II SAB/Kr 4/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-11	
Data wpływu	2026-01-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Anna Kopeć
Mirosław Bator
Piotr Fronc /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art 6 ust 1  i art 16 ust 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie WSA Mirosław Bator AWSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. P.-Z. na bezczynność Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w Nowym Targu spółki z o.o. z siedzibą w Nowym Targu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 października 2025r. I. zobowiązuje Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w Nowym Targu spółkę z o.o. z siedzibą w Nowym Targu do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w Nowym Targu spółka z o.o. z siedzibą w Nowym Targu dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 października 2025r. III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa; IV. zasądza od Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w Nowym Targu spółki z o.o. z siedzibą w Nowym Targu na rzecz skarżącej R. P.-Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
R. P.-Z. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Z. N. T. Sp. z o.o. w N. T. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o:

1. stwierdzenie bezczynności Z. w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 października 2024 r. oraz pisma uzupełniającego z dnia 3 listopada 2024 r;

2. zobowiązanie organu do udostępnienia pełnej informacji w zakresie objętym wnioskiem;

2. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie wskazanym przez Sąd;

3. zasądzenie kosztów postępowania;

4. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 21 października 2024 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej, obejmujący:

- informację o trybie udzielenia zamówienia na urządzenia do uzdatniania wody (zmiękczacz i lampa UV),

- dokumenty potwierdzające dokonanie wyboru wykonawcy,

- kopię umowy wraz z załącznikami, dane wykonawcy lub dostawcy,

- protokół odbioru prac,

- informacje o kosztach eksploatacji urządzenia (w tym energii elektrycznej),

- dokumentację techniczną urządzeń oraz fakturę lub dokument zakupu.

Organ udzielił jedynie informacji, że "nie ma zmiękczacza", nie odnosząc się w ogóle do lampy UV, która również jest urządzeniem wymienionym w zapytaniu.

Wnioskiem z dnia 3 listopada 2024 r. skarżąca ponowiła wniosek i doprecyzowała, że organ sam potwierdził zamontowanie lampy UV, wobec czego domaga się udostępnienia; trybu dokonania zakupu, dokumentów zakupowych, umowy, protokołu odbioru, informacji o kosztach eksploatacji, dokumentacji technicznej. W odpowiedzi na drugi wniosek, organ udzielił wyłącznie częściowej odpowiedzi w dniu 14 listopada 2024 r.

Tymczasem żądane informacje dotyczą wydatkowania środków publicznych spółki komunalnej, są związane z bezpieczeństwem sanitarnym mieszkańców oraz gospodarowaniem majątkiem gminnym.

Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, gdyż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Informacje te dotyczą bowiem zarządzania nieruchomościami w ramach działalności komercyjnej spółki. W tym zakresie spółka nie wykonuje władztwa publicznego ani nie realizuje zadań własnych gminy, lecz działa jako przedsiębiorca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zatem ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W opinii Sądu, zarzuty przedstawione w skardze okazały się zasadne.

Jeżeli chodzi o zakres przedmiotowy, to nie ma żadnych wątpliwości, że adresat wniosku – Z. N. T. stanowi podmiot, który jest zobowiązany do udzielania informacji publicznych, bowiem 100% udziałów w tej spółce należy do Miasta N. T.. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zakres przedmiotowy informacji publicznej wynika natomiast z treści art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z cytowanym przepisem, udostępnieniu podlega informacja publiczna w postaci danych publicznych, przy czym dane te nie są wyczerpująco skatalogowane, lecz wymienione wyłącznie przykładowo, o czym świadczy użycie określenia "w szczególności". Oznacza to, że organ winien za każdym razem dokonać indywidualnej interpretacji i oceny, czy żądana informacja ma charakter danych publicznych, czy też nie. Nie mniej jednak art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a i d ustawy wprost stanowi, że za dane publiczne należy uznać w szczególności informacje o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.

