, tj. wartości budowli o wartość kanalizacji kablowej (budowle nr 2, 4 i 5) i ustaliło łączną wartość budowli podlegającej opodatkowaniu na kwotę [...]zł (telefoniczne sieci telekomunikacyjne), przy uwzględnieniu wskaźnika procentowego robót kablowych 31,64% (opinia biegłego) - [...] x 31.64%= [...] zł.

Organ podatkowy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie jest sporny fakt, że w dniu [...] stycznia 2009 r. została zawarta umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego ruchomych składników majątkowych (pomiędzy T. S.A. (obecnie O. P. S.A.) - jako korzystający, a T. Sp. z o.o. (podmiot w 99,99% zależy od T. S.A.) jako finansujący. Strony uzgodniły, że przedmiot leasingu pozostaje własnością finansującego przez cały okres leasingu, w związku z czym finansujący ponosi ciężar podatku od nieruchomości od przedmiotu leasingu, zaś korzystający dokonuje odpisów amortyzujących. W wyniku zawarcia w/w umowy spółka przestała być właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych.

Organ odwoławczy przytoczył rozstrzygnięcia WSA (I SA /Gd 203/15 z dnia 6 maja 2015 r., i SA /BK 232/15 z dnia 28 kwietnia) i stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym, telekomunikacyjne linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, bez względu na to, kto jest właścicielem kanalizacji kablowej, w której są posadowione te linie kablowe.

Kolegium wydając zaskarżoną decyzję ustaliło jako przedmiot opodatkowania za rok podatkowy 2010 powierzchnię gruntu i budynku związanych z prowadzoną działalnością budowlaną odpowiednio: 2,60 m˛ i 39.24 m˛ (dane wynikające z deklaracji podatkowej za rok 2010) oraz wartość budowli za okres od stycznia do lipca 2010 r. w wysokości [...] zł przy zastosowaniu wskaźnika 31.64% (procentowy udział robót kablowych), zgodnie z opinią biegłego.

W skardze spółki na decyzję SKO strona wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 123 § 1 oraz 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przez uniemożliwienie zadania pytań biegłemu w sytuacji, w której opinia biegłego była podstawowym dowodem w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli;

- art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe, mimo iż za okres roku 2010 - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

- art. 4 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 4 ust. 7-8 u.p.o.l. gdyż ustalono podstawę opodatkowania od budowli w sposób inny niż wynikający z tych przepisów.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała swoją argumentację w zakresie wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok podatkowy 2010 (I-VII) telekomunikacyjnych linii telefonicznych, przebiegających przez kanalizację kablową nie stanowiącej własności skarżącej spółki. Opodatkowanie linii kablowych przebiegających przez kanalizację kablową za okres I-VII 2010 r. oznacza w przedmiotowej sprawie naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z w/w przepisami u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel budowli, a zatem niewłaściwym zastosowaniem tych przepisów jest opodatkowanie skarżącej spółki, która nie jest właścicielem budowli (kabli telekomunikacyjnych i kanalizacji kablowej).

Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza zasady prowadzenia postępowania podatkowego z uwagi na brak zapewnienia w toku postępowania możliwości zadawania pytań biegłemu w trakcie jego przesłuchania na okoliczność sporządzonej opinii w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawowy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako samodzielnych budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca kwestionuje sposób, w jaki organy podatkowe dokonały ustalenia podstawy opodatkowania oraz fakt opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność innego podmiotu.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko prawne w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie wyrażone przez WSA w sprawach o sygn. akt. I SA/Lu 730/15 i I SA/Łd 385/15, a także przez WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 126/15 oraz uznaje za zasadne przytoczenie argumentacji tam powołanej.

Nie jest kwestią sporną, że kanalizacja kablowa jak i ułożone w niej kable stanowią całość techniczno - użytkową i dalej są wykorzystywane przez Spółkę zgodnie z przeznaczeniem, dla którego budowla powstała.

Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie związku budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Natomiast na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., obecnie Dz.U. z 2016r. poz. 290), dalej: "P.b.", obiekt budowlany to między innymi budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stanowi o tym art. 3 pkt 1 lit. b P.b. Budowla została zdefiniowana w art. 3 pkt 3 tej ustawy jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych wynika natomiast, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno - użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tworzenie całości techniczno - użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno - użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. m.in. wyroki z : 27 maja 2010 r., II FSK 1674/09, z 13 kwietnia 2011 r., II FSK 144/10, z 5 października 2010 r., II FSK 1240/10). II FSK 182/11, II FSK 1240/10, oraz II FSK 144/10).

