Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. oddala skargę

III SA/Wa 465/11

UZASADNIENIE

Zaskarżaną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...], którą Skarżącej Spółce Akcyjnej D. określono kwoty nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym do zwrotu za miesiące: maj, lipiec, sierpień, październik, grudzień 2005 r. i kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiące kwiecień i czerwiec 2005 r.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] stwierdził, że Skarżąca Spółka wykazała zakupy złomu metali udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez L. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. L. W. z siedzibą w W., ul. N. [...], NIP: [...]. Organ w decyzji uznał, że zakupy złomu udokumentowane fakturami wystawionymi przez ten podmiot nie miały miejsca w rzeczywistości i w związku z tym Skarżącej Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług wykazanego w tych fakturach.

Organ stwierdził, że w dokumentacji działalności firmy L. W., zabezpieczonej w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową W. przekazanej pismem z dnia 17 lutego 2009 r. brak było dowodów magazynowych potwierdzających przyjęcie złomu do magazynu oraz wydanie go Skarżącej Spółce. L. W. zeznał, że działalność w zakresie skupu i sprzedaży złomu uruchomił za radą nieznanego mu bliżej K.. Dysponował magazynem w W. przy ul. N. [...] oraz halą z placem w B. koło B.. Na początku 2005 r. skontaktował się z nim A. P., który miał swoją firmę w M. i był zainteresowany współpracą z firmą W. L. W.. Z zeznań L. W. wynika, że A. P. był jedynym dostawcą złomu do firmy W.. Z zeznań L. W. wynika, że w okresie działalności jego firmy w zasadzie nie widział złomu otrzymywanego od jedynego dostawcy A. P. wysyłanego do odbiorców firmy L. W.. Złom ten według zeznań L. W. miał być dostarczany bezpośrednio od A. P. do odbiorców w tym do Skarżącej Spółki. L. W. nie dysponował własnymi środkami transportu, zawsze korzystał z usług transportowych firm zewnętrznych. Nazw tych firm nie podał. Jego marża z jednego transportu wynosiła ok. 1000 - 3000 zł. Z uwagi na fakt, że towar często jechał bezpośrednio od A. P. do odbiorcy W., L. W. nie był w stanie stwierdzić, czy zawsze złom fizycznie docierał do celu. Pomimo stworzenia "warunków" do prowadzenia skupu i sprzedaży złomu (wynajęcie magazynu, hali z placem, pomieszczeń biurowych, korzystanie z usług biura rachunkowego, założenie rachunków bankowych) L. W. w rzeczywistości nie widział złomu będącego przedmiotem obrotów wykazanych na wystawionych przez niego fakturach VAT, nie był w stanie określić przebiegu poszczególnych transakcji.

Organ stwierdził, że w dokumentacji działalności firmy L. W., zabezpieczonej w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową W. przekazanej pismem z dnia 17 lutego 2009 r. brak było dowodów magazynowych potwierdzających przyjęcie złomu do magazynu oraz wydanie go Skarżącej Spółce.

Z zeznań L. W. wynika, że pod koniec roku 2005 spotkał się z K., któremu oświadczył, że nie będzie dalej prowadził swojej firmy. Wtedy osoba poleciła mu znalezienie zaufanej osoby i namówienie jej do założenia kolejnej firmy działającej podobnie jak W.. L. W. na polecenie swojego mocodawcy K. namówił swojego znajomego M. M. do założenia firmy M., a ten z kolei na polecenie L. W. znalazł kolejną osobę - W. D., który założył kolejną firmę M.. Firmy te w rzeczywistości nie prowadziły działalności w zakresie skupu i sprzedaży złomy i zajmowały się jedynie wystawianiem faktur VAT pozorujących tę działalność. W celu stworzenia pozorów prowadzenia rzeczywistej działalności zapłaty za te faktury dokonywane były na rachunki bankowe. Obrót pieniędzmi, w którym L. W. uczestniczył według jego zeznań wyglądał następująco: W. D. (M.) pobierał pieniądze z konta swojej firmy, które przekazywał M. M. (M.), ten przekazywał je do L. W., a ten z kolei przekazywał je K.. Obrót dokumentami (pustymi fakturami VAT) odbywał się w ten sam sposób, tzn. L. W. otrzymywał je od K., przekazywał je M. M., a ten W. D. i z powrotem. Za to pośrednictwo L. W. otrzymywał 3-5 tys. zł miesięcznie. W trakcie prowadzenia w/w działalności L. W. zorientował się, że jest to nielegalny interes, ale bał się z niego wycofać, bo ciążył na nim dług i chodziło o wielkie pieniądze.

Organ wskazał, że w dniu 23 stycznia 2008 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wydał postanowienie o zmianie i uzupełnieniu zarzutów przedstawionych w dniu 8 sierpnia 2007 r. podejrzanemu L. W., w obejmujących wystawianie i udział w obrocie fakturami VAT służącymi innym podmiotom do uzyskiwania bezprawnych korzyści z tytułu odliczenia podatku VAT wykazanego w tych fakturach.