Jak wynika z akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę, pytanie skarżącej dotyczyło urządzeń do uzdatniania wody zainstalowanych w budynku stanowiącym własność Gminy Miasta N. T., zarządzanym przez spółkę komunalną w postaci Z. [...]. Wobec powyższego, dane dotyczące procedury zakupu tych urządzeń, ich ceny, itp., stanowią informację publiczną, a zawarta w odpowiedzi na skargę przeciwna argumentacja, nie znajduje uzasadnienia. Dane dotyczące wydatków na mienie komunalne podlegają bowiem ujawnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej. Sąd nie dostrzega powodu, dla którego ujawnienie informacji dotyczących zainstalowanej lampy UV, miałoby prowadzić do "naruszenia zasad konkurencji, stawiając spółkę w gorszej pozycji rynkowej względem podmiotów prywatnych, które nie są zobligowane do ujawnienia swoich strategii biznesowych i kontrahentów".

Co znamienne, powyższa argumentacja, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, pojawiła się dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, w odpowiedzi na skargę. Na wcześniejszym etapie, organ udzielił skarżącej odpowiedzi, że w budynku nie ma zmiękczacza wody, lecz zamontowano wyłącznie lampę UV, w związku z którą nie są ponoszone żadne koszty eksploatacyjne. Również w odpowiedzi na kolejne zapytanie skarżącej organ nie twierdził, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, lecz uznał, że stanowią informację przetworzoną.

Wobec tego, że odpowiedź z dnia 3 listopada 2025 r. jest nad wyraz lakoniczna i zdawkowa oraz nie odnosi się do większości zagadnień, które interesowały skarżącą, Sąd stwierdził bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Organ nie odpowiedział bowiem, czy w związku z zakupem prowadzono jakiegokolwiek postępowanie, nie przedstawił dokumentu potwierdzającego sposób udzielenia zamówienia lub zlecenia, ani umowy zawartej w wykonawcą lub dostawcą. Nie podał również ceny zakupu, nazwy producenta oraz modelu urządzenia. Nie przedstawił dokumentu potwierdzającego odbiór wykonanych prac.

Wprawdzie w odpowiedzi z dnia 14 i 27 listopada 2025 r. znalazły się pewne dalsze informacje, jednak w opinii Sądu należy je potraktować odrębnie, jako odpowiedź na inny wniosek z dnia 3 listopada 2025 r. Wniosek ten, choć również dotyczy zamontowanej w tym samym budynku lampy UV do uzdatniania wody, tylko różni się pod względem zakresu pytań z pierwotnym wnioskiem. Z tego też względu należy go potraktować jako odrębny wniosek skarżącej, a odpowiedź na zadane w nim pytania stanowi reakcję na kolejne zapytanie z dnia 3 listopada 2025 r.

W konsekwencji Sąd zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzekł w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W konsekwencji organ zobowiązany jest do udzielenia odpowiedzi na zadane mu pytanie, bądź do wydania decyzji odmownej, jeżeli spełnione zostaną ku temu przesłanki.

W pkt II i III wyroku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, jednakże bezczynność ta miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.).

Wykładnia językowa art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a. wskazuje, że chodzi w nim nie o zwyczajne naruszenie norm prawnych, ale takie, które w sposób oczywisty wykracza poza granice prawa i nie ma uzasadnionej przyczyny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 275/23). Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Rażącym naruszeniem prawa jest taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona miejsce, gdy brak jest oczywistego podejmowania czynności lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do przepisów (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r.; sygn. akt II OSK 1589/20).

Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania z naruszeniem ustawowych terminów będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt I SAB/Wr 238/23).

W przedmiotowej sprawie, choć organ nie odpowiedział na zadane mu pytanie, jednakże podjął dialog ze skarżącą, a zatem nie można stwierdzić, że pozostał całkowicie bierny w zakresie zadawanych mu pytań. Choć organ nie wywiązał się zatem z ciążących na nim obowiązków, to zdaniem Sądu nie było to wynikiem celowego uchylania się od udzielenia odpowiedzi.

O kosztach orzeczono w pkt IV wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 p.p.s.a.