W skardze na opisane w sentencji postanowienie skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze złożonego na tę okoliczność urzędowego formularza oraz dołączonych do niego dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jedynym jej jedynym źródłem utrzymania jest emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w kwocie 1.255,14 zł netto. Majątek jaki posiada skarżąca to mieszkanie o pow. 70 m2 w którym przebywa oraz szereg nieruchomości gruntowych i budynkowych obciążonych hipotekami, które aktualnie są przedmiotem licytacji komorniczych.
Rozpoznając wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie jest pierwszy wnioskiem jaki skarżąca składa przy sprawach poddawanych pod osąd tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej, znana jest referendarzowi z urzędu. Treść obecnie rozpatrywanego wniosku wskazuje zaś, że ta nie uległa jakiejkolwiek zmianie od czasu rozpatrzenia wcześniejszych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy.
Odnosząc się zaś do istoty sprawy wskazać należy, że rozpoznanie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych sprowadza się do ustalenia istnienia przesłanek zawartych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z jego treścią przyznanie prawa pomocy w takim zakresie możliwe jest, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonując w tym zakresie oceny możliwości płatniczych skarżącej w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności, wniosek jej uznać należało za zasadny.
Wpływ na podjęte rozstrzygnięcie miało to, iż obecnie skarżąca utrzymuje się z niewielkiego dochodu (świadczenia emerytalnego), który pozwala skarżącej na pokrycie jedynie kosztów utrzymania mieszkania oraz zakupu środków niezbędnych w codziennej egzystencji, bez możliwości poczynienia oszczędności na wymagane koszty sądowe.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a.