W trakcie postępowania organ na wniosek Skarżącej Spółki ponownie w dniu 28 stycznia 2010 r. przesłuchał L. W. na okoliczności współpracy ze Skarżącą Spółką. Zeznania złożone w tym dniu zawierały liczne sprzeczne elementy w stosunku do zeznań złożonych w dniu 23 stycznia 2008r. Zeznania złożone przez L. W. w trakcie przesłuchań z dnia 23 stycznia 2008 r. i z dnia 28 stycznia 2010r. w zakresie rzekomego "zakupu" złomu od firmy A. P. są sprzeczne z zeznaniami złożonymi przez A. P. w trakcie przesłuchań z dnia 9 stycznia 2009 r. i 12 stycznia 2009r. (włączonymi postanowieniem Dyrektora UKS w W. z dnia [...] września 2010 r.). Sprzeczności te dotyczyły istotnych elementów transakcji obrotu złomem, które miały być dokonane pomiędzy L. W. i A. P..

Według zeznań A. P., dostawcami towarów do jego firmy była firma M. lub M. i firma prowadzona przez S.. A. P. nigdy nie sprawdzał, czy firmy dostarczające mu złom naprawdę istniały.

Z ustaleń postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A. P. zakończonego wydaniem decyzji nr [...] wynika, że w 2005r. A. P. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, nie prowadził bowiem, jak to zostało wykazane w w/w decyzji, działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem. Organy ustaliły, że A. P. w 2005 roku nabywał towar od firm nieistniejących. Użył jako autentyczne 830 szt. faktur zakupu złomu metali kolorowych na łączną kwotę nie mniejszą niż 42.905.109,81 zł rzekomo nabytego od nieistniejących firm: I. S., L. B., M. P., Sprzedaż Z. A K. O., M. E., Sprzedaż M. K., Skup S. W. S. M., w których osoby wystawiające je poświadczyły nieprawdę. Fakty te potwierdził A. P. w protokole przesłuchania strony z dnia 4 sierpnia 2009r. (włączonym do akt niniejszej sprawy Postanowieniem Dyrektora UKS w W. z dnia [...].09.2010r.).

Ponadto, z w/w ustaleń wynika, że A. P. poświadczał nieprawdę poprzez dokonywanie wpłat gotówkowych i przelewów oraz wystawianie fikcyjnych faktur na sprzedaż. Ustalono również, że Pan A. P. w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7, wykazał podatek należny ujęty w fakturach sprzedaży VAT, w których jako nabywca została wskazana firma W. L. W.. W toku postępowania prowadzonego w stosunku do A. P. zakwestionowano dostawy złomu do L. W. stwierdzając, że faktury wystawione w 2005 r. przez A. P. na rzecz tego kontrahenta nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji dokonanych, a stwierdzają jedynie czynności fikcyjne. Uznano, że nabywanie towarów przez A. P. było fikcją, tym samym fikcją również była jego sprzedaż do L. W.. Te Faktury VAT nie stanowiły dostaw w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, ponieważ czynności dostawy w nich określone nie zostały dokonane. Nie występował podatek należny od tych czynności, które w rozumieniu w/w przepisu nie podlegały opodatkowaniu. A. P. nie kwestionował ustaleń organu w zakresie fikcyjnego charakteru wykazanego przez niego obrotu złomem i dokonał korekty deklaracji VAT o podatek naliczony wynikający z pustych faktur wystawionych przez nieistniejące podmioty gospodarcze.

Organ przesłuchał w charakterze świadków pracowników Skarżącej Spółki. Świadkowie ci w roku 2008 byli przesłuchani na temat współpracy handlowej Skarżącej Spółki D. z L. W. przez funkcjonariuszy CBŚ. W trakcie tych przesłuchań świadkowie ci zeznali, że nie przypominają sobie firmy L. W. jako dostawcy złomu do Skarżącej Spółki, być może słyszeli tylko o niej. Natomiast w toku przesłuchań przeprowadzonych w roku 2010 świadkowie ci zeznali, że L. W. dokonywał sprzedaży złomu na rzecz Skarżącej Spółki oraz, że był to znaczący dostawca. Świadkowie ci w roku 2010 r. zeznając przed pracownikami kontroli skarbowej nie potrafili jednak podać szczegółów dostaw realizowanych przez L. W..

W toku kontroli przesłuchano także osoby wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej w roku 2005 przez L. W., jako wykonawcy usług transportu złomu. Organ uznał, że zeznania tych osób nie potwierdziły wykonywania na rzecz L. W. w roku 2005 usług transportu złomu.

Organ stwierdził, że wskazany przez L. W. punkt prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w W. przy ul. był garażem osiedlowym nieprzystosowanym do prowadzenia działalności gospodarczej.

Od decyzji organu kontroli skarbowej Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji naruszenie następujących przepisów:

- art. 86 ust. 1 i ust 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako ustawa o VAT, przez bezpodstawne zakwestionowanie prawa podatnika do obniżenia podatki należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez kontrahentów podatnika,

- art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja1 podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p., przez naruszenie zasady prawdy materialnej,

- art. 191 O.p. przez naruszenie zasady swobodnej ocen) dowodów,

- art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych.

