Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Kamil Lenczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2006 r. sprawy ze skargi E. H., W. K. – "A" s.c. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie restrukturyzacji zobowiązań podatkowych oddala skargę

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 220 § 2 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz w związku z art. 7 i art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców ( Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.) w związku z odwołaniem wniesionym przez panów E. H. i W. K. wspólników spółki cywilnej "A" w M. od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia [...] r. wspólnicy spółki cywilnej "A" w M. wystąpili o restrukturyzację zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości określonych decyzją Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r. Nr [...] za okres : 1998 r,

1999 r, 2000 r. 2001 r. oraz za miesiące od [...] do [...] 2002 r.

Zaskarżonym odwołaniem decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta M. – powołując w podstawie prawnej art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji oraz uchwałę Nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] 2002 r. w sprawie restrukturyzacji należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetu Miasta M. ( Dz. Urz. Wojew. Śląsk. Nr 71, poz. 2562) – odmówił objęcia restrukturyzacją zaległości podatkowych Spółki. W ocenie organu pierwszej instancji Spółka nie znajdowała się bowiem w sytuacji określonej art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji, należność za miesiąc [...] 2002 r. – nie mogła być objęte restrukturyzacją, gdyż nie miała statusu należności znanej na dzień [...]

2002 r., a zgłoszenie wniosku o restrukturyzację miało na celu uniknięcie zapłacenia przedmiotowej należności.

W odwołaniu od tej decyzji reprezentujący strony pełnomocnik zaskarżył ją w części dotyczącej odmowy objęcia restrukturyzacją należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2001 oraz za miesiące [...] – [...] 2002 r., zarzucając naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W związku z tym na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy objęcia restrukturyzacją należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2001 oraz za miesiące [...] – [...] 2002 r. i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy objęcia restrukturyzacją należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2001 oraz za miesiące [...] – [...] 2002 r. i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] r. ( nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie restrukturyzacyjne.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach reprezentujący Spółkę pełnomocnik zarzucił m.in. naruszenie art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie, gdyż przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się w sprawie.

Uwzględniając skargę z powyższej przyczyny wyrokiem z dnia 9 czerwca 2005 r. ( sygn. akt I SA/Ka 1351/04 ) Sąd administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. ( nr [...]).

Postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyznaczyło 7 termin : na zapoznanie się z aktami sprawy, na składanie wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie.

W odpowiedzi na to E. H. w piśmie z dnia [...] 2005 r. przedstawił aktualną sytuację gospodarczą Spółki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dodatkowo ustaliło, że w dniu [...] 2005 r. Prezydent Miasta M. wydał postanowienie ( nr [...]), którym dokonał z urzędu potrącenia z faktur za wykonane roboty przez "A" Spółka cywilna na rzecz Gminy M., zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Postanowieniem tym objęte zostały również należności zgłoszone do restrukturyzacji za okres : 1998 r, 1999 r., 2000 r., 2001 r. oraz za miesiące od [...] do [...]

2002 r.

Postanowienie to po jego zaskarżeniu zażaleniem zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. ( nr [...]).

Na postanowienie Kolegium została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniesienie skargi nie wstrzymuje jednak wykonania zaskarżonego aktu ( art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 219 w związku z art. 212 ustawy Ordynacja podatkowa był związany swoim postanowieniem z dnia [...] r. ( nr [...]). W myśl bowiem art. 219 ab initio ustawy Ordynacja podatkowa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 3-5 oraz art. 211-215, czyli również art. 212. Zgodnie z powołanym ostatnio przepisem – Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Doręczenie postanowienia Kolegium z dnia [...] r. ( nr [...]) nastąpiło dnia [...] 2005 r., jak wynika z pokwitowania jego doręczenia o numerze nadawczym [...]. Zdaniem organu drugiej instancji skutkiem powyższego uznać należało, że potrącenie dokonane postanowieniem Prezydenta Miasta M., utrzymanym w mocy przez Kolegium, spowodowało wygaśnięcie należności zgłoszonych do restrukturyzacji ( art. 59 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa ).

W konsekwencji aktualnie nie istnieją należności mogące stanowić przedmiot postępowania restrukturyzacyjnego.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że uwzględnił przy orzekaniu stan faktyczny istniejący w dacie rozpoznawania przez niego sprawy, w tym zmianę stanu faktycznego zaistniałe po wniesieniu odwołania.

Z tego względu zasadnym stało się uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego w sprawie należności "A" Spółki cywilnej E. H. i W. K. z siedzibą w M. z tytułu podatku od nieruchomości określonych ostateczną decyzją Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r. ( Nr [...]).