W ocenie Sądu fakt, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli nie zmienia charakteru tej budowli, dalej mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno - użytkową czyli budowlę W wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2916 r. , sygn. akt II FSK 2782/15 Sąd stwierdził: "Rozdzielenie własności poszczególnych elementów budowli na gruncie prawa cywilnego nie oznacza, że budowla ta jako pewna techniczna całość (sieć telekomunikacyjna) utraci na gruncie prawa podatkowego ten walor i przestanie być przedmiotem opodatkowania. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącą spółkę, zgodnie z którym rozdzielenie własności tych dwóch elementów sieci powodowałoby, że okablowanie nie stanowiłoby już przedmiotu opodatkowania oznaczałoby, że to od woli podatnika, a nie od woli ustawodawcy, zależałoby, co jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W przepisach prawa podatkowego brak jest też zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Przeciwnie – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być zatem właściciel części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną, nadającą się do określonego użytku całość.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu - organ słusznie powołuje się na treść ww przepisu i wywodzi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle, jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność, że poszczególne części budowli należą do różnych właścicieli nie stanowi przeszkody do opodatkowania tych poszczególnych części budowli. W niniejszej sprawie, jak już wskazano, związek linii kablowych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą jest oczywisty, a zatem uprawnione jest również opodatkowanie Spółki jako właściciela części budowli (linii kablowych). Linie te należy zaliczyć do sieci technicznych i sieci uzbrojenia terenu, wymienionych w art. 3 pkt 3 P.b. Sieć telekomunikacyjna, jak już wskazano, jest również niewątpliwie budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas oba te składniki tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast sprzedaż, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, na podstawie umowy z [...] kanalizacji kablowej T. Sp. z o.o. z jednoczesnym wykorzystywaniem jej na podstawie umowy leasingu przez skarżącą Spółkę, nie oznacza, że przestał istnieć związek techniczno-użytkowy pomiędzy liniami kablowymi pozostającymi własnością podatnika, a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2010r. tę część budowli, która stanowi własność skarżącej Spółki.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy właściwie dokonał korekty podstawy opodatkowania tj. wartości budowli, o wartość kanalizacji kablowej i ustalił łączną wartość budowli podlegającej opodatkowaniu przy uwzględnieniu wskaźnika procentowego robót kablowych (opinia biegłego). Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a dla budowli zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ podatkowy w sposób prawidłowy ustalił podstawę opodatkowania budowli z uwzględnieniem opinii biegłego. Skarżąca w złożonej deklaracji na rok podatkowy 2010 w ogóle nie wykazała do opodatkowania wartości budowli. Organ podatkowy zobowiązał Spółkę do dostarczenia ewidencji środków trwałych na dzień 1 stycznia 2010 r. celem określenia do opodatkowania wartości budowli. Spółka przedstawiła nośnik danych zawarty na płycie CD mający zawierać wyciąg z ewidencji środków trwałych, [...] i [...] dla obszaru Gminy W. na dzień 31 grudnia 2009 r., jednak na płycie brak było jakichkolwiek danych dotyczących tego obszaru. W tych okolicznościach wartość budowli została ustalona, zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy.

Wobec niewykonania żądania organu do przedstawienia wyciągu z ewidencji środków trwałych, zupełnie niezrozumiały jest zarzut ustalenia podstawy opodatkowania z naruszeniem art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie można uznać, że skarżąca wywiązała się z obowiązku dostarczenia wykazu środków trwałych w sytuacji, gdy na przedłożonej płycie CD brak było informacji dotyczących środków trwałych położonych na terenie Gminy W.. Fakt, że dostarczone organowi materiały nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania w sposób określony w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przyznaje pełnomocnik skarżącej wyjaśniając, że w strukturze organizacyjnej O. P. S.A. wyodrębnione są obszary i właśnie dla tych obszarów tworzona jest ewidencja środków trwałych w kształcie, jak na załączonych płytach CD.

Podkreślić należy, iż wprawdzie to na organie ciąży obowiązek ustalenia prawdy materialnej, co powinno być poprzedzone podjęciem wszelkich niezbędnych i zgodnych z prawem działań w celu ustalenia stanu faktycznego a następnie jego subsumcji pod właściwą normę prawną. Jednak nie jest to obowiązek nieograniczony, zwłaszcza w sytuacji, gdy to podatnik dysponuje pewną wiedzą i dokumentami dotyczącymi danej okoliczności. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sposób ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga szczególnej aktywności ze strony podatnika. Jeżeli natomiast podatnik uchyla się od udostępnienia materiałów, które pozwalają na niewątpliwe ustalenie podstawy opodatkowania, mimo zabiegów podejmowanych w tej kwestii przez organ, to organ nie postępuje dowolnie przyjmując w podstawie opodatkowania wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej posługując się dostępnymi materiałami czy wykorzystując przysługujące mu środki. Spółka przedstawiła płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych jednak dane te nie pozwoliły na ustalenia wartości budowli położonych na terenie Gminy W. stanowiących podstawę opodatkowania w roku 2010. Wobec czego wartość budowli została ustalona na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy.

Zdaniem Sądu nie można także czynić zarzutu z tego, iż stronie skarżącej uniemożliwiono zdawanie pytań biegłemu. Po zapoznaniu się przez stronę z wydaną opinią pełnomocnik strony złożył wniosek "umożliwienie stronie zadawania pytań biegłemu odnoszących się do przedmiotowej opinii w celu uzyskania od biegłego stosownych wyjaśnień", zakwalifikowany przez organ podatkowy jako wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania biegłego. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu zasadnie argumentując, że pełnomocnik nie wskazał, jakie konkretnie okoliczności, fakty, stwierdzenia zawarte w opinii kwestionuje, ewentualnie jakie okoliczności wymagają wyjaśnienia czy doprecyzowania. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W tym miejscu zasadnym wydaje się przedstawienie stanowiska, zgodnie z którym za ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać pogląd, że uprawnienie strony wynikające z art. 188 Ordynacji podatkowej, mające służyć zasadom z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego. Samo zgłoszenie wniosku dowodowego nie powoduje automatycznie konieczności jego uwzględnienia i przeprowadzenia. Nie przedstawienie tezy dowodowej uniemożliwia organowi dokonanie oceny, czy dany wniosek dowodowy dotyczy okoliczności mających znaczenie dla sprawy, albo czy okoliczności podnoszone przez stronę we wniosku stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Słusznie zatem stwierdził organ I instancji, że wnioskowany dowód, dotyczący przesłuchania biegłego nie może być uwzględniony, gdy skarżąca nie podniosła zarzutów co do treści opinii biegłego. W sytuacji kiedy wniosek dowodowy nie został uwzględniony, co miało miejsce w niniejszej sprawie, bezpodstawny jest zarzut, że stronie skarżącej uniemożliwiono zdawanie pytań biegłemu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.