W uzasadnieniu odwołania podnoszono, że zgromadzone przez organ dowody nie pozwalały na stwierdzenie, że zakupy dokonane od firmy "W." L. W. miała charakter fikcyjny. Zdaniem pełnomocnika Strony rzeczywisty charakter dostaw tych dostaw potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Świadczą o tym: faktury VAT dokumentujące dokonanie zakupów, dowody płatności za te zakupy, dokumentacja wskazująca na późniejszą sprzedaż przez Skarżącą Spółkę zakupionego złomu, jak również okoliczności ujawnione w trakcie przesłuchań świadków.

W oparciu o powyższe stwierdzenia, w ocenie pełnomocnika spółki, uznać należało, że transakcje zakupu złomu metali kolorowych od firmy Wtór-Met w istocie miały miejsce. Zakupiony złom zaś bez wątpienia był wykorzystywany przez podatnika do czynności opodatkowanych, gdyż stanowił przedmiot dalszej sprzedaży, faktu tego organ pierwszej stancji nie kwestionował. Brak było zatem podstaw do ograniczenia uprawnienia podatnika wynikającego z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i zastosowania przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy.

W odniesieniu zaś do naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik Strony, opierając się na licznych przykładach z orzecznictwa sądów administracyjnych wywodził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób odbiegający od norm ustalonych przepisami O.p. Zdaniem autora odwołania zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny, a ponadto ocena tego materiału została dokonana w sposób dowolny, uwzględniający jedynie fakty i okoliczności niekorzystne dla Strony Skarżącej. Szczególny nacisk pełnomocnik spółki położył przy tym na fakt, iż organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję, dał pierwszeństwo dowodom z zeznań świadków zgromadzonym w toku postępowania karnego. Zmarginalizował zaś dowody z przesłuchania tych samych świadków powtórzone w toku postępowania kontrolnego, odmawiając im wiarygodności, z racji tego, iż, w ocenie pełnomocnika Strony, były korzystne dla podatnika.

Dodatkowo w odwołaniu podnoszono, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej oparł swoje rozstrzygnięcie na dowodach dotyczących transakcji nie związanych bezpośrednio ze spółką. Dotyczyło to okoliczności ujawnionych w postępowaniach prowadzonych przez organy podatkowe oraz organy ścigania w stosunku do Pana A. P. kontrahenta firmy W.. Fakt włączenia do akt przedmiotowej sprawy materiału z przesłuchania podejrzanych w postępowaniu karnym stanowił, zdaniem pełnomocnika Strony, naruszenie art. 190 O.p. oraz pozostawał w sprzeczności z zasadą czynnego udziału podatnika w postępowaniu podatkowym.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ zgodził się z oceną dowodów zebranych w sprawie przez organ kontroli skarbowej i ich oceną dokonaną w decyzji organu pierwszej instancji i stwierdził, że sporne transakcje nie miały miejsca w rzeczywistości. Z tego względu Skarżącej spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Na decyzję organu drugiej instancji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT przez bezpodstawne zakwestionowanie prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez kontrahentów podatnika,

- art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. przez naruszenie zasady prawdy materialnej,

- art. 191 O.p. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz,

- art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi przeciwko decyzji organu drugiej instancji podniesiono te same argumenty, które podniesione zostały w odwołaniu przeciwko decyzji organu pierwszej instancji. Podnoszone w skardze zarzuty zostały powtórzone w pismach procesowych Skarżącej Spółki z 26, 30, i 31 maja 2011 r.

Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zdaniem Sądu w rozpoznanej sprawie organy obydwu instancji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy dotyczący działalności Skarżącej Spółki w zakresie wykazanych przez nią zakupów złomu udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez L. W.. Także ocenia tego materiału dowodowego została dokonana przez organy w sposób odpowiadający przepisom prawa.

W rozpoznanej sprawie zgromadzone w toku postępowania kontrolnego dowody wskazywały na liczne wątpliwości dotyczące działalności L. W. jako przedsiębiorcy. Organ kontroli skarbowej zasadnie wskazał, że L. W. w toku prowadzonego w stosunku do niego postępowania karnego oraz w toku kontroli skarbowej prowadzonej w stosunku do Skarżącej Spółki składał rozbieżne zeznania na temat tych samych okoliczności faktycznych. Trafnie też organ w podniósł, że zeznania L. W. nie znalazły potwierdzenia także w zeznaniach A. P., który miał być dostawcą złomu do firmy L. W..

Organ wskazał w decyzji wydanej w pierwszej instancji, że w wyniku analizy zeznań L. W. stwierdzono, iż zeznania złożone przez niego w dniu 23 stycznia 2008 r. (karty 2143-2148 akt administracyjnych) są sprzeczne z zeznaniami złożonymi w dniu 28 stycznia 2010 r. (karty 2814-2820 akt administracyjnych) w trakcie pierwszego przesłuchania L. W. zeznał, że miał jedynego dostawce złomu - firmę A. P., natomiast w trakcie drugiego przesłuchania zeznał, że złom nabywał od różnych firm oraz skupował od osób fizycznych. Pamięta, że największym dostawcą była firma A. P. z M. - położona po prawej stronie na zakręcie jadąc od strony L.. Były również inne firmy i osoby fizyczne - nazw nie podał, bo nie pamięta. Żadna z firm i osób dostarczających złom nie była z nim powiązana osobowo. Na temat faktur VAT dot. zakupu złomu w 2005 r. L. W. zeznał, że gdy kupował towar od P. to on wystawiał jemu faktury. W celu odebrania faktur umawiał się z nim lub z osobą, przez niego wskazaną w okolicach M.. Osoba ta przekazywała L. W. faktury.

