II SAB/Wa 55/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-05-26	
Data wpływu	2025-01-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Kania
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Mateusz Rogala	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpatrzenia wniosku M. G. z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Biblioteki Narodowej na rzecz M. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2024 r. M. G. (dalej: "Skarżący") zwrócił się do Biblioteki Narodowej z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej . Wskazał, że na podstawie art. 61 Konstytucji RP, wnosi o udzielenie informacji o zbiorach rękopiśmiennych Biblioteki Narodowej, które docelowo są zbiorami przeznaczonymi do udostępniania dla czytelników, ale obecnie nie są udostępniane i obecnie nie znajdują się w katalogu Biblioteki Narodowej.

Konkretnie, wnosił o dostarczenie drogą elektroniczną spisu takich zbiorów, który zawierał będzie co najmniej:

1) nazwę zbioru.

2) możliwie najdokładniejszą datę wpłynięcia do Biblioteki Narodowej.

3) informację czy ten zbiór jest darem, zakupem, depozytem, czy może częściowo darem, częściowo zakupem, a częściowo depozytem, lub czym jest, jeśli nie jest ani darem, ani zakupem, ani depozytem.

Wnosił aby w ww. spisie wziąć pod uwagę zbiory o charakterze rękopiśmiennym lub zbiory, które przechowuje się - i/lub udostępnia się - na zasadach dla rękopisów (czyli np. maszynopisy, odpisy, mikrofilmy, kserokopie rękopisów, itp.).

Domagał się, aby zbiory na liście zostały przedstawione według daty wpłynięcia z punkt nr 2, chronologicznie, czyli od najdawniejszej do najbliższej dnia rozpatrzenia niniejszego wniosku. Proszę też, aby stan wiedzy o zbiorach był aktualny na dzień możliwie najbliższy dnia rozpatrzenia niniejszego wniosku.

Wyjaśnił, że sporządzenie i ujawnienie ww. spisu jest istotne dla interesu publicznego. Uzasadniając, że pozyskanie tych zbiorów jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wyjaśnił, że informacja o istniejących zbiorach rękopiśmiennych jest bardzo ważna dla nauki. Istnieje wiele informatorów o zbiorach rękopiśmiennych bibliotek, mających charakter drukowanych katalogów. Sama Biblioteka Narodowa wydała dwa ważne przewodniki o rękopisach w muzeach, w bibliotekach i w archiwach kościelnych w Polsce. Jednym z opracowujących jeden z tych przewodników był pan dr. T. M.. Liczy więc, że jego wniosek przyjmie ze zrozumieniem, będąc świadomym jak ważne jest informowanie o zbiorach rękopisów, o których nie ma żadnych bliższych informacji w żadnych dostępnych opracowaniach. Jest to istotne zarówno dla bezpieczeństwa tych zbiorów, jak i dla badaczy. Świadomość faktu, że dany materiał się zachował i jest przechowywany w Bibliotece Narodowej, daje badaczowi istotną wiedzę o tym w jakim zakresie może wzbogacić swoje prace naukowe. Podejmując temat badawczy, autor ma obowiązek przeprowadzić kwerendę, aby jego dzieło naukowe wyczerpywało wybrany temat. Skuteczność tej kwerendy zależy nie tylko od determinacji i skuteczności badacza, ale także od istniejących informatorów na temat źródeł wiedzy naukowej. Brak informacji o zbiorach przechowywanych w Bibliotece Narodowej ogranicza naszą wiedzę o istniejących źródłach. Istnieje ryzyko, że badacz będzie poszukiwał zbiorów, które już Biblioteka Narodowa posiada, nie dowie się o tym i będzie tak długo tracił czas na poszukiwania aż dojdzie do mylnego przekonania, że zbiór nie zachował się. Ujawnienie ww. spisu zdecydowanie ograniczy takie ryzyko. Poza tym, znajomość takiego spisu pozwoli też badaczowi lepiej zaplanować swoją pracę badawczą. Bowiem wiedząc o istnieniu niedostępnego zbioru w Bibliotece Narodowej, powinien odłożyć planowany temat na czas, aż zbiór będzie udostępniany, aby nie zaczynać pracy wiedząc z góry, że nie będzie mógł wyczerpać tematu.

Data wpłynięcia jest ważną informacją o tyle, że wobec niedostępności danego zbioru, pozwoli badaczowi na skuteczniejsze poszukiwanie informacji o tym zbiorze, np. w gazetach czy w Internecie, które - być może - informowały, gdy dany zbiór nabywała Biblioteka Narodowa. O tyle ważną informacją jest też status zbioru, czyli czy jest darem, zakupem czy depozytem. Ona też może ułatwić poszukiwania i umożliwić ustalenia proweniencyjne, czyli lepiej poznać losy danego zbioru.

