Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy inspektor sądowy Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 378/24 w sprawie ze skargi S.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2024 r., nr 2001-IEE.7192.87.2024 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu I instancji.

1.1. Wyrokiem z 18 grudnia 2024 r., I SA/Bk 378/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę S.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 26 sierpnia 2024 r., nr 2001-IEE.7192.87.2024 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej.

Wyrok wraz z uzasadnieniem jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.2. Przebieg postępowania (przedstawiony przez Sąd I instancji).

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "Naczelnik US"

lub "organ I instancji"), działając jako organ egzekucyjny, prowadził wobec majątku S.K. (dalej: "zobowiązany" lub "skarżący") postępowanie egzekucyjne na podstawie dwóch tytułów wykonawczych, obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zajęto zobowiązanemu inną wierzytelność pieniężną przysługującą od T. sp. z o.o. Odpis zawiadomienia o zajęciu z 12 czerwca 2024 r. doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 18 czerwca 2024 r., a zobowiązanemu 24 czerwca 2024 r. W dniu 19 czerwca 2024 r. egzekucja została zakończona, wobec czego czynność egzekucyjna zajęcia została uchylona.

Zobowiązany, pismem z 18 czerwca 2024 r., wniósł skargę na czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej. Zarzucił dokonanie tej czynności z naruszeniem ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2023.2505 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), a przede wszystkim z naruszeniem art. 6 § 1 tej ustawy, oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik US, postanowieniem z 9 lipca 2024 r., oddalił wniesioną skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z 26 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Dyrektor IAS, postanowieniem z 2 września 2024 r., z urzędu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z 26 sierpnia 2024 r. w części stanowiącej oznaczenie adresata. Następnie, po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z 24 października 2024 r., Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie własne w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki. Postanowienie to nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.

Zobowiązany, nie zgadzając się z postanowieniem Dyrektora IAS z 26 sierpnia 2024 r., złożył skargę do WSA.

Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

1.3. Stanowisko Sądu I instancji.

Sąd I instancji zauważył, że w złożonej skardze zobowiązany podniósł w zasadzie wyłącznie zarzuty natury procesowej, dodatkowo wskazując na naruszenie zasady zastosowania zbyć uciążliwego środka egzekucyjnego.

WSA w pierwszej kolejności rozpoznał i za niezasadny uznał najdalej idący zarzut skargi, tj. zarzut nieważności zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał, że w realiach sprawy nie sposób przyjąć, iż postanowienie zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, ani że obarczone jest ono wadą, która powoduje jego nieważność.

WSA, wobec niewskazania przez skarżącego na jakiekolwiek błędy organu w zakresie przebiegu kwestionowanej czynności egzekucyjnej, nie znalazł podstaw do doszukiwania się nieprawidłowości co do sposobu i formy jej przeprowadzenia.

Sąd I instancji nie dopatrzył się także zarzucanej przez skarżącego nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka.

WSA – w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 § 1 u.p.e.a., uzasadnionego argumentacją wskazującą na niezasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego –jako prawidłowe ocenił stanowisko organu, który nie dokonywał w kontrolowanym postępowaniu badania, czy doszło do naruszenia wskazanego przepisu.

WSA za całkowicie bezzasadny uznał także zarzut naruszenia art. 124 § 2 w zw.

z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2024.572; dalej: "k.p.a.").

2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.

2.1. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożył skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a., przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie uchylił skarżonego postanowienia, w sytuacji gdy Dyrektor IAS sporządził postanowienie w sposób niezgodny z ww. przepisem. Organ II instancji, jako adresata postanowienia wskazał: "N.J.-M., T.K. [...], [...] W.", podczas gdy stroną postępowania jest skarżący. Z uwagi na te okoliczności Dyrektor IAS zobowiązany był do stwierdzenia nieważności postanowienia stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 126 k.p.a., czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Z uwagi

na te okoliczności Sąd I instancji winien uwzględnić skargę, a wręcz w trybie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – stwierdzić nieważność postanowienia, czego w niniejszej sprawie nie uczynił;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie uchylił skarżonego postanowienia, w sytuacji gdy Dyrektor IAS przeprowadził postępowanie w sposób rażąco naruszający zasadę zaufania wobec uznania, że niewłaściwe oznaczenie adresata postanowienia może zostać skonwalidowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a., podczas gdy przy ww. naruszeniu tryb ten nie ma zastosowania. Z uwagi

na te okoliczności Sąd I instancji dokonując kontroli działalności organów winien naruszenie to dostrzec i uchylić sporne postanowienie, a wręcz w trybie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – stwierdzić jego nieważność, czego w niniejszej sprawie nie uczynił;

c) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 126

i w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie stwierdził nieważności postanowienia Dyrektora IAS, w sytuacji gdy organ ten skierował postanowienie do "osoby" niebędącej stroną w sprawie, jak i zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd I instancji winien z urzędu dostrzec nieprawidłowości w tymże zakresie, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Jednocześnie Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że organ posiadał podstawy do skonwalidowania ww. nieprawidłowości poprzez postanowienie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki, podczas gdy Dyrektor IAS nie mógł w niniejszej sprawie zastosować ww. procedury z uwagi na to, że brak oznaczenia adresata postanowienia nie stanowi oczywistej omyłki, a tym samym postanowienie w tym przedmiocie nie wywołuje właściwych skutków prawnych. W świetle tego Sąd I instancji zobowiązany był do stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia, czego w niniejszej sprawie nie uczynił;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18

i w zw. z art. 54 § 4 pkt 2 lit. a w zw. z art. 54 § 6 pkt 1 u.p.e.a. przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie uchylił skarżonego postanowienia, w sytuacji gdy organ II instancji, jak i organ I instancji nie zastosował ww. przepisów, tj. nie uchylił zaskarżonej czynności w całości, w sytuacji gdy Naczelnik US dokonał czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, a także zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny;

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18

i w zw. z art. 54 § 4 pkt 1 u.p.e.a. przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie uchylił skarżonego postanowienia, w sytuacji, gdy organ I instancji dokonał czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, a także zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, podczas gdy z uwagi na przedmiot sporu głównego właściwym działaniem byłoby dokonanie wpisu hipoteki na nieruchomościach posiadanych przez zobowiązanego, co w konsekwencji doprowadziłoby również do wstrzymania wykonania decyzji (art. 239f § 1 pkt 2 ustawy – Ordynacja podatkowa) z uwagi na wniesioną skargę od decyzji wymiarowej;

f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 2 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw.

z art. 18 u.p.e.a., przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie uchylił skarżonego postanowienia, w sytuacji, gdy Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US, podczas gdy organ I instancji, jak i organ II instancji sporządził uzasadnienie postanowienia w sposób niezgodny z ww. przepisami, albowiem skarżącemu nie są znane motywy rozstrzygnięcia i nie są one przekonujące. Naczelnik US, jak i Dyrektor IAS nie dokonał przede wszystkim prawidłowej oceny w zakresie argumentów podniesionych przez skarżącego dotyczących przeprowadzenia czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, tj. art. 6 § 1 u.p.e.a.;

g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a., przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie uchylił skarżonego postanowienia, w sytuacji gdy Dyrektor IAS przeprowadził postępowanie z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Dyrektor IAS nie dokonał bowiem ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ignorując podniesione przez skarżącego argumenty;

h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organów nie uchylił skarżonego postanowienia, w sytuacji gdy organ II instancji przeprowadził postępowanie w sposób rażąco naruszający zasadę zaufania wobec utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy Naczelnik US spowodował niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji dokonanie czynności zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z naruszeniem ustawy a przede wszystkim z naruszeniem art. 6 § 1 u.p.e.a., a także wobec zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

i) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2022.2492 ze zm.), poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niespełniający wymogów ww. przepisów, jak i sprawiedliwego procedowania przejawiający się w szczególności tym, że Sąd I instancji:

– nie dokonał merytorycznej oceny w zakresie przedstawionych przez skarżącego argumentów odnośnie do tego, że w niniejszej sprawie organ nie mógł sprostować błędów w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a w konsekwencji postanowienie to nie wywołuje skutków prawnych;

– z uwagi na powyższe, nie rozpatrzył w sposób prawidłowy zasadności zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.;

– w sposób ogólny i bezrefleksyjny odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze.

Z uwagi na te okoliczności nie sposób odczytać motywów rozstrzygnięcia, nie są one bowiem skarżącemu znane i nie stanowią logicznej i spójnej całości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o:

– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Białymstoku;

– zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz skarżącego, według norm przepisanych;

– rozpoznanie sprawy na rozprawie.

2.2. Pismem procesowym z 14 lutego 2025 r. Dyrektor IAS, reprezentowany przez radcę prawnego, udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o oddalenie tej skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania.

3.2. W skardze kasacyjną najdalej idącym zarzutem jest zarzut nieważności

przez naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. z uwagi na skierowanie postanowienia organu II instancji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Podkreślenia wymaga, że argumentacja skarżącego odnosząca się do zakresu dopuszczalności zastosowania instytucji sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, jak i stwierdzenia nieważności sprostowanego postanowienia były już podniesione w zażaleniu z 24 września 2024 r. na postanowienie Dyrektora IAS z 2 września 2024 r., nr 2001-IEE.7192.87.2024.6, wydanego w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w postanowieniu Dyrektora IAS z 26 sierpnia 2024 r., nr 2001-IEE.7192.87.2024, utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika US z 9 lipca 2024 r., nr 2004-SEE.7113.309.2024, oddalające skargę na czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z 12 czerwca 2024 r. o nr 2004-SEE.7110.108204172.2024.1.MK.