Dalej organ podnosił, że w trakcie przesłuchania z 2010 r. L. W. w zakresie tych okoliczności zeznał, że w przypadku skupu złomu od różnych firm, faktury otrzymywał przede wszystkim pocztą. W kwestii pracowników zatrudnionych we W. w trakcie przesłuchania z 23. stycznia 2008r. zeznał, że na stałe zatrudniał dwóch pracowników, tj. przez cały okres prowadzenia działalności zatrudniony był G. D. przy ul. N., natomiast w B. na początku był zatrudniony J. K. zam. w G.. Później w B. zatrudnił Pana W.. Nazwiska nie podał, bo nie pamiętał. Natomiast w 2010 r. zeznał, że w B. zatrudniony był pan W. z S. przez parę miesięcy 2005 r. Nazwiska nie podał, bo nie pamiętał. Potem na jego miejsce został zatrudniony pan J. K., zamieszkały w G.. W W. zatrudniony był G. D., zamieszkały w L.. W B. pomagały mu dwie osoby dorywczo - Pan P. w wieku około 50 lat, danych drugiej osoby nie podał, bo nie pamiętał.

Na temat magazynów firmy W. w toku przesłuchania w 2008 r. L. W. zeznał, że w B. miał dużą wagę do 50 ton oraz mniejszą elektroniczną. Na ul. N. była zwykła waga szalowa do 2,5 tony. Był jeden wózek widłowy w B., który odkupił od jakiejś osoby -nazwiska nie podał.

Natomiast w trakcie przesłuchania w 2010 r. L. W. szczegółowo opisał magazyny oraz ich wyposażenie stwierdzając, że w B. był to duży plac utwardzony około 100 na 100 metrów, ogrodzony parkanem, przed wjazdem na plac była duża waga do 50 ton, oraz waga szalowa do 2 ton, naprzeciw wjazdu stała duża hala o powierzchni około 500-700 m kwadratowych. Od głównej drogi kierunek S. nieruchomość była położona około 150 do 200 metrów. Całą halę można było objechać samochodem. W W. punkt skupu to była hala o pow. ok. 100 metrów kwadratowych.

Z dowodów zebranych w trakcie postępowania kontrolnego opisanych na str. 10 protokołu kontroli (karta nr 2187) wynika, że pow. magazynu przy ul. N. [...] w W., gdzie była rzekomo prowadzona do 31 grudnia 2005r. działalność gospodarcza firmy W. L. W. wynosiła ok. 40 m2 - był to osiedlowy, murowany garaż znajdujący się na nieogrodzonym placu.

Zeznania złożone przez L. W. w trakcie przesłuchań z dnia 23 stycznia 2008 r. i z dnia 28 stycznia 2010 r. na temat zakupu złomu od firmy A. P. są sprzeczne z jego zeznaniami złożonymi w trakcie przesłuchań z dnia 9 stycznia 2009 r. i 12 stycznia 2009 r. (protokoły tych przesłuchań włączono do akt sprawy postanowieniem Dyrektora UKS w W. z dnia [...] września 2010 r.).

A. P. w trakcie przesłuchania z 9 stycznia 2009 r. zeznał, że towar przesyłał bezpośrednio do L. W., bez ważenia. W tej samej kwestii L. W. zeznał, że towar jechał bezpośrednio od A. P. do odbiorcy, któremu złom sprzedawał L. W..

Według zeznań A. P., L. W. czasami przyjeżdżał sam po towar ("zawsze to W. przyjeżdżał do mnie do M.. Nigdzie więcej się nie spotykaliśmy. W. mówił mi gdzie mam wysłać transport"), natomiast w przesłuchaniu L. W. twierdził, że nie widział złomu będącego przedmiotem obrotów między ich firmami.

L. W. zeznawał, że to A. P. był zainteresowany współpracą z nim i na początku 2005 r. skontaktował się z nim. Z kolei A. P. w tej kwestii w przesłuchaniu z 12 stycznia 2009 r. zeznał, że L. W. sam go znalazł, jeździł po skupach złomu i przyjechał do niego do M.. Nie wiedział skąd się dowiedział o jego firmie. Stwierdził, że w ten sposób spotkał go pierwszy raz.

Na temat transportu złomu L. W. zeznał, że nie miał własnego transportu i że zawsze korzystał z usług transportowych firm zewnętrznych. Były to firmy Pana D. z J. k. L., Pana M. z L.. Nazw firm nie pamiętał. Podczas współpracy z P. jedynie kilka razy odbierał od niego zakupiony złom, natomiast w większości transakcji zakupiony złom jechał od P. do odbiorcy L. W.. Nie był w stanie określić przebiegu poszczególnych transakcji. Zeznał, że nie chciał odbierać złomu od P. i składować go u siebie, ponieważ nie miał takich sił przerobowych żeby ciągle przeładowywać towar.