Skarżący wskazał, że uzasadnił dlaczego sporządzenie i ujawnienie ww. spisu jest ważne dla nauki. Podkreślił, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wymaga, abym uzasadniał, że nauka jest ważna dla interesu publicznego a przecież jest.

Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. Z-ca Dyrektora Biblioteki Narodowej udzieliła odpowiedzi na wniosek wskazując, że materiały biblioteczne nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) dalej u.d.i.p.. Stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 2 cyt. ustawy, jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zasady udostępniania materiałów bibliotecznych oraz informowania przez biblioteki o własnych zbiorach są unormowane w przepisach ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2393). Wnioskowana informacja nie należy przy tym do żadnej z kategorii przewidzianych w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazano, że Biblioteka Narodowa nie sporządza spisów we wnioskowanym kształcie. Brak jest powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które formułują po stronie instytucji taki obowiązek, zaś czynności tego rodzaju w praktyce nie są podejmowane z uwagi na ich bezprzedmiotowość.

Opracowanie, którego domaga się wnioskodawca, nie znajduje się w dyspozycji Biblioteki i musiałoby dopiero zostać specjalnie na żądanie wnioskodawcy przygotowane, co, biorąc pod uwagę rozmiary zbiorów Biblioteki Narodowej, będącej centralną biblioteką państwa, angażowałoby zasoby osobowe oraz czasowe Biblioteki. Wymagałoby bowiem zaangażowania pracowników, którzy nie realizowaliby w czasie przygotowywania tego rodzaju analizy swoich normalnych zadań, destabilizując tym samym prawidłowy tok funkcjonowania instytucji kultury.

W ocenie Biblioteki Narodowej, niezależnie od wyżej wskazanych przyczyn, wniosek nie podlega uwzględnieniu, bowiem - biorąc pod uwagę brak jego zgłoszenia w celach, których realizacji służą przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również liczbę i bezprzedmiotowość wniosków kierowanych przez wnioskodawcę do instytucji - należy kwalifikować go jako nadużycie prawa do informacji publicznej.

W dniu 31 stycznia 2025 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2024 r.

Domagał się stwierdzenia, że Dyrektor Biblioteki Narodowej dopuścił się bezczynności, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r., wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi szczegółowo omówił swoje żądania i zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Biblioteki Narodowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując i rozszerzając dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność .

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do dokonania w określonym terminie czynności (pkt 1) albo stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Przepisy p.p.s.a. nie konkretyzują pojęcia nieostrego, jakim jest bezczynność organu administracji publicznej. W doktrynie - w ślad za orzecznictwem - przyjmuje się, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go podjęciem w terminie stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2011 r., s. 109).

Na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udostępnienia (art. 10 ust. 1), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1), nie informuje wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3), względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) lub nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępniania informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Poza tym sąd musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie oraz, jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, PPP nr 6/2012 s. 75 i n., oraz wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3109/12).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że Biblioteka Narodowa jako państwowa instytucja kultury prowadząca działalność biblioteczną, bibliograficzną, naukową, informacyjną, wydawniczą a także metodyczną i unifikacyjną w zakresie bibliotekarstwa (art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach, Dz.U. z 2022 r., poz. 2393), zaliczona do sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Dz.U. z 2023 r., poz. 1270), jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej,

Odnosząc się do kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o bibliotekach, do zadań Biblioteki Narodowej należy prowadzenie działalności bibliotecznej, bibliograficznej, naukowej, informacyjnej, konserwatorskiej, poradniczej, wydawniczej, wystawienniczej i usługowej, a w szczególności:

1) gromadzenie, opracowywanie, udostępnianie i wieczyste archiwizowanie materiałów bibliotecznych powstałych w Polsce oraz za granicą a dotyczących Polski;

2) opracowywanie i wydawanie bibliografii narodowej;

3) prowadzenie badań z zakresu bibliotekoznawstwa, nauki o książce i pokrewnych dziedzin wiedzy;

4) doskonalenie merytorycznej działalności bibliotek w kraju i pomoc bibliotekom polskim za granicą;

5) prowadzenie ośrodków znormalizowanych numerów wydawnictw zwartych i wydawnictw ciągłych.

W świetle przytoczony przepisów informacja dotycząca wynikających z ustawy zadań Biblioteki Narodowej stanowić będzie informację publiczną, a organ będzie co do zasady zobowiązany do jej udostępnienia na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak już wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 273/24) informacja dotycząca ściśle działalności Biblioteki Narodowej w aspekcie posiadanego konkretnego zbioru bibliotecznego winna być kwalifikowana jako informacja publiczna dotycząca zasobów Biblioteki Narodowej i jej działalności ustawowej. To stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela.

