Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych -skargę oddala-

Przedmiotem skargi M. T. (dalej w skrócie: "skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Kwestionowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] zwrócił się do Starosty z wnioskiem o uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo- handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą oraz miejscami postojowymi (ok. 20 szt.) na działce o nr ewid. 1707/7 określonej konturem ABCD zgodnie z załącznikiem graficznym, w miejscowości B., gmina [....].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Starosta działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p."), art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.o.g.r.l."), oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") - odmówił uzgodnienia projektu decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Starosta wyjaśnił, że jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest, aby teren objęty inwestycją nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Starosty teren pod przedmiotową inwestycję wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż działka o nr ewid. 1707/7 o pow. 0,2779 ha objęta wnioskiem, stanowi użytek rolny wytworzony z gleb pochodzenia mineralnego, klasa bonitacji PsIII. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, są gruntami rolnymi.

Starosta wskazał, że zgodnie z Archiwalnym Planem Przestrzennego Zagospodarowania "teren jest częściowo objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1." Natomiast na załącznikach graficznych stanowiących integralną część ww. projektu decyzji wyznaczono obszar konturu do uzgodnienia, który nie został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust 1.

W ocenie Starosty analiza warunków wymienionych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. dla gruntu wskazanego we wniosku wykazała, iż grunt ten nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie.

Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na powyższe postanowienie, SKO postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymało je w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia SKO stwierdziło, że w sprawie bezspornym jest, co potwierdza również skarżący, iż jedynie część działki objętej procesem inwestycyjnym, była objęta zgodą na inne niż rolnicze wykorzystanie w poprzednio obowiązującym planie miejscowym (teren oznaczony symbolem MN). Istnienie zatem zgody na inne niż rolnicze wykorzystanie jedynie części tej nieruchomości, skutkować musi przyjęciem, iż konieczna staje się ocena spełnienia warunków całej działki nr ewid. 1707/7, objętej wnioskiem inwestora, pod kątem dopuszczalności prowadzenia planowanej inwestycji, czyli innego niż rolniczego wykorzystania.

SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z kolei w myśl art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. - nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy,

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. przez obszar zwartej zabudowy rozumie się obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.

Z kolei przez zwartą zabudowę rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m (art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l.).

SKO wskazało, że uzgadniany projekt decyzji dotyczy działki oznaczonej nr ewid. 1707/7 położonej w miejscowości B., na której planowana jest inwestycja (oznaczona na załączniku graficznym konturem ABCD). Zdaniem SKO, obszar wyznaczony przez architekta na mapie zasadniczej stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy jest nieprawidłowy i nie odpowiada definicji obszaru zwartej zabudowy określonej w art. 4 pkt 30 u.o.g.r. Skoro bowiem obwiednia ma być prowadzona w odległości 50 m albo od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków lub po zewnętrznych granicach działek na których położone są budynki (jeśli ich odległość od granic działki jest mniejsza niż 50 m) to w ocenie SKO przyjąć należy, iż w obszarze zwartej zabudowy mogą się znaleźć wyłącznie działki już zabudowane, co wyklucza z obszaru analizowanego pojęcia działki niezabudowane, przy czym zabudowa powinna spełniać warunki ustalone w ustawie dla zwartej zabudowy (nie bierze się pod uwagę budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej). Obszar zwartej zabudowy w zasadzie zamyka się w granicach działek, na których zlokalizowane są budynki tworzące zwartą zabudowę.

SKO wskazało, że ze znajdujących się w aktach sprawy map terenu projektowanej inwestycji wynika bezsprzecznie, iż działka skarżącego jest aktualnie działką niezabudowaną. Dlatego też granice tej działki nie mogą posłużyć do wyznaczenia granicy obszaru zwartej zabudowy.