Natomiast A. P. w tym zakresie zeznał, że w ramach swojej działalności nie posiadał własnego transportu, nie korzystał z usług firm transportowych ani ze spedycji. Towar przywozili i zabierali kontrahenci, nie otrzymał żadnej faktury za usługi transportowe wykonywane na rzecz jego firmy lub z jego polecenia. Za usługi transportowe płacił gotówką do rąk W..

Według zeznań L. W. otrzymywał on faktury za towar od A. P. z odroczonym terminem płatności 2 tygodnie, natomiast A. P. twierdził, że termin ten wynosił miesiąc.

A. P. zeznał, że nie prowadził żadnej dokumentacji magazynowej, gdy dostawał fakturę od dostawcy to wystawiał fakturę dla L. W.. A. P. twierdził, że do niego przyjeżdżał kierowca bez żadnego dokumentu, i on wysyłał go dalej także bez żadnego dokumentu. Po kilku dniach od dostawy otrzymywał fakturę, którą także przywoził kierowca dostawcy P.. Na podstawie otrzymanej faktury wystawiałem własną fakturę dla W., gdzie wpisywał te same ilości towaru. Cena była uzależniona od tej jaka była na rynku. Płatność za towar, który kupował była odroczona chyba do miesiąca czasu. Podobny termin zapłaty wyznaczał swoim kontrhentom.

W ocenie Sądu wskazane w decyzji organu pierwszej instancji sprzeczności pomiędzy faktami zeznawanymi przez L. W. w roku 2008 i 2010 oraz pomiędzy faktami zeznanymi A. P. uzasadniały wątpliwości co do rzeczywistego charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez L. W.. Trudno te rozbieżności wytłumaczyć w wiarygodny i logiczny, bez zakwestionowania faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez L. W. i A. P.. Na taką ocenę tych sprzeczności wpływa ich ilość i istotny charakter faktów, których sprzeczności te dotyczą. Zdaniem Sądu sprzeczności te można byłoby próbować wytłumaczyć w jakiś sposób, gdyby nie dotyczyły tak istotnych z punktu widzenie przeciętnego przedsiębiorcy okoliczności. W ocenie Sądu tego rodzaju okoliczności jako istotne dla każdego przeciętnego przedsiębiorcy i prowadzonej przez niego działalności powinny być znane także L. W.. W ocenie Sądu tego rodzaju sprzeczności w zeznaniach dotyczących sposobu prowadzenia działalności przez L. W. nie wystąpiłyby, gdyby L. W. i A. P. w rzeczywistości prowadzili działalność gospodarczą.

Z tymi ustaleniami organu kontroli Skarbowej w sposób logiczny wiążą się ustalenia dotyczące działalności A. P.. Z ustaleń postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A. P. zakończonego wydaniem decyzji nr [...] wynika, że w 2005 r. A. P. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem. Ustalono, że A. P. w 2005 roku nabywał towar od firm nieistniejących. Użył jako autentyczne 830 szt. faktur zakupu złomu metali kolorowych na łączną kwotę nie mniejszą niż 42.905.109,81 zł rzekomo nabytego od nieistniejących firm: I. S., L. B., M. P., Sprzedaż Z. A. K. O., M. E., Sprzedaż M. K., Skup S. W. S. M., w których osoby wystawiające je poświadczyły nieprawdę. Fakty te potwierdził A. P. w protokole przesłuchania Strony z dnia 4 sierpnia 2009r. (włączonym do akt niniejszej sprawy postanowieniem Dyrektora UKS w W. z dnia [...] września 2010 r.).

Ponadto, z ustaleń organu wynika, że A. P. poświadczał nieprawdę poprzez dokonywanie wpłat gotówkowych i przelewów oraz wystawianie fikcyjnych faktur na sprzedaż. Ustalono również, że A. P. w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7, wykazał podatek należny ujęty w fakturach sprzedaży VAT, w których jako nabywca została wskazana firma W. L. W.. W toku w/w postępowania zakwestionowano dostawy złomu do L. W. stwierdzając, że faktury wystawione w 2005r. przez A. P. na rzecz tego kontrahenta nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji dokonanych i stwierdzają czynności fikcyjne. Uznano, że nabywanie złomu przez A. P. było fikcją, tym samym fikcją również była jego sprzedaż do L. W.. Te faktury VAT nie dokumentowały dostaw w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, ponieważ czynności dostawy w nich określone nie zostały dokonane. Nie występował podatek należny od tych czynności, które w rozumieniu w/w przepisu nie podlegały opodatkowaniu.

A. P. zgodził się z ustaleniami kontrolujących w zakresie fikcyjnego nabycia złomu i dokonał korekty deklaracji VAT o podatek naliczony wynikający z pustych faktur wystawionych przez nieistniejące podmioty gospodarcze.

W ocenie Sądu organ trafnie podniósł w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej, że złożone w roku 2008 zeznania pracowników Skarżącej Spółki, zatrudnionych przy dostawach złomu, segregowaniu złomu oraz rozliczeniach ilości dostarczonego złomu nie potwierdziły okoliczności rzeczywistego dostarczania w roku 2005 do Skarżącej Spółki złomu przez L. W..