W myśl bowiem art. 208 § 1 ab initio ustawy Ordynacja podatkowa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, co w sytuacji zaistnienia takiego stanu rzeczy w postępowaniu odwoławczym skutkować musi zastosowaniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) in fine ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z powołanym ostatnio przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchylając decyzję organu pierwszej instancji, umarza postępowanie w sprawie. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego - na zasadzie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a) in fine w związku z art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Postępowanie w sprawie restrukturyzacji należności które nie istnieją, było bowiem bezprzedmiotowe, a w konsekwencji bezprzedmiotowe było merytoryczne odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, jak i do przedstawionej w piśmie z dnia [...]2005 r. aktualnej sytuacji gospodarczej Spółki.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wspólnicy spółki cywilnej "A" w M. domagali się uchylenia powyższej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie przepisu art. 208 Ordynacji podatkowej w związku z przepisem art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 208 Ordynacji podatkowej zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wskazali, że decyzja organu odwoławczego jest oczywiście sprzeczna z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa dotyczącym interpretacji tego przepisu, zgodnie z którym brak jest podstaw do uznania, by samo wygaśnięcie ( poprzez jego zapłatę, wyegzekwowanie bądź potrącenie ) zobowiązania podatkowego czyniło postępowanie podatkowe bezprzedmiotowym. Wyłącznie postępowanie wszczęte już po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu należności podatkowej ( wygaśnięciu zobowiązania ) może być uznane za bezprzedmiotowe i ulec umorzeniu na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej. Tymczasem w niniejszej sprawie podatnik złożył wniosek o restrukturyzacji zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości w dniu 15 listopada 2002 r., kiedy to powyższe zaległości podatkowe niewątpliwie istniały. Na poparcie swojego stanowiska w tej sprawie skarżący przytoczyli tezy wynikające z uzasadnień wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2002 r. ( sygn. III RN 198/00 – OSNP 2002/14/322 ) oraz wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 1997 r. ( I SA/Gd 514/96 – POP 1999; nr 4, s. 102 ), z dnia 27 sierpnia 1997 r. ( III SA 1972/95 ).

Skarżący stwierdzili, że potrącenie czy też wyegzekwowanie podatku skutkuje wyłącznie zaspokojeniem interesu fiskalnego organu podatkowego, nie powoduje jednakże w żaden sposób uchylenia interesu prawnego podatnika w rozstrzygnięciu jego wniosku o restrukturyzację ( umorzenie ) zaległości podatkowej. Niezależnie od tego, czy zobowiązanie jest zapłacone, czy nie, jest on zainteresowany ekonomicznie rozstrzygnięciem sprawy, nawet jeżeli podatek zapłacił lub został on wyegzekwowany.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie a ponadto stwierdzając, że stany faktyczne spraw rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy i sądy administracyjne w orzeczeniach wskazanych w skardze były odmienne od tego, który był przedmiotem sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, oraz że w obowiązującym w kraju systemie prawa nie istnieje zasada związania procedensem sądowym zapadłym w innej sprawie, która miała zresztą odmienny stan faktyczny. Kolegium zauważyło, że z treści art. 9 ustawy o restrukturyzacji z uwagi na przyjęty w nim zapis " chyba, że ustawa stanowi inaczej" wynika niedopuszczalność stosowania przepisów Ordynacji podatkowej regulujących instytucję umorzenia należności podatkowych, skoro kwestii tej dotyczy art. 21 ustawy o restrukturyzacji.

W piśmie z dnia [...] 2006 r. skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania informując, iż tego dnia strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia tego organu z dnia [...] r. utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. Prezydenta Miasta M. o dokonaniu z urzędu potrącenia o którym była mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazując, że bezspornym pozostaje fakt, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku wszczętego postępowania nadzwyczajnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że ustalony w sprawie stan faktyczny był zasadniczo bezsporny. Strony nie kwestionowały bowiem faktu, że sporne zaległości podatkowe wynikały z ostatecznej decyzji organu podatkowego wydanej w dniu [...] 2002 r. nr [...] i dotyczyły zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości określonego tą decyzją za lata 1998 – 2001 oraz za miesiące od [...] do [...] 2002 r. Wskazana decyzja podatkowa wydana została po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. wcześniejszej decyzji określającej spółce wysokość przedmiotowej zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2002, wobec stwierdzenia naruszenia art. 165 Ordynacji podatkowej.