Pytania zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2024 r. niewątpliwie dotyczą zbiorów bibliotecznych a mianowicie zbiorów rękopiśmiennych- nazwy takiego zbioru ,daty jego wpłynięcia do Biblioteki Narodowej oraz formy jego pozyskania tak więc zdaniem Sądu stanowią informację publiczną i jako takie winny podlegać udostępnieniu. Podkreślić również wypada, że dwa ostatnie pytania dotyczą konkretnej informacji o danym zbiorze. Ponadto warto zwrócić uwagę na fakt, że Skarżący widząc obszerność swojego pytania we wniosku z [...] grudnia 2024 r. ,na wypadek uznania przez organ żądanej informacji jako informacji przetworzonej, starał się wykazać, że uzyskania żądanej informacji publicznej jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ udzielając odpowiedzi na wniosek w ogóle nie zajął się powyższym zagadnieniem.

Odnosząc się natomiast do przedstawionego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu, że żądanie skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 1077/23), że z charakteru konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej, wynika, iż zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej (por. również wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 799/12). Odmowa ochrony nie następuje jednak przez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nadużycie prawa do informacji publicznej może bowiem zachodzić dopiero, gdy takie prawo do dostępu do konkretnej informacji publicznej wnioskodawcy przysługuje. Zatem w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, czy żądana informacja jest informacją publiczną. Dopiero w następnej kolejności należy wykazać, że żądanie jej udostępnienia stanowi nadużycie prawa. Jednak odmowa udostępnienia informacji publicznej z powodu nadużycia prawa może nastąpić w formie decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podobne stanowisko prezentowane jest w licznych judykatach Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt. III OSK 2604/23, z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt III OSK 3136/23, z dnia 2 października 2024 r. sygn. akt III OSK 92/23, z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt: III OSK 89/24, III OSK 1087/24 i III OSK 311/24).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości wyrażone w tych wyrokach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że kwestia nadużycia prawa do informacji publicznej nie może być przedmiotem badania w sprawie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie bezczynności organu ustaleniu winien natomiast podlegać charakter żądanej informacji. Na tym etapie postępowania argumentacja organu związana z nadużyciem przez wnioskodawcę prawa do informacji nie może zatem być uznana za skuteczną.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

W niniejszej sprawie termin na rozpoznanie wniosku Skarżącego upływał [...] grudnia 2024 r. Organ wystosował do skarżącego pismo z dnia [...] grudnia 2024 r. ,w którym uznał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, wskazał również na zasady udostępniania materiałów bibliotecznych wyjaśnił, że w niniejszej sprawie żądane informacje musiały by być specjalnie przygotowane oraz na nadużycie prawa do informacji. Reasumując organ ani nie udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącego, ani nie przesądził o charakterze żądanej informacji, ani nie wydał decyzji uznając, że mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji, tak więc w ocenie Sądu pozostawał w bezczynności.

Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w określonym terminie.

W ocenie Sądu bezczynność organu nie cechowała się rażącym naruszeniem prawa(149 § 1a p.p.s.a). Nie sposób uznać błędne stanowisko organu w ocenie żądanych informacji za rażące. W orzecznictwie wskazuje się, że bezczynność danego podmiotu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji niemających racjonalnego uzasadnienia, jakościowo oczywistych i ilościowo znaczących przypadków obrazy obowiązujących norm prawnych (podobnie NSA w wyroku z 10 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1610/20 oraz w powołanym tam orzecznictwie). Zaliczono do nich m.in. rozpoznanie wniosku ze znaczącym uchybieniem ustawowemu terminowi (por. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Gl 14/15), niewykonywanie przez podmiot prawomocnego wyroku zobowiązującego do rozpoznania wniosku (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 26 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Bk 169/17), długotrwałe ignorowanie przez podmiot wniosku (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 570/23) lub obstrukcja przejawiająca się niekonsekwentnym stosowaniem przez podmiot kolejnych instytucji prawnych dającym pretekst do nieudostępniania wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z 21 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 748/23).

Powyższe rzutowało na oddalenie skargi (art.151 p.p.s.a.) w zakresie wymierzenia organowi grzywny i przyznania na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Użycie w tym przepisie czasownika "może" oznacza, że rozstrzygnięcie tego typu ma charakter fakultatywny. Sąd nie stwierdził, że okoliczności sprawy były niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw Skarżącego, a organ nie przejawiał postawy lekceważącej. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania. Na poczet kosztów postępowania Sąd zaliczył uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł.