Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W[...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1120/19 w sprawie ze skargi W[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] z dnia 25 października 2019 r. nr SKO[...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1120/19 oddalił skargę W[...]na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] z dnia 25 października 2019 r. nr SKO[...]w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia 12 lutego 2019 r. W[...]domagał się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w C[...] przy ul. O[...] stanowiącej działkę nr 6[...]o powierzchni 0,1248 m2 na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.). Pismem z dnia 13 marca 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy C[...] zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w przedmiocie przekształcenia oraz, że w celu ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia, zostanie sporządzony operat szacunkowy, jako dowód w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 29 marca 2019 r. swój udział do sprawy zgłosiła pełnomocnik wnioskodawcy adw. K[...], a następnie pismem z dnia 2 maja 2019 r. pełnomocnik wnioskodawcy wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy C[...] wskazując, że wniosek jej mandanta o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z dnia 12 lutego 2019 r. należy traktować jako wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności złożony na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 i art.8 ust. 2a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2019 r. poz. 916 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "ustawa przekształceniowa". Wobec powyższego wniosła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Burmistrz C[...] wyłączył do odrębnego postępowania sprawę o wydanie zaświadczenia i postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. odmówił jego wydania. Następnie decyzją z dnia 19 czerwca 2019 r. nr RPK[...]Burmistrz Miasta i Gminy C[...] umorzył na podstawie art. 105 k.p.a. postępowanie prowadzone z wniosku z dnia 12 lutego 2019 r.

Odwołanie od tej decyzji złożył W. S. nie zgadzając się z jej treścią i domagając się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Decyzją z dnia 25 października 2019 r. nr SKO[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P[...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż kwestia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uregulowana jest w dwóch aktach prawnych tj. ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. 2012 poz.83 ze zm.) oraz w ustawie przekształceniowej. Według pierwszej regulacji przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności odbywa się na wniosek użytkownika wieczystego i dotyczy osób fizycznych, które były użytkownikami wieczystymi nieruchomości w dacie wejścia w życie tej ustawy tj. w dniu 13 października 2005 r. Przekształcenie w tym trybie jest odpłatne. Z tego też względu organ I instancji zasadnie zlecił sporządzenie operatu szacunkowego w celu ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia. W przypadku drugiej regulacji przekształcenie odbywa się z mocy prawa lecz dotyczy wyłącznie nieruchomości, o których mowa w art. 1 ust.2 ustawy przekształceniowej, a więc nieruchomości zabudowanych wyłącznie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne wraz z budynkami gospodarczymi, garażami i innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Oznacza to, że z mocy ustawy przekształceniowej, w wypadku spełnienia wszystkich przesłanek przekształcenie następuje z mocy prawa, a właściwy organ wydaje zaświadczenie o przekształceniu z urzędu (w terminie 12 miesięcy od daty przekształcenia) albo na wniosek już wtedy właściciela gruntu (w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku). Organ podkreślił, że wnioskodawca najpierw złożył wniosek o przekształcenie na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., bo w tym trybie może nastąpić przekształcenie nieruchomości gruntowej niezabudowanej, a przedmiotowa do takich należy. Następnie w toku postępowania w dniu 2 maja 2019 r. nastąpiła modyfikacja wniosku o przekształcenie i jako jego podstawa wskazano przepisy ustawy przekształceniowej. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem. Dlatego też postępowanie z wniosku z dnia 12 lutego 2019 r. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższą decyzję złożył W[...] domagając się uchylenia decyzji obu instancji i opisując stan faktyczny i prawny sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę jako niezasadną wskazał, iż umorzenie postępowania administracyjnego następuje w drodze decyzji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części (art. 105 k.p.a.). Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Bezprzedmiotowość postępowania może bowiem wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Sąd I instancji podkreślił, iż w niniejszej sprawie wnioskiem z dnia 12 lutego 2019 r. W[...] wystąpił o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr 665, będącą własnością Gminy C[...], położoną u zbiegu ulic: O[...], Ż[...]i Armii P[...], w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Do wniosku załączone zostały wymagane dokumenty wobec czego Burmistrz Miasta i Gminy C[...] pismem z dnia 13 marca 2019r. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania. Z kolei pismem z dnia 2 maja 2019 r. pełnomocnik wnioskodawcy wystąpił do organu wskazując, iż jego wniosek o przekształcenie z dnia 12 lutego 2019r. należy traktować jako wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności złożony na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 3 w związku z ar 1, 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 8 ust. 2a ustawy przekształceniowej. Wobec powyższego na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy przekształceniowej wniesiono o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z mocy prawa, użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości. W następstwie tegoż wniosku, postanowieniem nr R[...] z dnia 12 czerwca 2019 r., organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie przedmiotowej działki z mocy prawa w prawo własności.