SKO stwierdziło, że działka na której planowana jest inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., bowiem leży w całości poza obszarem zwartej zabudowy. W tej sytuacji, brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ grunt ww. działki nie spełnia warunku związanego z położeniem w obszarze zwartej zabudowy, to zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne wymaga obecnie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającego go postanowienia Starosty, oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to:

- dowolną, błędną interpretację przepisu art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., całkowicie sprzeczną zarówno z jego treścią jak i zasadami wykładni logicznej oraz intencją ustawodawcy,

- błędne stwierdzenie, że nie znajduje w sprawie zastosowania przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w sytuacji, gdy faktycznie spełnione są łącznie wszystkie 4 warunki, o których mowa w tym przepisie,

- naruszenie art. 64 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy spełniającej wszystkie wymogi u.p.z.p., co stwierdził Wójt Gminy [...],

- nadinterpretację i błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., w kontekście stanu faktycznego sprawy.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności (wręcz całkowite zignorowanie zarzutów zażalenia m. in., że część działki nr ewid. 1707/7 była już "planistycznie odrolniona" w procedurze uchwalenia planu przestrzennego, który stracił ważność oraz, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy żadnego znaczenia nie mają zapisy planu przestrzennego, który przestał obowiązywać, a co było analizowane i brane pod uwagę przez organ I instancji), dokonanie dowolnej oceny dowodów i dowolnej interpretacji przepisów, całkowite pominięcie przedstawionej przez skarżącego logicznej wykładni przepisu art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, niepoddanie analizie całego materiału dowodowego i wybiórcze oparcie rozstrzygnięcia jedynie na dowodach je wspierających,

- rażące naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. przez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia,

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w sytuacji rażących braków w wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy przez organ I instancji, na co skarżący zwracał uwagę w zażaleniu, oraz nie zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że działka o nr ewid. 1707/7 położona jest w ścisłym centrum miejscowości B., będącej siedzibą gminy, w narożu skrzyżowania głównych dróg. Stanowi w zasadzie jedyną niezabudowaną jeszcze enklawę w tym miejscu. Działka ta, od swojej północnej strony, została częściowo objęta zgodą na inne niż rolnicze wykorzystanie w poprzednio obowiązującym planie miejscowym. W tej części spełnione są więc wymogi art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a zatem w ocenie skarżącego odnośnie tej części działki nie ma przeszkód by wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

Skarżący stwierdził, że działka nr ewid. 1707/7 na długości ok. 80 m, mierząc od jej północnej granicy, znajduje się w "obszarze zwartej zabudowy", co stanowi ok. 57 % powierzchni całej działki w konturze ABCD. Spełnione są więc wymogi art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l.

Zdaniem skarżącego, wykładnia logiczna definicji "obszaru zwartej zabudowy" nie pozostawia wątpliwości, iż obwiednię obszaru zwartej zabudowy można prowadzić alternatywnie. Prawodawca w definicji użył spójnika "lub" co oznacza tzw. "alternatywę łączną". Można więc stosować zarówno rozwiązanie podane przed spójnikiem "lub" jak i rozwiązanie podane po tym spójniku. Za taką interpretacją przemawia także wykładnia celowościowa, gdyż nie było celem ustawodawcy stworzenie takiej sytuacji, że decyzję o warunkach zabudowy można wydać wyłącznie w granicach działki, na której już istnieje co najmniej budynek mieszkalny. Celem przepisu jest przeciwdziałanie tworzenia się zabudowy rozproszonej albo rozlewającej się, a nie utrudnianie zabudowy w obszarach już zurbanizowanych, w ścisłym centrum miejscowości, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Wskazując na uzasadnienie projektu ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz.U. z 2015 r. poz. 1338 ) skarżący stwierdził, że zmiana ustawy miała na celu przywrócenie możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy również na terenie gruntów rolnych klasy I – III o powierzchni do 0,5 ha.

Zdaniem skarżącego, prowadzenie obwiedni terenu "zwartej zabudowy" w przedmiotowej sprawie "w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi budynków tworzących zwartą zabudowę" (jak w przepisie art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. przed spójnikiem "lub"), umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy w całym konturze ABCD, zgodnie z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Nie było więc żadnych podstaw do nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Skarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wymaga dokonania uzgodnienia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do postanowień art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. 2018r. poz. 2204 ze zm., "za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane

w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione

i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu. Potwierdzeniem przedmiotowych postanowień jest art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l., który stanowi, że gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne.

Z zalegających w aktach sprawy dokumentów – informacji z ewidencji gruntów i budynków – wynika jednoznacznie, że działka której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy – działka nr 1707/7 – ma powierzchnię 0,2779 ha i stanowi użytek rolny oznaczony symbolem PsIII. Po myśli art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1".

