Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 348/22 w sprawie ze skargi D. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2021 r. sygn., akt II SA/Wa 178/21 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od D. K. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 28 października 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 348/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. K.(dalej: "skarżąca") na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ") po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21 stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznał skarżącej od organu sumę pieniężną w wysokości 2000 (słownie: dwa tysiące) złotych i oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 16 listopada 2018 r. skarżąca wniosła do organu skargę, w której podniosła, że udostępnienie przez Starostę na stronach internetowych BIP Starostwa Powiatowego w (...) protokołów z posiedzeń Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu (...) z dnia 8 października 2015 r. (protokół nr 8/15) oraz z dnia 16 czerwca 2016 r. (protokół nr 6/16) bez dokonania pełnej anonimizacji jej danych osobowych narusza jej prawo do ochrony prywatności. Dodatkowo na nagraniach CD z ww. posiedzeń Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu (...) zostało utrwalone jej imię i nazwisko, wypowiedziane przez jej uczestników, ponieważ Starosta nie dokonał stosownej anonimizacji jej danych osobowych. Wobec powyższego skarżąca zwróciła się do Prezesa UODO o przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie Staroście usunięcia spornych protokołów ze strony internetowej BIP Starostwa Powiatowego w (...), względnie o zobowiązanie Starosty Powiatowego w (...) do niezwłocznego dokonania pełnej anonimizacji protokołów posiedzeń Komisji Rewizyjnej z dnia 8 października 2015 r. oraz z dnia 16 czerwca 2016 r. w sposób uniemożliwiający identyfikację jej danych osobowych.

Decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. nr ZSPU.440.138.2019.AR.1.46446 organ odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej.

Na skutek skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. II SA/Wa2096/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania.

W związku z uprawomocnieniem się ww. wyroku Sądu, decyzją z dnia 13 listopada 2020 r. nr ZSPU.440.138.2019.WP.AB.98926 organ nakazał Staroście (...) wyeliminowanie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącej poprzez ich usunięcie z protokołu nr 8/15 z posiedzenia Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu (...) z 8 października 2015 r. znajdującego się na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w (...) w zakresie informacji, że nazywana jest "(...)" oraz informacji dotyczącej wykonywanego przez jej męża zawodu oraz miejsca jego wykonywania,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.

Na skutek skargi na powyższą decyzję w zakresie punktu 2 decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu 2 oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania.

Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że nie doszło do należytego wykonania wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/WA 2096/19 i organ ponownie naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."). Sąd podniósł także, że organ, przedstawiając stan faktyczny sprawy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń zawartych w piśmie skarżącej z dnia 6 sierpnia 2020 r.

Ponadto WSA wskazał, że organ nie odniósł się w decyzji do kwestii naruszenia danych osobowych skarżącej poprzez ich utrwalenie na płytach CD. Organ winien wyjaśnić dlaczego i na jakiej podstawie faktycznej i prawnej doszedł do wniosku, że legalne było utrwalenie danych osobowych skarżącej. Organ winien też ustalić w jakim zakresie doszło do faktycznej anonimizacji danych osobowych skarżącej przez Starostę na płytach CD.

W dniu 3 grudnia 2021 r. do organu wpłynął odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21 wraz z aktami administracyjnymi.

Pismem z 6 kwietnia 2022 r. skarżąca złożyła ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w niniejszej sprawie.

Pismem z 19 kwietnia 2022 r. organ poinformował pełnomocnika skarżącej o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie i wezwał go do wskazania adresu, pod jakim na stronie internetowej Powiatu (...) zostały udostępnione dane osobowe skarżącej w treści protokołów z posiedzeń Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu (...) z 8 października 2015 r. (nr 8/15) oraz z 16 czerwca 2016 r. (nr 6/16), a także wskazania, czy obecnie na stronie internetowej Powiatu (...) są udostępniane dane osobowe skarżącej w treści ww. protokołów, a jeśli tak, to pod jakim konkretnie adresem oraz przesłania dowodów potwierdzających powyższe okoliczności.

Pełnomocnik skarżącej pismem z 29 kwietnia 2022 r. poinformował organ, iż reprezentuje skarżącą jedynie w zakresie skargi z 4 listopada 2020 r. na niewykonanie nakazu orzeczonego decyzją organu z 13 listopada 2020r., nie zaś w postępowaniu toczącym się przed Prezesem UODO dotyczącym skargi z dnia 16 listopada 2018 r. Niemniej jednak, wskazując, iż ww. skargi dotyczą tej samej materii, pełnomocnik udzielił merytorycznej odpowiedzi w sprawie.

W dniu 28 kwietnia 2022 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zainicjowanego skargą z dnia 16 listopada 2018 r.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: - art. 35 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, podczas gdy sprawa powinna być w oparciu o dowody zawarte w aktach sprawy i zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21, - art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niewyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy i brak załatwienia sprawy w terminie właściwym, - art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego, co spowodowało nadmierne przedłużenie postępowania administracyjnego poprzez brak należytej koncentracji czynności procesowych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała w szczególności, że w dniu 8 stycznia 2022 r. skierowała do organu pismo w przedmiocie toczącego się postępowania, na które nie otrzymała odpowiedzi,

a następnie - pismem z dnia 6 kwietnia 2022 r. - wniosła ponaglenie. Powołując art. 35 i art. 36 k.p.a. podniosła, że przedmiotowa sprawa powinna być załatwiona w ciągu miesiąca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powołał art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. UE. L. 2016.119.1 i Dz.U. UE. L 2018.127.2), dalej: "ogólne rozporządzenie o ochronie danych", wskazując, że przepis ten, stosowany bezpośrednio przed uregulowaniami zawartymi w k.p.a., nie stanowi dyrektywy określającej maksymalnego terminu do rozstrzygnięcia sprawy przez organ.