Sąd I instancji podkreślił, że wobec nie budzącego wątpliwości wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej działki na podstawie przepisów ustawy przekształceniowej i zakończenia tegoż postępowania postanowieniem organ I instancji nr RPK[...] z dnia 12 czerwca 2019 r., należało umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem z dnia 12 lutego 2019 r. jako bezprzedmiotowe. Co prawidłowo uczyniły organy administracji. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł W[...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 134 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. wobec niewłaściwej realizacji funkcji kontrolnej sądu i niedokonania rozstrzygnięcia w granicach sprawy administracyjnej oraz w konsekwencji oddalenia skargi bez rozpoznania wszystkich kwestii istotnych dla oceny czy skarga powinna była zostać oddalona;

2. art. 3 § 1 p.p.s.a wobec uchylenia się przez sąd I instancji od obowiązku wykonania kontroli działalności administracji publicznej i zastosowania środka określonego w ustawie oraz w konsekwencji oddalenia skargi bez rozpoznania wszystkich kwestii istotnych dla oceny czy skarga powinna była zostać oddalona,

ewentualnie

3. art. 57 § 1 pkt 1 w związku z art. 49 § 1 i art. 113 § 1 p.p.s.a. wobec niewyjaśnienia przez sąd I instancji na etapie kontroli formalnej skargi, a także przed zamknięciem rozprawy wątpliwości wynikających łącznie z treści skargi, w tym jej tytułu, oznaczeń zaskarżonych aktów oraz uzasadnienia, a w konsekwencji nieuprawnionego ustalenia, że zaskarżona skargą z dnia 18 listopada 2019 r. została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] z dnia 25 października 2019 r. w sprawie SKO[...]oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta i Gminy w C[...] z dnia 19 czerwca 2019 r. o umorzeniu postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P[...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Na wstępie należy zauważyć, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.), który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przechodząc zatem do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych należy zauważyć, iż istota kontrowersji podnoszonej w postępowaniu kasacyjnym sprowadza się do kwestii przedmiotu skargi do Sądu I instancji. Według autorki kasacji skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie dotyczy, jak uznał to Sąd I instancji, decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wywołanej wnioskiem skarżącego z dnia 12 lutego 2019 r., ale postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] z dnia 25 października 2019 r. nr SKO[...]utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy C[...] z dnia 12 czerwca 2019 r. o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Odnosząc się do tej kwestii wypada dostrzec, iż skarga jest kwalifikowanym pismem procesowym, które poza wymogami pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym, powinno także zawierać m.in., wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Analizując wypełnienie powyższego wymagania przez skargę wniesioną w badanej sprawie należy dostrzec, iż wyraźnie ona wskazuj, że dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] z dnia 25 października 2019 r. nr SKO[...], rozstrzygającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie administracyjne. Tym samym należy skonstatować, iż wniesiona skarga czyni zadość wymogowi formalnemu wynikającemu z powyższego przepisu. Konieczne jest także dostrzeżenie, iż autorka kasacji nie kwestionuje tego, iż ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] została formalnie wskazana w skardze jako przedmiot zaskarżenia. W tej sytuacji nie można zgodzić się, iż wniesiona skarga dotyczyła innego aktu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...], a mianowicie ww. postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Okoliczność, iż skarżący nawiązywał do tegoż postanowienia we wniesionej skardze, a nawet, że traktował jako "jedną sprawę" postępowania zakończone decyzją umarzającą postępowanie wywołane wnioskiem z dnia 12 lutego 2019 r. i postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, nie stanowi dostatecznego argumentu mogącego przemawiać za tym, że wniesiona skarga dotyczyła postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, nie zaś decyzji umarzającej postępowanie. Sposób sformułowania skargi i jej brzmienie, wyraźnie wskazuje, iż skarga dotyczy decyzji umarzającej postępowanie administracyjne. Okoliczność, iż decyzja ta pozostaje "w związku" z postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, nie podważa tego, że przedmiotem skargi była ww. decyzja. Jest bowiem oczywiste, iż postępowania zakończone umorzeniem i odmową wydania zaświadczenia są ze sobą funkcjonalnie związane, ale ów aspekt nie stanowi dostatecznej przesłanki do ignorowania wyraźnego wskazania w skardze zaskarżonego aktu. Tym samym argumentacja uzasadnienia skargi pozostająca "w związku" z ogólnie pojmowaną kwestią przekształcenia prawa do nieruchomości, również nie podważa konkluzji Sądu I instancji w kwestii przedmiotu skargi. Nie można bowiem uznać, iż argumentacja ta abstrahowała od kwestii umorzenia postępowania, skoro przekonywała o istnieniu podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Kwestie te stanowią obraz tych samych instytucji prawnych, aczkolwiek widziany w innej perspektywy. Z tego punktu widzenia brak jest przekonywujących argumentów, które pozwoliłyby uznać, że wniesiona skarga jest "bardziej" skargą na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia niż na decyzję o umorzeniu postępowania. Nie można więc zgodzić się, że została wadliwie zakwalifikowana przez przewodniczącego wydziału, a w konsekwencji wadliwie rozpoznana przez Sąd I instancji. Powyższe uwagi nie pozwalają potwierdzić zarzutu naruszenia art. 57 § 1 pkt 1 w związku z art. 49 § p.p.s.a., skoro wniesiona skarga nie zawierała braków formalnych, a jednocześnie wyraźnie wskazywała zaskarżony akt, tj. decyzję o umorzeniu postępowania.