Realizacjąc zalecenia organu odwoławczego organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r.- doręczonym w dniu [...] 2002 r. – wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia przedmiotowej zaległości, a następnie decyzją z dnia [...] r. z uwagi na fakt, iż do tego dnia Spółka "A" nie złożyła stosownych korekt deklaracji podatku od nieruchomości i nie wpłaciła zaległego podatku od nieruchomości określił przedmiotową zaległość podatkową wraz z odsetkami zwłoki przy uwzględnieniu podatku deklarowanego i zapłaconego przez spółkę za poszczególne lata podatkowe wskazując łączną kwotę zaległości na dzień [...] 2002 r. w podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł. Decyzję tę doręczono podatnikowi w dniu [...] 2002 r.

W wyniku rozpatrzenia wniosku podatnika z dnia [...] 2002 r. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego powyższą prawomocną decyzją organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r., a decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję odmawiając uchylenia decyzji z dnia [...] r. Nr [...].

Poza sporem było również, że we wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego z dnia [...] r. wspólnicy spółki cywilnej powołując się na treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji wnieśli o restrukturyzację zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości określonej "decyzją Nr [...] w kwocie [...] ( zł)".

Nie była sporna również okoliczność, że w trakcie wszczętego wnioskiem podatnika z dnia [...] r. postępowania restrukturyzacyjnego do chwili wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. organ restrukturyzacyjny nie wydał decyzji o warunkach restrukturyzacyjnych ani postanowienia o zawieszeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Wydane w tym czasie liczne rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji dotyczyły bądź to pozostawienia wniosku strony bez rozpatrzenia bądź to umorzenia postępowania w sprawie restrukturyzacji lub odmowy objęcia restrukturyzacją zaległości podatkowych Spółki. Organ odwoławczy, rozpatrując środki zaskarżenia strony, w każdym przypadku, uchylał te rozstrzygnięcia wymieniając różnorakie powody podjęcia takiego działania.

Ostatecznie – uchylając po raz kolejny orzeczenie organu restrukturyzacyjnego – organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne. Rozpoznając skargę na to rozstrzygnięcie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

( sygn. akt I SA/Gl 1351/04 ) uchylił tę decyzję podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i stwierdzając, że z uwagi na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn procesowych za przedwczesne należało uznać badania zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Tym samym Sąd odstąpił od oceny prawnej zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.

Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy odmiennie niż w decyzji uchylonej wyrokiem Sądu z dnia 9 czerwca 2005 r. wskazał na konieczność umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego z uwagi na fakt wygaśnięcia

( wskutek potrącenia ) zaległości podatkowych strony skarżącej wskazanych przez nią we wniosku o restrukturyzację.

Poza sporem było również, że postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r., w którym dokonano potrącenia z faktur za wykonane roboty przez "A" spółka cywilna na rzecz Gminy M. zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, w tym należności zgłoszone do restrukturyzacji za okres 1998 – [...] 2002 r.

Kwestią sporną między stronami było natomiast stwierdzenie bezprzedmiotowości wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego w sytuacji, gdy w czasie trwania tego postępowania zobowiązanie podatkowe, z którego wynikała należność podlegająca restrukturyzacji, przestała istnieć, wygasło wskutek zdarzenia opisanego w art. 59 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z treścią przepisu art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców ( Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) zwanej dalej ustawą o restrukturyzacji do restrukturyzacji stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie należności wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 – chyba że ustawa stanowi inaczej.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji, ustawę stosuje się odpowiednio do należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego podejmie uchwałę o restrukturyzacji tych należności, z wyjątkiem podatków, które nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Restrukturyzacji podlegały m.in. należności znane na dzień 30 czerwca

2002 r. zaległości, z zastrzeżeniem ust. 4 i art. 16 z tytułu, podatków ( art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o restrukturyzacji ). Zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2 pkt 3 i 4 ustawy o restrukturyzacji należności znane w rozumieniu ustawy to należności, w tym należności sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień ( pkt 3 ), a należności sporne to należności, o których mowa w art. 6, będące przedmiotem sporu – w przypadku gdy : a) od decyzji dotyczącej danej należności, wydanej przed dniem

1 lipca 2002 r. wniesiono odwołanie lub skargę do Sądu, b) decyzja dotycząca danej należności, wydana przed dniem 1 lipca 2002 r. jest przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia, lub stwierdzenia jej wygaśnięcia, wszczętego na wniosek.

Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że restrukturyzacji podlegają wyłącznie należności, w tym zaległości podatkowe, znane organowi restrukturyzacyjnemu na dzień [...] 2002 r., które obejmuje również należności sporne co do których przed dniem 1 lipca 2002 r. wydano decyzję zaskarżoną odwołaniem lub skargą do sądu, lub co do których przed tym dniem wydano decyzję będącą przedmiotem toczących się postępowań nadzwyczajnych wszczętych na wniosek.

