Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. G. na decyzję Komendanta [...] Policji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komendant Rejonowy Policji [...] (zwany dalej: KRP, organ I instancji) przyznał A. G. (poprzednie nazwisko M., zwana dalej: skarżąca, funkcjonariuszka, policjantka) - pełniącej służbę w Policji od dnia [...] maja 2011 r., w tym w służbie stałej od [...] maja 2014 r., prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia

[...] maja 2014 r. w wysokości przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny.

W dniu [...] września 2019 r. funkcjonariuszka złożyła oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. Wynikało z niego, że wraz z członkami rodziny – córką W. G. i konkubentem M. K. (policjantem Wydziału [...] Komendy [...] Policji), zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w [...] ul. [...] nr [...]. Wskazała, że przedmiotowy lokal stanowi własność jej matki K. G.; jego pow. mieszkalna to 22,32 m2; zajmuje go na podstawie ustnej umowy użyczenia, zawartej na czas nieokreślony. Z tytułu używania lokalu ponosi koszty opłat za media (prąd, gaz) oraz czynsz. Nie ponosi opłat za użyczenie lokalu na rzecz właściciela. W przedmiotowym lokalu jest zameldowana wraz z córką na pobyt stały od [...] kwietnia 2015 r.

Oświadczyła także, że posiada dom w miejscowości [...],[...] [...] (powiat [...], woj. [...]). Czas dojazdu z miejscowości [...] do miejsca pełnienia służby, zgodnie z rozkładem jazdy publicznymi środkami komunikacji, łącznie z przesiadkami, przekracza 4 godziny w jedną stronę.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r. KRP , działając na podstawie art. 92 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, ze zm., zwana dalej u.p.) oraz § 6, § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem), orzekł o cofnięciu policjantce uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przyznanego na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że skarżąca posiada - jako posiadacz zależny - lokal mieszkalny, spełniający kryterium przysługujących norm zaludnienia, który położony jest w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejsca pełnienia służby.

Na skutek złożonego odwołania Komendant [...] Policji (zwany dalej: K[...] P, organ odwoławczy), decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Uzasadniając wskazał, że organ I instancji nie dokonał w sposób wyczerpujący wnikliwej analizy sprawy, w szczególności nie ustalił faktycznej powierzchni mieszkalnej przedmiotowego lokalu oraz nie wyjaśnił czy w lokalu tym zamieszkują dodatkowo osoby, które nie są członkami rodziny policjantki, jak również, czy policjantka wraz z rodziną zajmuje faktycznie cały lokal, czy tylko jego część.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji wezwał skarżącą (pismo z [...] grudnia 2019 r.) do złożenia dokumentu potwierdzającego powierzchnię mieszkalną lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], wskazania ile osób zajmuje ten lokal i podania danych tych osób oraz stopnia pokrewieństwa. Nadto wezwano do podania podstawy prawnej zajmowania przez te osoby lokalu oraz udzielenia informacji, czy osoby te partycypują w kosztach utrzymania mieszkania, jaki koszt w związku z użytkowaniem lokalu pokrywa skarżąca oraz czy użyczająca opłaca podatek od najmu/użyczenia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie funkcjonariuszka oświadczyła, że dokumentacja dotycząca spornego lokalu mieszkalnego została dostarczona do organu w maju 2015 r., inną dokumentacją nie dysponuje. Wyjaśniła, że powierzchnia mieszkalna ww. lokalu wynosi około 32,48 m2, ona jest użytkownikiem około 22,0 m2 powierzchni mieszkalnej. Właściciel lokalu udostępnił jej do dyspozycji jeden z pokoi oraz pokój z aneksem kuchennym, natomiast drugi pokój pozostawił do wyłącznej dyspozycji dla siebie. Wskazała, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] zajmują trzy osoby tj. skarżąca, W. G. (jej córka) oraz M. K. (konkubent). Sporny lokal zajmuje na podstawie ustnej umowy użyczenia, zaś pozostałe osoby zamieszkują z nią. Poinformowała, że w kosztach utrzymania mieszkania partycypuje konkubent w wysokości ½, natomiast córka pozostaje na jej całkowitym utrzymaniu, ponieważ się uczy. Za użyczenie jej lokalu nie ponosi żadnych opłat na rzecz właściciela, właściciel lokalu (jej matka) nie opłaca podatku od umowy użyczenia lokalu.

Na kolejne wezwanie KRP skarżąca wskazała, iż w spornym lokalu zajmuje powierzchnię mieszkalną 22,32 m2.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. KRP, działając na podstawie art. 92 ust. 1 i 2. art. 97 ust. 5 u.p. oraz § 6, § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, orzekł o cofnięciu skarżącej uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.