Świadek M. R. przesłuchiwany przez funkcjonariuszy CBŚ zeznał do protokołu z dnia 18 lutego 2008 r. (karty 2137-2141), że w roku 2005 zajmował się organizowaniem na rzecz Skarżącej Spółki dostaw złomu od różnych odbiorców. Świadek ten zarejestrował własną działalność gospodarczą i w zakresie tych zakupów występował w charakterze pośrednika, który prowadził działalność w oddziale Skarżącej Spółki w O.. Świadek zeznał, że L. W. w roku 2005 rozpoczął współpracę ze Skarżącą Spółką w zakresie dostaw złomu lecz współpraca ta szybko została zakończona. Świadek wskazał inne podmioty realizujące dostawy złomu na rzecz Skarżącej Spółki w roku 2005.

Przesłuchany 29 lutego 2008 r. funkcjonariuszy CBŚ świadek M. B. (karty 2123-2126 akt administracyjnych) zeznał, że w 2005 r. był zatrudniony w Skarżącej Spółce jako pracownik fizyczny zajmujący się przyjmowaniem dostaw złomu, załadunkiem i rozładunkiem transportów ze złomem oraz segregacja złomu. Świadek ten wskazał liczne podmioty, które dostarczały złom Skarżącej Spółce. Odnoście L. W. świadek ten stwierdził, że nie przypomina sobie takiego podmiotu.

Takie same zeznania złożył świadek R. S. przesłuchany 28 lutego 2008 r. (karty 2132-2136 akt administracyjnych).

M. G. także zatrudniony w roku 2005 w Skarżącej Spółce jako pracownik fizyczny zajmujący się przyjmowaniem dostaw złomu, załadunkiem i rozładunkiem transportów ze złomem oraz segregacja złomu, przesłuchany 27 lutego 2008 r. (karty 2127-2131 akt administracyjnych) stwierdził, że słyszał nazwę firmy W. L. W., lecz nic więcej na jej temat nie może powiedzieć

L. C. przesłuchana 8 kwietnia 2008 r. (karty 2119-2122 akt administracyjnych) zeznała, że była wspólnikiem Skarżącej Spółki i jej pracownikiem zajmującym się nadzorem na biurem księgowością i rozliczeniami. Świadek L. C. złożyła zeznania dotyczące działalności Skarżącej Spółki w roku 2005 wyjaśniła kwestie związane z zatrudnianiem pracowników organizacją dostaw i wysyłką sprzedawanego przez Skarżącą Spółkę złomu. Składając zeznania stwierdziła, że nic nie wie na temat firmy W. L. W..

Przy ocenie tych zeznań, zdaniem Sądu należało przede wszystkim wziąć pod uwagę następujące okoliczności: Omówione zeznania zostały złożone w roku 2008 a zatem w czasie niezbyt odległym od roku 2005, którego dotyczy niniejsza sprawa. Składający te zeznania pracownicy Skarżącej Spółki wskazali liczne okoliczności faktyczne dotyczące nazw firm dostarczających złom do Skarżącej Spółki, sposobu dokumentowania dostaw w zakresie dokumentów magazynowych, sposobu transportu złomu przez dostawców, rozliczania ilości przyjętego złomu, organizacji funkcjonowania magazynu zakupionego złomu. Wskazanie przez te osoby tak wielu okoliczności związanych z działalnością Skarżącej Spółki świadczy o tym, że osoby te w momencie składania zeznań były dobrze zorientowane w działalności Skarżącej Spółki w zakresie obrotu złomem w roku 2005. Świadek M. R. zeznał, że był pośrednikiem odpowiedzialnym za wyszukiwanie dostawców złomu. Zeznania te były składane w okresie, w którym w stosunku do Skarżącej Spółki nie była prowadzona kontrola skarbowa za rok 2005 i rzetelność faktur wystawionych na rzecz Skarżącej Spółki przez L. W. nie była przedmiotem zainteresowania organów kontroli skarbowej i organów ścigania. Z faktur wystawionych w roku 2005 na rzecz Skarżącej Spółki wynika, że L. W. musiał być znaczącym dostawcą złomu, którego nie sposób nie zapamiętać.

W ocenie Sądu okoliczności te przemawiają za uznaniem tych zeznań za wiarygodne i zgodne ze stanem rzeczywistym. W tej sytuacji wobec stwierdzenie przez świadków zajmujących się w Skarżącej Spółce w roku 2005 obrotem złomem i posiadających na ten temat dużej wiedzy, że L. W. i prowadzona przez niego firma nie byli im w roku 2005 bliżej znani w związku z podstawową działalnością Skarżącej Spółki, zasadnym było uznanie przez organ, że zakwestionowane w decyzji faktury wystawione przez ten podmiot nie dokumentowały rzeczywistych dostaw złomu.