Zasadne wydaje się więc stanowisko, że "podlegają restrukturyzacji tylko te należności publicznoprawne, o których wiedzę miał organ restrukturyzacyjny w dniu [...] 2002 r." ([...]). Nie podlegają natomiast restrukturyzacji te należności, o których organ restrukturyzacyjny "dowiedział" się później.

Stosownie do art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3, kiedy to w wyniku kontroli złożonej deklaracji organ podatkowy zakwestionuje jej prawidłowość określając inną niż w deklaracji wysokość zobowiązania podatkowego ( do końca 2002 r. – zaległość podatkową ). Natomiast zgodnie z treścią art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności.

W przypadku jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, w tym spółek cywilnych, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje w sposób opisany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej ( art. 6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r.). Spółka cywilna obowiązana była składać do 15 stycznia deklaracje na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy i wypłacać " obliczony w deklaracji podatek" w odpowiednich terminach. Do chwili wydania decyzji określającej wysokość tego zobowiązania ( zaległości podatkowej ) podatkiem należnym ( podatkiem do zapłaty ) była kwota wynikająca ze złożonej deklaracji.

Mając na uwadze powyższe i uznając za słuszny pogląd, że "użyte w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców ( Dz. U. z 2002 r. Nr 155, poz. 1287 ) pojęcie "zaległości", rozumieć należy w sposób określony w art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ) tzn. jako podatek niezapłacony w terminie płatności ( tak wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r. FSK 2294/04 ) oraz stwierdzenie, że "zobowiązanie podatkowe jest należne i znane, gdy wynika ze złożonego zeznania, deklaracji bądź decyzji organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej i dopóki decyzja nie jest wydana, podatek wynikający z zeznania, deklaracji jest podatkiem do zapłaty" ( tak wyrok NSA z dnia 20 września 2005 r. FSK 2228/04 ) trzeba uznać, że w niniejszej sprawie na dzień 30 czerwca 2002 r., nie istniały " należności znane" podlegające restrukturyzacji i będące "zaległościami" o podatku od nieruchomości. W dniu 30 czerwca 2002 r. nie znajdowała się w obrocie prawnym decyzja określająca przedmiotową zaległość podatkową, a z akt sprawy nie wynika by podatek obliczony w deklaracjach spółki nie został przez nią uiszczony w terminach płatności. Nie można bowiem zasadnie twierdzić by organ restrukturyzacyjny nie dysponujący – w dniu oznaczonym w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji – decyzją podatkową lub korektą deklaracji podatkowej, z której wynikałby podatek do zapłaty ( zaległość podatkowa ), na podstawie jakichkolwiek innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu mógł "znać", a więc "określić" wysokość przedmiotowego zobowiązania" podatkowego.

Ustawodawca nie wyposażył organu restrukturyzacyjnego w prawo określania wysokości zobowiązania lub zaległości podatkowej podlegających restrukturyzacji, Organ ten mógł jedynie ustalić wysokość należności podlegających restrukturyzacji uwzględniając należności znane ( art. 17 ustawy o restrukturyzacji ) a więc należności będących w dniu [...] 2002 r. zaległościami podatkowymi w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej. Termin ten wynika z woli ustawodawcy i jest terminem wiążącym tak organ restrukturyzacyjny jak i przedsiębiorcę.

Strony nie mogły więc, stosując inne niż ustawowe kryteria uznać za należności "znane" w dniu [...] 2002 r. należności, których wysokość, kwota wynikła z decyzji określającej przedmiotową zaległość podatkową wydanej w dniu [...] 2002 r. Należność ta nie mogła również stanowić należności spornej skoro decyzja dotycząca tej należności nie została wydana przed dniem 1 lipca 2002 r. Należnością znaną w dniu [...] 2002 r. nie może być należność wynikająca z decyzji określającej daną zaległość podatkową usuniętej z obrotu prawnego przed tą datą.

Pojęcia "należność znana" i "należność sporna" odnoszą się do stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu [...] 2002 r.

Zgodnie z treścią przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny, w terminie 45 dni od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, wydaje decyzję o warunkach restrukturyzacji. Termin ten nie może być przedłużony ( art. 18 ust. 6 ustawy ).