Dyrektor IAS odniósł się do zarzutu nieważności w postanowieniu z 24 października 2024 r., nr 2001-IEE.7192.109.2024, utrzymującym w mocy to postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W uzasadnieniu organ podał, że art. 113 § 1 k.p.a. dopuszcza możliwość sprostowania każdego elementu rozstrzygnięcia, również w zakresie adresata, zaś z akt sprawy jasno wynika, że stroną postępowania w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną był S.K., a nie jego pełnomocnik. Postępowanie dotyczyło jego obowiązku prawnego, a w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej nastąpiło błędne oznaczenie adresata. W postanowieniu o sprostowaniu z 24 października 2024 r. Dyrektor IAS pouczył także skarżącego o przysługującym mu prawie do jego zaskarżenia do WSA w Białymstoku. Skarżący z tego prawa nie skorzystał, co spowodowało, że postanowienie to stało się ostatecznie i prawomocne. W związku z powyższym w niniejszym postępowaniu kasacyjnym nie mogą być rozpoznawane zarzuty w zakresie dopuszczalności sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, co też niezasadnymi czyni zarzuty nieważności zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia.

3.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, tj. oznaczone literami d (str. 3 skargi kasacyjnej) oraz f, b (str. 4 tej skargi). W tym wypadku skarżący nieprawidłowości doszukuje się w błędnym – w jego ocenie – zastosowaniu art. 6 § 1 u.p.e.a. Według skarżącego, dopiero gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, organ egzekucyjny może zastosować środki egzekucyjne, w przeciwnym wypadku czynność egzekucyjna może zostać dokonana z naruszeniem przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Stwierdzić w związku z tym wypada, że w skardze na czynność egzekucyjną możliwe jest podnoszenie przed wszystkim zarzutów formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w zakresie zastosowanego środka egzekucyjnego. Trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora IAS, że powyższe argumenty odnoszą się do zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu zaś dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego jest niedopuszczalne podnoszenie i rozpatrywanie argumentacji w tym zakresie. Byłoby to obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżania. Zarzut naruszenia art. 6 § 1 i 1b u.p.e.a. sprowadza się bowiem do podważenia zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zwrócić należy uwagę, co też podkreślił Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu, że zarzuty były podnoszone przez pełnomocnika w zarzutach w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach 2004-SEW.723.479745.2024 i 2004-SEW.723.479563.2024, jak i w zażaleniu na postanowienie Naczelnika US z 18 lipca 2024 r., nr 2004.SEW.720788.2024.1, oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.

W związku z powyższym bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 124 § 2 w związku z art. 11 k.p.a., gdyż zaskarżone postanowienie organu II, jak i postanowienie organu I instancji zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne. Oba organy nie zawarły analizy czynności egzekucyjnej w zakresie naruszenia art. 6 § 1 i 1b u.p.e.a., gdyż – jak już wcześniej wspomniano – nie mogło być to przedmiotem rozpatrzenia w trybie art. 54 u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadny uznaje także zarzut dotyczący zastosowania przez organy egzekucyjne zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 54 § 4 pkt 2 u.p.e.a.) w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, podczas gdy z uwagi na przedmiot sporu głównego właściwym działaniem byłoby dokonanie wpisu hipoteki na nieruchomościach posiadanych przez skarżącego. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że skarżący ani w toku postępowania zażaleniowego, ani w skardze do sądu nie przedstawił w sposób przekonujący, na czym polegała nadmierna uciążliwość zastosowania tego środka. Zajęcie innej wierzytelności pieniężnej jest w przypadku egzekucji obowiązków pieniężnych jednym ze sposobów egzekucji i jest to środek zaliczany do najmniej uciążliwych. Ponadto w odniesieniu do skarżącego zaistniała sytuacja, w której dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie o zajęciu 18 czerwca 2024 r., a już następnego dnia, tj. 19 czerwca 2024 r., przedmiotowe zajęcie zostało uchylone. Oznacza to, że nie doszło do wyegzekwowania jakiejkolwiek kwoty. Tym samym trudno odmówić racji organowi, który wskazał, że w takich okolicznościach środek nie okazał się nadmiernie uciążliwy.

Z wyżej wskazanych powodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło także w sprawie do naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sprawa skarżącego została dwukrotnie merytorycznie rozstrzygnięta przez dwa organy administracji (pierwszej oraz drugiej instancji). Wydane rozstrzygnięcia zostały poprzedzone zebraniem materiału dowodowego, a jego analiza i podjęte na jej podstawie rozstrzygnięcia znalazły odzwierciedlenie w treści postanowienia zarówno organu egzekucyjnego, jak i organu odwoławczego.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom stawianym przez art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wypowiedź co do wszystkich istotnych

dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł nadto stanowisko co do oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną. Zasadność merytorycznego stanowiska Sądu I instancji nie może być zaś skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może więc sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji.

3.4. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Białymstoku, który na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę skarżącego. W konsekwencji, ponieważ każdy z postawionych zarzutów skargi kasacyjnej okazał się bezzasadny, skargę tę, jako niemającą usprawiedliwionych podstaw, oddalił. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowił na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.

/-/ A. Sokołowska /-/ S. Bogucki /-/ W. Stachurski