Z tych samych powodów, zdaniem Sądu nie można było dać wiary zeznaniom tych świadków, które złożyli w roku 2009 (karty 2754-2774) w postępowaniu prowadzonym przez organ kontroli skarbowej. Składając te zeznania świadkowie ci stwierdzili, że przypominają sobie L. W. oraz, że dostarczał on w roku 2005 złom do Skarżącej Spółki. Zeznania te stanowią przykład często spotykanej sytuacji "wracania świadkom pamięci" wraz z upływem czasu, jaki upłynął od zdarzeń, które są przedmiotem zeznań. Zjawisko to jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i jako takie nie może zostać uznanie za okoliczność pozwalającą na pominięcie wcześniejszych zeznań złożonych rozpoznanej sprawie przez świadków w roku 2008 w okolicznościach, w których trudno znaleźć uzasadnienie dla stwierdzenia, że świadkowie ci wówczas zeznali nieprawdę lub w zeznaniach swych pominęli istotne dla sprawy okoliczności. Jak już Sąd wskazał okoliczności faktyczne towarzyszące złożeniu tych zeznań wskazują na ich zgodność ze stanem rzeczywistym.

Organ trafnie wskazał, że nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest okoliczność organizowania przez L. W. działalności tzw. słupów to jest firm wystawiających puste faktury dokumentujące fikcyjny obrót złomem. Z ustaleń organu kontroli skarbowej wynika, że L. W. bezpośrednio po zakończeniu działalności prowadzonej w roku 2005 zaczął organizować nielegalny obrót fakturami VAT dokumentującymi fikcyjny obrót złomem. W aktach sprawy znajduję się kopia protokołu przesłuchania M. M. przez funkcjonariuszy CBŚ (karty 2112-2117 akt administracyjnych), który zeznał, że w roku 2006 na zlecenie L. W. zarejestrował firmę o nazwie "M.". Firma ta nie prowadziła działalności gospodarczej i wystawiała "puste" faktury VAT mające dokumentować obrót złomem. L. W. dostarczał M. M. niewypełnione blankiety faktur VAT, które on podpisywał i oddawał L. W.. L. W. następnie dostarczał mu wypełnione faktury na zakup i sprzedaż złomu w celu ich zaksięgowania w księgach podatkowych. M. M. zeznał, że w trakcie tej działalności wypłacał gotówkę z rachunków bankowych i przekazywał ją L. W. lub osobom przez niego wskazanym. M. M. wykonując polecenie L. W. nakłonił także W. D. do zarejestrowania fikcyjnej działalności i wystawiania "pustych" faktur dokumentujących obrót złomem.

Zeznania te potwierdzają zeznania złożone przez L. W. przed Prokuratorem Prokuratury Okręgowej W. w dniu 23 stycznia 2008 r. (karty 2143-2148). Dodatkowo L. W. zeznał, że zorganizował działalność fikcyjnej firmy M. M. na zlecenie tej samej osoby tj. "K.", która doradziła mu w roku 2004 żeby zajął się handlem złomem i wprowadziła go w szczegóły tej działalności między innymi miała mu doradzać jakich transakcji dokonywać żeby działalność była najbardziej opłacalna.

Zeznania L. W. wskazują także na to, że prowadzona przez niego w roku 2005 działalność, jak twierdził w zakresie rzeczywistego obrotu złomem, nie napotykała żadnych trudności, wszystko toczyło się w sposób prosty i łatwy (złom wożony był bezpośredni od P. do odbiorców L. W. bez angażowania pracowników W.) a zyski z każdej dostawy były znaczne. Tym bardziej, w świetle tych zeznań, dziwić może okoliczność, że L. W. jak sam zeznał z początkiem roku 2006, bez wyraźnej przyczyny, zaprzestał tej nieskomplikowenaej, dochodowej i legalnej działalności i zaczął zajmować się wyszukiwaniem dla "K." kandydatów na tzw. słupy, co wkrótce doprowadziło do postawiania mu zarzutów przez Prokuraturę. Zdaniem Sądu taki bieg wydarzeń jest niewiarygodny, przy tym należy podkreślić, że przestępcza działalność L. W. z roku 2006 nie jest kwestionowana. Zatem wątpliwości w niniejszej sprawie skupiają się na wcześniejszym okresie, kiedy to osoba ta, miała prowadzić legalną działalność gospodarczą. W niniejszej sprawie jedynym dowodem tej działalności są zakwestionowane przez organ faktury VAT będące dokumentem prywatnym, których prawdziwość potwierdzają jedynie ich wystawca L. W. i Skarżąca Spółka, korzystająca z odliczenia wykazanego w nich podatku VAT. Natomiast wszystkie występujące w niniejszej sprawie obiektywne okoliczności faktyczne przeczą wystąpieniu w rzeczywistości dostaw złomu, które wykazano w tych fakturach.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, należało stwierdzić, że organ oceniając łącznie wszystkie wskazane powyżej okoliczności faktyczne związane z działalnością L. W. oraz jego kontrahenta A. P. prawidłowo na podstawie tych okoliczności uznał, że L. W. nie tylko w roku 2006 zajmował się organizowaniem działalności podmiotów wystawiających tzw. puste faktury lecz także w roku 2005 sam taką działalność prowadził. Na ocenę tę nie mogły mieć wpływu zeznania złożone w toku kontroli skarbowej przez kierowców, którzy mieli świadczyć na rzecz L. W. w roku 2005 usługi transportu sprzedawanego przez niego złomu. Należy podkreślić, że także treść zeznań kierowców budzi poważne zastrzeżenia co do ich zgodności ze stanem rzeczywistym.

