Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wyrównania uposażenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

Pismem z dnia 12 stycznia 2026 r., P. F., dalej jako "skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na "odmowę wypłaty należnych środków finansowych, wynikających z dyskryminacyjnego potraktowania funkcjonariuszy Policji zwolnionych przed 1 marca 2023 r roku w procesie rewaloryzacji uposażeń". Jednocześnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej, skarżący wskazał, że w jego mniemaniu odmowa wypłaty podwyżki (pismo z 31 grudnia 2025 r., znak Ks.2590/2025) nie stanowi decyzji, bowiem nie zawiera pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji, dalej jako "organ", wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie wskazując, że po rozpoznaniu wniosku skarżącego wydał, w dniu 30 grudnia 2025 r., decyzję odmawiającą przyznania wyrównania uposażeń skarżącego za miesiące styczeń i luty 2023 r., która wraz z pismem przewodnim z 31 grudnia 2025 r. została doręczona skarżącemu. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono skarżącemu z jakich przyczyn nie uwzględniono jego wniosku i zawarto pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia. Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania, zaskarżając decyzję bezpośrednio do sądu administracyjnego, stąd też jego skarga jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Po analizie przedłożonych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego, Sąd uznał, że skarga dotyczy decyzji organu administracji publicznej wydanej w I instancji. Skarżący kwestionuje bowiem odmowę przyznania wyrównania uposażenia, która została wyartykułowana w sentencji decyzji z 30 grudnia 2025 r., a nie w piśmie z 31 grudnia 2025 r., o którym mowa w skardze, bowiem to w decyzji, a nie w piśmie zawarto kwestionowane rozstrzygnięcie. Pismo z 31 grudnia 2025 r. żadnego rozstrzygnięcia nie zawiera, w szczególności nie wynika z niego, aby skarżącemu odmówiono przyznania żądanego świadczenia. Jest to pismo przewodnie, przy którym przesłano skarżącemu wydaną w sprawie decyzję.

Nie stanowi ono zatem czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a." a jest jedynie skierowaną do strony informacją o przekazaniu mu decyzji administracyjnej i nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia, które można byłoby utożsamiać z decyzją.. Z tego też względu skarga na tego rodzaju pismo jest niedopuszczalna.

Dalej należy wyjaśnić, że w myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: "k.p.a."), postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2).

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący - pomimo prawidłowego pouczenia, zawartego w decyzji organu I instancji, nie złożył od niej odwołania do Komendanta Głównego Policji. Wniesienie skargi na decyzję organu I instancji do Sądu nie było dopuszczalne, gdyż sądy administracyjne rozpatrują, co do zasady, wyłącznie skargi na ostateczne decyzje organów administracji, po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji, i nie zastępują organów administracji w wydawaniu rozstrzygnięć należących do ich właściwości. Dopiero na akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przewidzianego w postępowaniu administracyjnym, w tym wypadku odwołania, przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego.

Wbrew wywodom skarżącego, zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o sposobie i trybie jej zaskarżenia. Jeżeli skarżący chciał zakwestionować odmowę przyznania wyrównania uposażenia, winien był złożyć odwołanie od doręczonej mu przy piśmie z 31 grudnia 2025 r. decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem.

Zatem, skoro skarga dotyczy decyzji wydanej przez organ I instancji, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.