Warunki i tryb przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze regulują stosowne przepisy u.o.g.r.l. Z postanowień art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. wynika, że przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, wymagającego zgody ministra, dokonuje się

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. przewiduje koncesję na rzecz obowiązku uzyskania zgody ministra na "odrolnienie", jeżeli łącznie spełnione są następujące przesłanki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz

z 2017 r. poz. 624 i 820); 3) grunty położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191).

W sprawie sporne jest spełnienie przez działkę 1707/7 warunku wskazanego w pkt 1. Wstępnie Sąd odnotowuje za organami i skarżącym, że nieznaczna część wzmiankowanej działki, od strony północnej została "odrolniona" postanowieniami planu miejscowego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa

w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. W sprawie nie ma to jednak znaczenia. Określając granice terenu objętego wnioskiem skarżący jednoznacznie wskazał obszar całej działki ewidencyjnej nr 1707/7. Jest to rozwiązanie prawidłowe i w zasadzie jedynie dopuszczalne, albowiem przez użyte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też przez wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej – zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2017 r. II OSK 1769/16 i z dnia 5 kwietnia 2017 r. II OSK 2012/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie z dnia 11 października 2019 r. II SA/Kr 584/19. Przedmiotowa ocena prawna przekłada się bezpośrednio na wniosek, że poprzez grunty rolne,

o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., których przeznaczenie na cele nierolnicze wymaga uprzedniej zgody ministra należy rozumieć wyłącznie działkę lub działki ewidencyjne, nigdy zaś wyłącznie jej część - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2019 r. II OSK 2561/17. W tym kontekście nie można zarzucić organom wadliwości działania, którego założeniem bazowym było stwierdzenie, że weryfikacja przesłanek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. powinna obejmować całą działkę 1707/7, a nie wyłącznie tej jej część, która nie była objęta poprzednio obowiązującym planem miejscowym. Wniosek skarżącego dotyczył całej działki -

z jego załączników graficznych również wynika, że zainwestowaniu ma podlegać cała działka. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, podobnie jak i organy uzgadniające taką decyzję, związane są wnioskiem inwestora, stąd i afirmacja postępowania organów w tym zakresie.

Przechodząc do kwestii rozumienia art. 7 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. należy podać, iż nie można zarzucić organom wadliwości rekonstrukcji opartej o te przepisy normy prawnej. Jednym z warunków uzasadniających odstąpienie od obowiązku uzyskania zgody ministra na "odrolnienie" jest wymóg by, co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. Ustawowa definicja obszaru zwartej zabudowy, zadekretowana

w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. stanowi, iż pod tym pojęciem rozumie się obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Poprzez zwartą zabudowę rozumieć z kolei należy zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Uwzględniając treść cytowanych przepisów Sąd w całości potwierdza stanowisko organów, że działka niezbudowana nie może znajdować się w obszarze zwartej zabudowy. Z unormowań definiujących obszar zwartej zabudowy (art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l.) oraz samą zwartą zabudowę (art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l.) wyłania się wniosek, że dobór metody wyznaczania granic obszaru zwartej zabudowy determinowany jest odległością zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę od granicy działek. Wyznaczenie granic obszaru zwartej zabudowy poprzez wytyczenie obwiedni prowadzonej w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę możliwe jest jedynie wówczas, gdy odległość tych budynków od granicy jest większa niż 50 m. Jeżeli odległość ta jest mniejsza, granice obszaru zwartej zabudowy wyznacza się adekwatnie do drugiej części alternatywy sformułowanej w art. 4 pkt 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntach, a więc po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki. Przy takim założeniu, działka niezbudowana nie może znajdować się w obszarze zwartej zabudowy – w tej kwestii zobacz również wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 8 maja 2018 r. II SA/Rz 212/18, WSA w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r. IV SA/Po 265/17, WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2019 r. II SA/Gd 651/18.

Pomimo że – jak wskazuje się w skardze - w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. posłużono się alternatywą rozłączną "lub", Sąd stoi na wyżej prezentowanym stanowisku, że dobór metody wyznaczania granic obszaru zwartej zabudowy uzależniony jest od odległości zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę od granicy działek. Ponieważ działka skarżącego nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy, organy zasadnie przyjęły, że warunek statuowany treścią art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. nie został spełniony.

Z wyżej wyłożonych względów żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł zostać uwzględnionych.

Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.