Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie as. sąd. WSA Janusz Ruszyński as. sąd. WSA Maciej Jaśniewicz(spr.) Protokolant: sekr.sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi R. i M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]2005 r. Nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących R. i M. W. kwotę 100 zł /sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. wstrzymuje wykonanie decyzji wymienionych w punkcie pierwszym do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ M.Jaśniewicz /-/ J.Malecki /-/ J.Ruszyński

R. i M. W. złożyli zeznanie podatkowe za rok 2001, w którym wykazali łączny dochód po odliczeniach w wysokości [...]zł. Dochód ten obejmował również kwotę [...]zł stanowiącą pomoc finansową uzyskaną od pracodawcy skarżącego. W dniu [...]2005 r. podatnicy złożyli w Urzędzie Skarbowym wniosek o zwrot nienależnie pobranego w 2001 r. podatku dochodowego w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu powołali się na przepisy Kodeksu cywilnego, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i podnieśli, iż otrzymana pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe udzielona funkcjonariuszom policji nie może być zakwalifikowana jako pożyczka, a "określenie w przepisach dotyczących pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe przyznanej w formie decyzji nie oznacza, że pomoc taka nabiera przez to charakteru pożyczki jako instytucji prawa cywilnego". Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją Nr [...] z dnia [...]2005 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż w stanie prawnym obowiązującym w latach 1992 - 1997, pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe, udzielona funkcjonariuszom policji na podstawie odpowiednich przepisów, co do zasady miała charakter zwrotny. Bezzwrotny charakter świadczenie miało jedynie w odniesieniu do otrzymujących je funkcjonariuszy, których okres służby stałej wynosił co najmniej 10 lat, a także w przypadku emerytów i rencistów. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż przychód, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powstał w przedmiotowej sprawie z dniem przekroczenia 10 lat służby stałej, tj. w 2001 r.