Podstawę negatywnej dla skarżącej decyzji stanowiło ustalenie, że skarżąca jest posiadaczem zależnym części lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] o powierzchni mieszkalnej 22,32 m2, położonego w miejscowości pobliskiej, spełniającego kryterium przysługujących jej norm zaludnienia tj. 3 normy x 7 m2 powierzchni mieszkalnej = 21 m2 powierzchni mieszkalnej. Skoro skarżąca jest posiadaczem zależnym części lokalu mieszkalnego o odpowiedniej wielkości i ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to nie przysługuje jej prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W odwołaniu złożonym na powołaną wyżej decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) poprzez wzruszenie w "zwykłym trybie" ostatecznej i prawomocnej decyzji z 29 maja 2014 r. przyznającej stronie uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy nie zaistniały ku temu żadne przesłanki faktyczne oraz prawne, a działanie organu jest podyktowane tylko i wyłącznie zmianą poglądu co do interpretacji pojęcia "posiadania" w odniesieniu do uprawnień mieszkaniowych policjantów, co stanowi rażące złamanie zasady trwałości decyzji administracyjnych;

2. § 6 rozporządzenia poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wydanie decyzji cofającej uprawnienie do dotychczas przyznanego równoważnika w sytuacji, gdy nie zmienił się stan rodzinny funkcjonariuszki, nie zaistniała też żadna z przesłanek wymienionych w § 6 pkt 1-4, a także nie przestała ona spełniać warunków, o których mowa w § 1 ust. 1 (nie posiada bowiem żadnego z lokali, których rodzaje i formy władania nimi, enumeratywnie tam wymieniono);

3. art. 92 ust. 1 u.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że pojęcie "posiadania" w odniesieniu do uprawnień mieszkaniowych policjantów jest tożsame z posiadaniem w rozumieniu kodeksu cywilnego, co jest sprzeczne z ukształtowaną - kilkunastoletnią - dotychczasową praktyką w tej materii oraz orzecznictwem sądów administracyjnych.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. KSP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy za bezsporny w niniejszej sprawie uznał fakt, iż policjantka legitymuje się uprawnieniami do 3 norm zaludnienia i zamieszkuje wraz z konkubentem i córką w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...], stanowiącym własność jej matki K. G., która pozwoliła zamieszkiwać w nim córce wraz z rodziną. Przedmiotowy lokal policjantka zajmuje na podstawie ustnej umowy użyczenia zawartej z matką. Matka policjantki nie zamieszkuje w tym lokalu. Za korzystanie z lokalu policjantka nie uiszcza żadnych opłat na rzecz właścicielki lokalu. Ponosi jedynie zwykłe koszty utrzymania użyczonego lokalu.

Wskazał, że ustawa o Policji odwołuje się do posiadania lokalu (domu), ale pojęcia tego nie definiuje. Nie ulega jednak wątpliwości, że skoro posiadanie jest instytucją prawa cywilnego, to należy je rozumieć w sposób ukształtowany przepisami tej dziedziny prawa. W takim ujęciu posiadaniem jest również posiadanie zależne. Posiadaczem zależnym jest ten, kto faktycznie włada rzeczą nie jako właściciel, ale jako mający prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Zajmowanie lokalu mieszkalnego na podstawie użyczenia jest także posiadaniem w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 u.p. Jeżeli zajmowany na podstawie umowy użyczenia lokal odpowiada normie powierzchniowej przysługującej funkcjonariuszowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone. W tej sytuacji policjant nie spełnia niezbędnego warunku do uzyskania prawa do lokalu, a w następstwie także do zastępczych form pomocy, w tym prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

Jak wynika z oświadczenia policjantki, powierzchnia mieszkalna zajmowana przez nią w lokalu wynosi 22,32 m2. Spełnia więc kryterium przysługujących policjantce 3 norm zaludnienia.

K[...] P za niezasadne uznał podniesione w odwołaniu zarzuty wskazując, że celem regulacji zawartej w art. 88 ust. 1 u.p. jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych policjanta będącego w służbie stałej. Tylko w razie braku odpowiedniego lokalu policjantowi przysługuje prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, a tym samym prawo do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Skarżąca jako posiadacz zależny włada lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]. Posiada zatem lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby, zgodny z przysługującymi normami zaludnienia. Nie przysługuje jej więc prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższe ustalenia zgodnie z § 6 rozporządzenia skutkowały wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego.

W skardze złożonej na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji ewentualnie stwierdzenie ich nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 16 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie mocy w "zwykłym trybie" ostatecznej

i prawomocnej decyzji z [...] maja 2014 r. przyznającej stronie uprawnienie

do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy nie

zaistniały ku temu żadne przesłanki faktyczne oraz prawne, a działanie organu jest podyktowane tylko i wyłącznie zmianą poglądu co do interpretacji pojęcia "posiadania" w odniesieniu do uprawnień mieszkaniowych policjantów, co stanowi rażące złamanie zasady trwałości decyzji administracyjnych;

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutu postawionego w pkt 1, a podniesionego także w odwołaniu o decyzji organu pierwszej instancji;

art. 92 ust. 1 u.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że pojęcie "posiadania" w odniesieniu do uprawnień mieszkaniowych policjantów jest tożsame z posiadaniem w rozumieniu art. 336 kodeksu cywilnego, podczas gdy problematyka uregulowana w rozdziale 8 ustawy o Policji (art. 88 do art. 96) nie ma charakteru cywilno-prawnego, ale charakter publiczno-prawny, a zatem interpretowanie owych regulacji literalnie (wąsko) i odwoływanie się wprost do rozwiązań, normujących stosunki zawierane na podstawie kodeksu cywilnego, jest sprzeczne z całością przepisów dotyczących mieszkań policjantów oraz wypacza ich celowość i systemowy charakter;

3. § 6 rozporządzenia poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wydanie decyzji cofającej uprawnienie do dotychczas pobieranego równoważnika w sytuacji, gdy nie

4. zmienił się stan rodzinny skarżącej, nie zaistniała też żadna z przesłanek wymienionych w § 6 pkt 1-4, a także nie przestała ona spełniać warunków, o których mowa w § 1 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia (nie posiada bowiem żadnego z lokali, których rodzaje i formy władania nimi enumeratywnie tam wymieniono).

W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo omówiła ww. zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga musiała zostać oddalona.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 u.p., policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Jest to prawo do lokalu o powierzchni zgodnej z normami zaludnienia, uwzględniającej liczbę członków rodziny funkcjonariusza oraz ich uprawnienia, wynikające z odrębnych przepisów. Przedmiotowe uprawnienie w pierwszej kolejności realizowane jest przez przydzielenie odpowiedniego lokalu z zasobów, o których mowa w art. 90 ust. 1 u.p. Dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano i funkcjonariusz nie posiada lokalu, przysługują mu określone w ustawie świadczenia pieniężne, w tym równoważnik za brak lokalu.

Przepis art. 92 ust. 1 u.p. wiąże uprawnienia do przedmiotowego równoważnika z tym, że policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Z zestawienia treści powyższego przepisu z treścią art. 88 ust. 1 u.p. wynika, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest zastępczą, tymczasową, formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego. Funkcjonariuszowi nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej.

Przesłanki wykluczające możliwość uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określone zostały w art. 95 ust. 1 u.p. Jedną z takich negatywnych przesłanek jest między innymi posiadanie przez policjanta lub jego małżonka, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej, albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 95 ust. 1 pkt 2). Jeżeli więc policjant zaspokoił swoje potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie i posiada we wskazanych miejscowościach lokal (dom) mieszkalny, to równoważnik z tytułu braku lokalu mieszkalnego mu nie przysługuje.

Zdaniem Sądu, orzekające w postępowaniu administracyjnym organy trafnie przyjęły, że skarżąca wraz ze swoją rodziną zajmuje - na podstawie ustnej umowy użyczenia - lokal mieszkalny stanowiący własność jej matki. Jak w toku postępowania przed organem I instancji wyjaśniła skarżąca, nie ponosi na rzecz użyczającej (matki) żadnych opłat; ponosi tylko koszty opłat eksploatacyjnych, związanych z korzystaniem z mieszkania (za media) i za czynsz. Stosunek prawny na podstawie umowy użyczenia ma charakter nieodpłatny, czego nie zmienia okoliczność pokrywania przez biorącego w użyczenie wszelkich kosztów, związanych z używaniem rzeczy. W odniesieniu do lokalu mieszkalnego, należy tę zasadę odnieść do kosztów w postaci czynszu oraz opłat eksploatacyjnych, które uiszczane są na rzecz innych podmiotów, a nie na rzecz właściciela lokalu.

Prawidłowo organy obu instancji przyjęły również, że zajmowanie lokalu mieszkalnego (domu) na podstawie użyczenia jest posiadaniem w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 u.p. Stanowisko takie ugruntowało się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i prezentuje je także Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 3112/15, wyrok NSA z 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 2514/15, publ. cbois).

Ustawa o Policji odwołuje się do posiadania lokalu (domu), ale pojęcia tego nie definiuje. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że skoro posiadanie jest instytucją prawa cywilnego, to należy je rozumieć w sposób ukształtowany przepisami tej dziedziny prawa, właściwymi do określenia znaczenia instytucji prawnorzeczowych.

