Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 stycznia 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D.K. i A. K.-D. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 29 czerwca 2020 r. nr RAA.6730.2.74.2019.GZ-412/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej D. K. i A. K.-D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 886/20 oddalającego skargę D. K. i A. K.-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r., nr SKO Gd/3414/20 w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 886/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku oddalił skargę D. K. i A. K.-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO lub Kolegium) z 19 października 2020 r., nr SKO Gd/3414/20, w przedmiocie warunków zabudowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodły, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, D. K. i A. K.-D.

Następnie, skarżące kasacyjnie zwróciły się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Gdyni nr RAA.6730.2.74.2019.GZ-412/12 z 29 czerwca 2020 r. ustalającej warunki zabudowy działek nr [...] i nr [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w G., oznaczonych literami ABCD na załączniku graficznym do decyzji, dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącej zabudowy oraz budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (fryzjer, biura, gabinety itp.), halą garażową oraz infrastrukturą techniczną (decyzja organu I instancji).

W uzasadnieniu wniosku podniesiono przede wszystkim to, że decyzja ustalająca warunki zabudowy całkowicie pomija treść Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2019 r. Z jego treści jednoznacznie wynika, że obszar ulicy H. jest terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i małych domów mieszkalnych. Ich zdaniem nie sposób uznać, że planowana zabudowa ul. [...] jakkolwiek "wpisuje się w zapisy dokumentu", stanowiącego podstawę planowania przestrzennego. We wniosku podniesiono także zarzuty odnośnie braków postępowania wyjaśniającego, w którym zapadła decyzja objęta przedmiotowym wnioskiem.

Ww. wniosek skarżących kasacyjnie poparli uczestnicy H. W. i B. W. Uczestnicy postępowania są zdania, że planowana zabudowa terenu w sposób istotny zmieni charakterystykę najbliższej okolicy i nie uwzględnia zasady dobrego sąsiedztwa, statuowanej w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 (ONSAiwsa 2007, Nr 4, poz. 77) przyjął, że na podstawie tego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę.

Z przepisu art. 61 § 3 Ppsa wynika, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu zobowiązany jest wskazać konkretne okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zasadą jest też, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (zob. postanowienia NSA: z 11 lipca 2018 r., II OSK 600/18; z 29 sierpnia 2018 r., II OZ 823/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Wedle art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022, poz. 503 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku, stwierdza ona jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. W szczególności tego typu decyzja nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu. Dlatego sama obawa, że w przyszłości zostanie podjęta kolejna decyzja administracyjna, która potencjalnie doprowadzić może do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego na sąsiadującej nieruchomości, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. To na kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego oceniane będzie czy projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa, w tym normami technicznymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza, że inwestor w ogóle uzyska pozwolenie na budowę. Argumentacja wniosku dotycząca kwestii merytorycznych wobec zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, abstrahuje od przesłanek ujętych w art. 61 § 3 Ppsa i nie może być oceniana na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie decyzji wydanej w granicach sprawy objętej skargą. W innym wypadku doszłoby bowiem do nieuprawnionego przedsądu, tj. rozstrzygnięcia o kwestiach merytorycznych przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.