Od powyższej decyzji podatnicy w dniu [...]2005 r. złożyli odwołanie, w którym wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucili między innymi naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Ponadto - zdaniem podatników - organ podatkowy pierwszej instancji nie ustosunkował się do załączonych do wniosku pism oraz informacji w zakresie stosowania przepisów podatkowych oraz nie podał na jakiej podstawie prawnej wydał decyzję kończącą postępowanie, tj. brak odwołania do orzeczeń lub interpretacji przepisów prawa będących wykładnią dla organu podatkowego pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]2005 r. o nr [...] na podstawie art.233 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa) utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Uzasadniając podał, że w myśl art.11 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm.; dalej ustawy) przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do zapisu art.12 pkt.1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W stanie prawnym obowiązującym do 29 października 1997 r. zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm; dalej ustawa o Policji) policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługiwała pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Natomiast zgodnie z treścią § 13 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19.03.1993r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. Urz. MSWiA Nr 3, poz. 40 z późn. zm.; dalej Zarządzenie MSW) - co do zasady - świadczenie to miało charakter zwrotny. Bezzwrotny charakter pomoc miała jedynie w odniesieniu do otrzymujących je funkcjonariuszy, których okres służby stałej wynosi co najmniej 10 lat, a także emerytów i rencistów. Zarządzenie przewidywało konieczność zwrotu omawianego świadczenia w przypadku funkcjonariuszy, których stała służba trwa krócej niż 10 lat, a w razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem tego okresu, udzielona pomoc finansowa podlega zwrotowi z zastosowaniem umorzenia w wysokości 1/10 kwoty tej pomocy za każdy pełny rok służby stałej. Warunkiem otrzymania pomocy było złożenie przez funkcjonariusza zabezpieczenia w postaci weksla gwarancyjnego, poręczonego przez dwóch żyrantów. W przypadku umorzenia pomocy finansowej (wywiązania się funkcjonariusza z warunków określonych w zarządzeniu) weksel podlegał zwrotowi. Zatem świadczenie było bezzwrotne w przypadku emerytów i rencistów lub po upływie 10 lat stałej służby funkcjonariusza. Przychód u p. R. W. z tytułu wypłaty pomocy finansowej w latach 1995 i 1996 w rozumieniu art. 11 ust.1 ustawy powstał dopiero z chwilą, gdy pomoc ta stawała się dla niego faktycznie świadczeniem bezzwrotnym tj. z dniem przekroczenia 10 lat służby stałej czyli w 2001 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż w 1997 r. stan prawny uległ zmianie, bowiem z dniem 30 października 1997r. weszło w życie zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (M.P. Nr 76, poz. 709; dalej Zarządzenie MSW z 1997 r.). Zarządzenie to odmiennie ukształtowało warunki korzystania z pomocy finansowej tzn. przepisy te określały jedynie dwa przypadki, w których istniał obowiązek zwrotu otrzymanego świadczenia. Pomoc finansowa przyznana na podstawie tych przepisów, co do zasady miała charakter bezzwrotny, a tylko w wyjątkowych przypadkach np. zwolnienia policjanta ze służby przed upływem 10 lat, podlegała zwrotowi. W świetle powyższego pomoc ta nie miała już charakteru pożyczki jako instytucji prawa cywilnego, która mogła stać się przychodem w dacie jej umorzenia. Dopiero od dnia 30 października 1997 r. tj. od dnia wejścia w życie Zarządzenia MSW z 1997 r. przychód powstaje w momencie otrzymania lub postawienia do dyspozycji policjanta pomocy finansowej (art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy). Pomoc finansowa dla funkcjonariuszy policji przyznawana na uzyskanie lokalu mieszkalnego w stanie prawnym do 29 października 1997r. co do zasady była świadczeniem zwrotnym (z wyjątkiem sytuacji gdy otrzymywał ją emeryt oraz funkcjonariusz po odbyciu 10 lat służby stałej w Policji), a przychód z tytułu jej otrzymania powstawał dopiero w roku kalendarzowym, w którym pomoc ta została umorzona (tj. uznana za bezzwrotną) - w przypadku R.W. w roku 2001. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając to na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że otrzymane świadczenie stanowi przychód roku 2001 i brak jest przesłanek do stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podatkowy drugiej instancji poinformował, że wiążą one w sprawie, w której zostały wydane i nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyli R. i M.W. i wnosząc o jej uchylenie zarzucili jej obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację art.11 ust.1 oraz art.12 ust.1 ustawy w zakresie ustalenia daty przychodu otrzymanej w latach 1995-96 pomocy finansowej oraz nieuwzględnienie w swej decyzji przepisów Ordynacji podatkowej (art. 59 § 1 pkt.9 oraz art. 70 § ) oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących charakteru otrzymanej w 1995 i 1996 roku pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe w kwocie [...]. zł, polegający na przyjęciu tej kwoty jako pożyczki i uznaniu, że doliczenie tej kwoty do dochodu skarżącego w 2001 r. było prawidłowe i dlatego. Uzasadniając skarżący podnieśli, że zobowiązanie podatkowe z roku 1995 i 1996, w świetle przepisu art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z przepisami art.11 ust.1 ustawy przedawniło się. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając decyzję zaprezentował, zdaniem podatników wątpliwą interpretację polegającą na uznaniu, że otrzymana przez skarżącego w 1995 i 1996 r. pomoc finansowa stanowiła pożyczkę lub świadczenie mające charakter pożyczki, datując przychód nie w miesiącu jej otrzymania, lecz "z chwilą upływu 10-letniego okresu służby". Z taką nieprawną i niepodatkową interpretacją nie można się zgodzić, gdyż ustawodawca w logiczny sposób skonstruował przepis podatkowy, jednoznacznie określając, w którym momencie powstaje przychód oraz wskazując enumeratywnie na ewentualne wyjątki. Innych terminów ustawa nie określa, a zatem jeżeli pomoc finansowa nie jest pożyczką i nie jest jednym z zastrzeżonych przychodów określonych w art. 11 ust.1 ustawy to jest przychodem w roku jej otrzymania. Przychód powstaje jedynie wówczas, gdy ma miejsce przysporzenie majątkowe, a to miało miejsce w 1995 i 1996 r. Udzielona pomoc finansowa, z założenia była bezzwrotna o czym świadczą ówczesne i obecne przepisy, dotyczące udzielania policjantom pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Umorzyć można by było "pożyczkę" a nie pomoc finansową. Bezzwrotna pomoc finansowa udzielana policjantom w żaden sposób nie może odpowiadać w swej istocie "pożyczce" regulowanej w przepisach prawa cywilnego. R. W. jedynie zezwalał na poddanie się egzekucji przez pracodawcę (Komendę Rejonową Policji) w przypadku naruszenia przepisów obowiązujących przy udzielaniu i wypłacaniu pieniędzy z tego tytułu (pomocy finansowej na budownictwo) - np. w przypadku nienależnego pobrania, przeznaczenia na inny cel. Podkreślono, że zarówno w roku 1995 i 1996, a również w 2001 obowiązywały te same przepisy ustawy o Policji w zakresie udzielanej pomocy finansowej. W tych latach policjanci otrzymywali "pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe" na takich samych zasadach i warunkach (poddania się egzekucji zwrotu nienależnie pobranej kwoty pomocy finansowej lub wcześniejszego zwolnienia się z Policji, już po pobraniu takiej pomocy od Komendy Policji). Zmiana praktyki organów Policji jako płatnika, nastąpiła z chwilą wejścia w życie Zarządzenia MSW z 1997 r. Od tego czasu pobieranie zaliczek dostosowane zostało do ogólnie obowiązujących przepisów podatkowych i następuje w chwili wypłaty świadczenia. Dlatego też od kwot udzielanej pomocy finansowej na budownictwo od tego roku pobierana jest zaliczka na podatek dochodowy, bez względu na to jaki okres służby ma policjant pobierający taka pomoc. Za niezrozumiałe uznano stosowanie przez organ podatkowy dwóch różnych interpretacji prawa podatkowego regulującego to samo zagadnienie (pomoc finansową dla policjantów) tylko dlatego, że zmienił się przepis wykonawczy natomiast charakter świadczenia oraz delegacja ustawowa do wydania przepisów wykonawczych zawarta w ustawie o Policji pozostały bez zmian. Taką niejednoznaczność w sprawie skarżącego można wytłumaczyć jedynie tym, że skoro płatnik nie wypełnił wcześniej obowiązku pobrania podatku w okresie, który nie uległ przedawnieniu, to urząd ten podatek, wbrew obowiązującemu prawu Ordynacji podatkowej - wbrew uprawnieniom i woli podatnika, pragnie za wszelką cenę uzyskać. Dodano, że dopiero pod koniec 1997 r. unormował się charakter wypłacanej pomocy finansowej policjantom. Reasumując podano, że pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe udzielona i wypłacona w 1995 i 1996 r. w kwocie [...]zł stanowiła przychód w miesiącu jej otrzymania, była bezzwrotna i podlegała opodatkowaniu, tak jak wynagrodzenie ze stosunku służbowego i wszelkie zobowiązania z tego tytułu uległy przedawnieniu. Okoliczność wynikająca z wewnętrznych uregulowań prawnych Policji, określająca, że ewentualny i wyjątkowy zwrot pomocy był zabezpieczony wekslem gwarancyjnym, nie przesądzała "pożyczkowego" charakteru pomocy finansowej dla osób uprawnionych. Weksel taki stanowił bowiem jedynie pewne zabezpieczenie ewentualnego zwrotu środków pieniężnych udzielonych w ramach pomocy, jeżeli otrzymująca ją osoba uprawniona nie spełniła określonych warunków. Przepisy z góry zakładały bezzwrotność udzielonej pomocy i nie dopuszczały żadnej formy umorzenia udzielonych kwot pomocy finansowej wynikającej z samych przepisów prawa lub decyzji uprawnionego organu. Przepis wspominał jedynie o zwrocie całości lub części tej pomocy w przypadku nienależnego jej pobrania lub niespełnienia warunków. Pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe udzielona funkcjonariuszom Policji stanowiła przychód ze stosunku służbowego, który podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Kwestią podlegającą rozstrzygnięciu jest moment uzyskania przychodu z tego źródła. Z powołaniem się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, że "określenie w przepisach dotyczących pomocy finansowej dla funkcjonariuszy obowiązku zwrotu w oznaczonych sytuacjach pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe przyznanej w formie decyzji nie oznacza, że pomoc taka nabiera przez to charakteru pożyczki jako instytucji prawa cywilnego". Momentem powstania obowiązku podatkowego z tytułu udzielonej pomocy finansowej funkcjonariuszom Policji, jest data jej faktycznego uzyskania, nie zaś data jej umorzenia. Taki sam pogląd został zaprezentowany w interpretacjach i decyzjach niektórych organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art.134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu sądowo - administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius ).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Niesporne jest, że podatnik R.W. był w latach 1995 - 1996 funkcjonariuszem Policji i w tych latach wypłacono mu pomoc finansową na cele mieszkaniowe. Wypłata pomocy finansowej nie była i nadal nie jest wolna od podatku dochodowego, ponieważ nie jest wymieniona w art. 21 ustawy w brzmieniu obowiązującym w 1995 r., 1996 r. oraz w dacie złożenia zeznania rocznego za 2001 r. Pomoc finansowa niewątpliwie stanowiła dla podatnika przychód ze stosunku służbowego, gdyż zgodnie z art. 12 ust.1 ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo zapłaconych.