W takim ujęciu posiadaniem jest również posiadanie zależne. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem zależnym jest ten, kto faktycznie włada rzeczą nie jako właściciel, ale jako mający prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Jako umowę użyczenia można kwalifikować długotrwałe udostępnienie lokalu (domu) mieszkalnego do wyłącznego korzystania, zwłaszcza mające miejsce między najbliższymi członkami rodziny. Do zawarcia takiej umowy zazwyczaj dochodzi w sposób dorozumiany. Dla ważności umowy użyczenia nie jest bowiem wymagane zachowanie formy pisemnej.

W sytuacji zatem, gdy zajmowany na podstawie umowy użyczenia lokal odpowiada normie powierzchniowej, przysługującej funkcjonariuszowi, i położony jest

w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone. W konsekwencji nie spełnia on wówczas warunku niezbędnego do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 u.p.), a w następstwie tego także do zastępczych form pomocy, w tym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Ustalenia tego nie zmienia brzmienie § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wprawdzie w powołanych przepisach rozporządzenia, nie wymieniono sytuacji zajmowania lokalu (domu) mieszkalnego na podstawie umowy użyczenia, jednakże pamiętać należy, że prawo policjanta do równoważnika za brak lokalu określa ustawa o Policji. Uprawnienia funkcjonariusza do takiego świadczenia należy zatem oceniać przede wszystkim w oparciu o przepisy ustawowe, nie jest dopuszczalne rozszerzenie czy zawężenie regulacji ustawowych za pomocą rozwiązań wynikających z aktu wykonawczego.

Prawidłowo zatem organy Policji stwierdziły, że gdy policjant posiada (w tym wypadku- na podstawie użyczenia) lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 u.p., organ obowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Przepis § 6 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. zobowiązuje bowiem organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo otrzymał pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów; jego małżonek otrzymał pomoc, o której mowa w pkt 1; bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym; w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że użyte w § 6 rozporządzenia sformułowanie "decyzję o cofnięciu uprawnienia (...) wydaje się" należy rozumieć w ten sposób, że organ ma obowiązek cofnięcia uprawnienia we wszystkich sytuacjach przewidzianych w tym przepisie wymienionych w pkt. 1- 4, a ponadto wówczas, gdy policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodzinny. Nie można przy tym ograniczać się wyłącznie do wykładni gramatycznej § 6 w związku z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, gdyż taka metoda interpretacji prowadziłaby do sprzeczności tego przepisu z przepisem ustawy o Policji. Tym samym za nietrafny uznać trzeba zarzut skargi, dotyczący błędnej interpretacji art. 92 ust. 1 u.p. oraz zapisów § 6 rozporządzenia. Przesłanki "posiadania mieszkania" nie można łączyć jedynie z posiadaniem tytułów prawnych wymienionych w akcie wykonawczym do ustawy.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że policjantka legitymuje się uprawnieniami do trzech norm zaludnienia oraz posiada uprawnienia do lokalu mieszkalnego w rozmiarze od 22,32 m2 powierzchni mieszkalnej. W tej sytuacji posiadany przez skarżącą lokal mieszkalny zapewnia przysługujące jej normy zaludnienia.

Wyjaśnić jeszcze należy, że jeżeli policjant utracił uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, decyzja orzekająca o utracie prawa do takiego świadczenia nie prowadzi do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu funkcjonariuszowi poprzednio przedmiotowego uprawnienia, lecz powoduje, że decyzja ta przestaje wywoływać skutki prawne. Decyzja cofająca uprawnienie do równoważnika ma bowiem charakter konstytutywny, co oznacza, że wywołuje ona skutki na przyszłość, nie wcześniej jak od chwili jej wydania.

Podsumowując, w świetle przepisów ustawy o Policji nabycie oraz zachowanie prawa do równoważnika wykluczone jest w razie posiadania przez policjanta odpowiedniego lokalu (w pojęciu tym mieści się zajmowanie odpowiedniego lokalu na podstawie umowy użyczenia). Posiadanie przez skarżącą lokalu mieszkalnego (spełniającego normy w zakresie powierzchni mieszkalnej) na podstawie użyczenia, pozbawia policjantkę prawa do przedmiotowego świadczenia pieniężnego.

Sąd stwierdza, że orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy, a ocena ta nie jest dowolna. Ponadto decyzja wydana w przedmiotowej sprawie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a, czyli zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja zawiera także odniesienie do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego procedowania w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika za brak lokalu bez wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej to uprawnienie.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.