Postępowanie restrukturyzacyjne wszczyna się w dniu wpływu wniosku do właściwego organu restrukturyzacyjnego ( art. 12 ust. 1 zd. drugie ustawy o restrukturyzacji). Postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu z mocy prawa w przypadku określonym w art. 15 ustawy o restrukturyzacji.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek przedsiębiorcy o wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego wpłynął do właściwego organu w dniu [...] 2002 r. Nie zaistniały przesłanki zawieszenia wszczętego tym wnioskiem postępowania, gdyż nie obejmował on należności spornych w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 4 ustawy o restrukturyzacji. Tym samym organ restrukturyzacyjny mógł wydać decyzję o warunkach restrukturyzacji najpóźniej w dniu 30 grudnia 2002 r. Skoro ustawodawca wyraził wolę by termin ten był ostateczny wskazując, że nie może być przedłużony, a podlega wstrzymaniu wyłącznie w przypadku opisanym w art. 15 ustawy o restrukturyzacji, to tym samym odmówił organom restrukturyzacyjnym prawa orzekania o warunkach restrukturyzacji po jego upływie. Dlatego też orzekanie w sprawie przedmiotowej restrukturyzacji niezależnie od tego czy dana należność podlegała restrukturyzacji było po dniu 30 grudnia 2002 r. niedopuszczalna, a tym samym wszczęte wnioskiem z dnia [...] r. postępowanie stało się bezprzedmiotowe co skutkowało jego umorzeniem z mocy art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji.

Stwierdzenie, że objęte wnioskiem przedsiębiorców należności nie stanowią "należności znanych" w tym "spornych" w rozumieniu ustawy o restrukturyzacji, jak też wpływ terminu do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji powoduje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie restrukturyzacji.

Rację miał więc organ restrukturyzacyjny ustalając, że przedmiotowa zaległość podatkowa nie miała statusu należności znanej na dzień [...]

2002 r. Rezultatem tego ustalenia winna być decyzja o umorzeniu postępowania w tej sprawie, a nie nieznane prawu rozstrzygnięcie o odmowie objęcia restrukturyzacją przedmiotowej należności. Słusznie więc organ odwoławczy umorzył postępowanie restrukturyzacyjne powołując się na art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej bowiem przepisy ustawy o restrukturyzacji nie regulują sytuacji, w której wniosek wszczynający to postępowanie dotyczył należności, która nie podlegała restrukturyzacji czy przypadku nie wydania w ustawowym terminie decyzji o warunkach restrukturyzacji. Co prawda umarzając przedmiotowe postępowanie, organ odwoławczy stwierdził, iż z momentem potrącenia w trakcie postępowania wskazanych we wniosku o restrukturyzacji należności, wydanie rozstrzygnięcia w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe to jednak z uwagi na fakt, iż decyzja ta w istocie – choć z innych przyczyn – była prawidłowa Sąd uznał, że naruszenie to nie miało zasadniczego wpływu na wynik sprawy. Błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, która odpowiada prawu, nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia istnienia przesłanek do wznowienia zakończonego nim postępowania czy stwierdzenia jej nieważności.

Z tych przyczyn spór stron co do tego czy potrącenie należności objętych wnioskiem, co do których nie wydano decyzji o warunkach restrukturyzacji i które restrukturyzacji nie podlegały, przed zakończeniem postępowania restrukturyzacyjnego, powodował jego bezprzedmiotowość, nie miało znaczenia w niniejszej sprawie. Należy jednak zauważyć, że restrukturyzacja obejmowała należności znane na dzień [...] 2002 r., według ich stanu w dniu wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji, co uzasadnia pogląd, że wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przed dniem wydania decyzji o restrukturyzacji w ustawowym terminie, a więc stan, w którym w dniu tym, nie istniała zaległość podatkowa objęta wnioskiem uniemożliwia jej restrukturyzację.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego w sposób, który mógł mieć lub miał istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie bowiem od podanych w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego okoliczności, postępowanie restrukturyzacyjne stało się bezprzedmiotowe z przyczyn wskazanych wyżej skutkujących jego umorzeniem.

Należy również zauważyć, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania skoro rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na przedstawione wyżej powody nie zależało od wyniku wszczętego wnioskiem strony postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia

[...] r. utrzymującego w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o potrąceniu przedmiotowych należności. Sprawa kompensaty nie ma i nie miała decydującego wpływu na wynik sprawy w przedmiocie restrukturyzacji, gdyż umorzenie tego postępowania wynikało przede wszystkim z przyczyn merytorycznych – niespełnienia warunków do restrukturyzacji przedmiotowej należności. Dlatego też Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego, a skoro postanowienie w tej kwestii nie podlegało zażaleniu, motywy tego rozstrzygnięcia zawarł w niniejszym uzasadnieniu wskazując na brak podstaw do zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i oddalając skargę na podstawie art. 151 tej ustawy wobec jej nieuwzględnienia.