Świadek J. W. zeznał do protokołu z dnia 9 kwietnia 2010 r. (karta 2937 akt administracyjnych), że w roku 2005 jeden raz jako kierowca firmy C. przewoził na rzecz L. W. złom z C. B.. Organ wskazał, że L. W. według jego zeznań miał jednego dostawcę A. P., który nie wskazywał jako miejsca prowadzenia działalności C..

Świadek B. L. zeznał do protokołu z dnia 17 marca 2010 r. (karty 2870-2872 akt administracyjnych, że w toku 2005 wykonywał usługi transportowe taksówką bagażową Mercedes 410 o ładowności około 1 500 kg. Z zakwestionowanych faktur wynika, że dostawy złomu dokonywane przez L. W. obejmowały znacznie większe ilości złomu.

Świadek G. Z. złożył zeznania do protokołu z dnia 10 marca 2010 r. (karty 2862-2864 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu organ zasadnie nie dał wiary tym zeznaniom, ponieważ zeznania te są niespójne i sprzeczne ze sobą dlatego, że z jednej strony świadek zeznał, że nie znał L. W., nigdy nie był w siedzibie firmy W., nie wie gdzie były podstawiane samochody do załadunku złomu, nigdy osobiście ich nie podstawiał i nie jeździł z towarem na rzecz firmy W. L. W.. Jeździli jego kierowcy, nigdy nie był osobiście w punktach skupu należących do firmy W. L. W., kontaktował się z nim telefonicznie. Natomiast w następnej części zeznania stwierdził, że w jego obecności dokumenty podpisywała osoba imieniem i nazwiskiem – L. W. i że od L. W. o firmie D. nie słyszał dodając, że zna punkt firmy D. w O., w którym bywał przed 2005r. dokonując naprawy naczepy.

P. S. zeznał, m.in., że nie transportował złomu z firmy W. L. W. do Spółki D.. Stwierdził jednakże, że przewoził złom do S. do innej firmy, nazwy tej firmy nie podał, za co wystawił 2 faktury na rzecz firmy W. L. W.: nr 38/04/2005 z dnia 14 kwietnia 2005 r. i 45/05/2005 z dnia 6 maja 2005 r., w których wykazał wykonanie usług transportowych. Ponadto, świadek zeznał, że był w punkcie skupu złom w B. firmy W. L. W., ale nie wiedział, gdzie dokładnie znajdował się punkt skupu złomu i w co był wyposażony. Nie pamiętał również żadnych szczegółów dotyczących załadunku złomu i nie pamiętał, czy byli w tym punkcie skupu pracownicy firmy W. L. W.. Zeznał, że nie zna L. W., nie był w siedzibie tej firmy tj. na ul. N. w W. i nie słyszał o firmie D.. Z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że P. S. w okresie od 1 stycznia 2005r. do 31grudnia 2005r. nie figurował w Centralnej Ewidencji Pojazdów.

Świadek D. W. zeznał, że przewoził złom na zlecenie L. W.. Wobec wszystkich przedstawionych powyżej wątpliwości co do rzeczywistego charakteru działalności L. W., które wynikały z faktów ustalonych przez organ kontroli skarbowej w trakcie posterowani kontrolnego. Także wobec tego, że jak już Sąd wskazał ustalone przez organ okoliczności faktyczne potwierdzały fakt, że L. W. w roku 2005 organ nie prowadził działalności w zakresie obrotu złomem, organ zasadnie uznał, że zeznania D. W. dotyczące transportu złomu z firmy L. W. do Skarżącej Spółki są niewiarygodne. W świetle wszystkich przedstawionych powyżej okoliczności Organ bez naruszenia art. 191 O.p. miał prawo nie dać wiary tym zeznaniom.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i uznały w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu pierwszej instancji, że L. W. w roku 2005 nie dokonał rzeczywistych dostaw złomu na rzecz Skarżącej Spółki oraz, że faktury zakwestionowane przesz organy, w których jako wystawca występował L. W. były tzw. pustymi fakturami.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za bezzasadne podnoszone w skardze zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów: art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. i art. 121 § 1 O.p.

W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie doszło do naruszenia art. 190 O.p. i art. 123 O.p. przez przyjęcie do materiału dowodowego niniejszej sprawy protokołów z przesłuchań świadków sporządzonych w postępowaniu karnym. Tego rodzaju działania organu w świetle treści art. 180 § 1 i art. 181 O.p. jest dopuszczalne w postępowaniu podatkowym.

Wobec prawidłowego ustalenia w niniejszej sprawie przez organy, że w zakresie spornych faktur VAT nie doszło do wykonania rzeczywistych dostaw towarów brak było uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a) ustawy o VAT. Powoływane w skardze orzeczenia ETS dotyczyły spraw, w których dostawy towarów występowały w rzeczywistości, natomiast w niniejszej sprawie okoliczność ta, zdaniem Sądu została, skutecznie podważona przez organy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.