Natomiast z gramatycznej wykładni art.11 ust.1 ustawy wynika, że przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Skoro podatnik otrzymał pomoc finansową na cele mieszkaniowe - co jest niesporne - w 1995 r. i w 1996 r. w świetle powyższego przepisu nie można przyjąć, iż przychód z tego tytułu powstał dopiero odpowiednio po sześciu i po pięciu latach, tj. w momencie kiedy podatnik nie był zobligowany do zwrotu udzielonej pomocy. Wbrew twierdzeniom organu podatkowego dziesięcioletni okres służby nie upływał także w 2001 r., lecz w 2004 r., co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego pod postacią decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej (k.6,7 i 8 akt administracyjnych). Trudno wobec tego w jakikolwiek sposób uzasadnić rok 2001, jako rok powstania przychodu zgodnie z koncepcją organów podatkowych.

Małżonkowie R. i M. W. przedstawiając w zeznaniu podatkowym za 2001 r. kwotę [...]zł z tytułu pomocy finansowej na cele mieszkaniowe wykazali dochód, którego w rzeczywistości nie uzyskali w tym roku podatkowym. Małżonkowie wyliczyli z tego tytułu podatek zgodnie z art.45 ust.1 ustawy, który nakłada na podatników obowiązek składania urzędom skarbowym zeznań o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym.

Z Zarządzenia MSW wcale nie wynikało aby bezzwrotność pomocy finansowej następował dopiero w momencie odbycia przez funkcjonariusza Policji 10 lat służby. Zapisu takiego nie sposób wyczytać z § 13 Rozporządzenia MSW. Wręcz przeciwnie całość tej regulacji przesądza, iż pomoc finansowa była od samego początku i definitywnie bezzwrotna. Jedynie w wyjątkowych wypadkach podlegała zwrotowi i to w wyniku przedwczesnego zakończenia służby lub niewłaściwego wykorzystania pomocy. Wynikało to jednak z charakteru tego świadczenia, które miało charakter celowy. To jednak nie pozbawiało je cechy bezzwrotności. Z kolei okoliczność, że ewentualny i wyjątkowy zwrot pomocy był zabezpieczony wekslem gwarancyjnym, nie przesądza "pożyczkowego" charakteru pomocy finansowej dla osób uprawnionych. Weksel taki stanowił bowiem jedynie pewne zabezpieczenie ewentualnego zwrotu środków pieniężnych udzielonych w ramach pomocy, jeżeli otrzymująca ją osoba uprawniona nie spełniła określonych warunków. Stosownie do przepisu § 13 ust.2 Rozporządzenia MSW pomoc finansowa podlegała zwrotowi w taksatywnie wymienionych tam przypadkach także w odniesieniu do emerytów, rencistów oraz funkcjonariuszy ze stażem co najmniej 10 letnim. Jest to jednak wyjątek od generalnej zasady bezzwrotności pomocy finansowej.

Za przychody, w tym także pochodzące z wynagrodzenia za pracę uznaje się te, które stosownie do art.11 ust.1 ustawy stanowią pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń i są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym. Niewątpliwie pomoc finansową otrzymał R. W. w 1995 r. i w 1996r. Była ona zatem dochodem tamtych lat podatkowych, a nie 2001 r.

Wyrażone powyżej stanowisko jest zgodne z wydanymi wcześniej wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych między innymi w wyroku z 10 marca 2005 r. w sprawie I SA/Łd 62/05, w wyroku z 11 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Rz 2123/98, w wyroku z 19 stycznia 2001 r. sygn. akt III SA 3011/99 (publ. LEX nr 47476).

W świetle powyższego błędne jest stanowisko organów podatkowych, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nadpłaty, ponieważ zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe powinny uwzględnić zakres zastosowania przepisu art.12 ust.1 w zw. z art.11 ust.1 ustawy w podanym powyżej znaczeniu.

Z tych zatem powodów, wobec naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy należało orzec jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.145 §1 pkt.1) lit.a) ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; dalej p.p.s.a.).

O kosztach orzeczono zgodnie z art.200 p.p.s.a., które obejmują wpis od skargi w wysokości 100,- zł.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku należało orzec na podstawie art.152 p.p.s.a.

/-/ M.Jaśniewicz /-/ J.Małecki /-/ J.Ruszyński