Mając na uwadze, iż argumentacja skargi kasacyjnej nie wskazuje na zaskarżenie przedmiotową skargą kilku aktów, a więc obok decyzji o umorzeniu postępowania także postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, z czym koreluje brak przywołania w podstawach kasacyjnych zarzutu naruszenia art. 57 § 3 p.p.s.a., to powyższa kwestia wykracza poza podstawy kasacyjne, którymi Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany (art. 176 § 1 pkt 2 i art. 183 § 1 p.p.s.a.) i nie może być przedmiotem badania w postępowaniu kasacyjnym.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, co oznacza stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a więc dokonania przez sąd oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: wyroki NSA z dnia 9 maja 2012 r., I OSK 1839/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze, iż w skardze kasacyjnej nie wykazano aby skarga zaskarżała postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, nie zaś decyzję o umorzeniu postępowania, to nie można potwierdzić zarzutu niezdatności sprawy do wyrokowania w kwestii legalności decyzji o umorzeniu postępowania.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na tym przepisie należy wykazać, że sąd I instancji w okolicznościach konkretnej sprawy powinien wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, to jednak zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). Powszechnie przyjmuje się, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (vide: B.Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999/1/51). O ile jest oczywista tożsamość podmiotowa spraw zakończonych umorzeniem postępowania administracyjnego i postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, o tyle brak jest takiej tożsamości w zakresie podstawy prawnej i faktycznej podjętych rozstrzygnięć, ale także w zakresie podstaw prawnych obu tych postępowań. Nie budzi wątpliwości, iż skarżący w toku tych postępowań domagał się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność w oparciu o odmienne reżimy prawne, tj. na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz w oparciu o przepisy ustawy przekształceniowej. Mając na uwadze, iż skarga kasacyjna nie podważyła tego, iż przedmiotem skargi była decyzja umarzająca postępowanie wywołane wnioskiem przekształceniowym skarżącego z dnia 12 lutego 2019 r., to tym samym za znajdujące się poza granicami niniejszej sprawy należy uznać zagadnienia prawne odnoszące się do przekształcenia prawa do nieruchomości na podstawie przepisów ustawy przekształceniowej, w tym zbadanie legalności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z mocy prawa użytkowania wieczystego we własność. Pominięcie powyższych kwestii wśród rozważań dokonanych zaskarżonym wyrokiem nie stanowiło zatem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

Nie można także potwierdzić trafności zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Regulacja te stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Nie ma ona charakteru procesowego ale ustrojowy, określa bowiem zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Sąd mógłby naruszyć ów przepis ustrojowy wyłącznie wtedy gdy oceniłby działalność podmiotu spoza administracji publicznej. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów, że Sąd I instancji dokonał tego rodzaju kontroli. Powszechnie przyjmuje się, że to czy dokonana zaskarżonym wyrokiem ocena legalności zaskarżonego aktu była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisów ustrojowych (vide: R.Hauser, A.Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., I OSK 345/2010; www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.