W piśmie procesowym z dnia 25 lipca 2022 r. skarżąca ustosunkowała się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę podtrzymując zarzuty i wnioski zawarte w skardze. Nadto wniosła o nałożenie na organ grzywny. W uzasadnieniu pisma skarżąca podniosła w szczególności, że czuje się pokrzywdzona brakiem działania ze strony organu, w sytuacji gdy proces przetwarzania jej danych osobowych pozbawiony jest ochrony od ponad trzech lat.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę. Sąd I instancji podzielił pogląd przedstawiony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 723/20, który pozwala przyjąć, że art. 78 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych nie wyznacza innego, niż określony w Kodeksie postępowania administracyjnego, terminu na rozpatrzenie sprawy skarżącej i wydanie decyzji administracyjnej - w sprawie niniejszej po wyroku Sądu z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21. Termin trzech miesięcy, o których mowa w ww. przepisie, należałoby liczyć ewentualnie od dnia wpływu skargi na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych, co miało miejsce 16 listopada 2018 r.

Z akt sprawy wynika, że odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21 wraz z aktami administracyjnymi wpłynął od organu w dniu 3 grudnia 2021 r., jednakże przez okres ponad czterech miesięcy (do dnia wniesienia ponaglenia, co miało miejsce 11 kwietnia 2022 r.) organ nie podejmował w istocie żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy i wydania decyzji administracyjnej. Jedynie w dniu 7 kwietnia 2022 r. skierował do Departamentu Informatyki UODO prośbę o sprawdzenie bezpieczeństwa zawartości płyt CD złożonych w toku postępowania administracyjnego.

WSA zwrócił uwagę, że już w dniu 17 stycznia 2022 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej z dnia 8 stycznia 2022 r. dotyczące przedmiotu sprawy, w którym akcentowała, iż sprawa zainicjowana skargą z dnia 16 listopada 2018 r. trwa ponad trzy lata. Do pisma skarżąca załączyła kopię prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 723/20. Na pismo to organ nie udzielił odpowiedzi. Niewątpliwie załatwienie niniejszej sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednakże kilkumiesięcznej zwłoki w podjęciu przez organ pierwszych merytorycznych czynności w sprawie nie można było- w świetle materiału aktowego - usprawiedliwić. Ponadto, postępowanie wyjaśniające trwało w istocie niewiele ponad trzy miesiące. Intensyfikacja czynności organu miała miejsce w okresie maj - czerwiec, w dniu 6 lipca 2022 r. organ wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

o wypożyczenie akt administracyjnych, które wpłynęły do organu w dniu 21 lipca 2022 r. W dniu 4 sierpnia 2022 r. organ zawiadomił strony postępowania o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. (zawiadomienia zostały doręczone skarżącej oraz Staroście (...) odpowiednio w dniu 22 sierpnia 2022 oraz 4 sierpnia 2022 r.). Pomimo tego decyzja administracyjna w sprawie została wydana przez organ dopiero w dniu 4 października 2022 r. W świetle powyższych okoliczności WSA stwierdził, że Prezes UODO dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Termin określony

w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. nie został dotrzymany. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że od wpływu do organu prawomocnego wyroku Sądu

z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21 do dnia wydania decyzji administracyjnej upłynęło 10 miesięcy, przy czym organ w ciągu pierwszych czterech miesięcy nie podjął żadnych czynności w sprawie, nie dopełnił też obowiązku, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. i art. 62 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, dalej: "u.o.d.o.")

W ocenie Sądu stwierdzone w sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe Sąd przyznał skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2.000 złotych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, kwestionując go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. i art. 78 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych poprzez błędne przyjęcie, że:

a) powyższy przepis K.p.a. ma zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy do określenia terminu załatwienia przedmiotowej sprawy miał zastosowanie art. 78 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych,

b) Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie podjął w istocie żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy i wydania decyzji administracyjnej w okresie od wpływu odpisu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21 wraz z aktami administracyjnymi (3 grudnia 2021 r.) do dnia wniesienia ponaglenia (11 kwietnia 2022 r.),

c) o przewlekłości Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych świadczy fakt wydania decyzji administracyjnej w sprawie w dniu 4 października 2022 r., w sytuacji, gdy strony postępowania o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a. zostały zawiadomione pismami z dnia 4 sierpnia 2022 r.,

d) o przewlekłości Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych świadczy upływ 10 miesięcy od wpływu do organu prawomocnego wyroku WSA z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 178/21 do dnia wydania decyzji administracyjnej,

2) art. 149 § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 12 § 1, art. 35 § 3 K.p..a oraz art. 78 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych poprzez stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa,

3) art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 12 § 1, art. 35 § 3 K.p.a. oraz art. 78 ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych poprzez przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2000 złotych.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, albo uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, o zasądzenie od organu, począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r. ustawowych odsetek od sumy pieniężnej 2000 złotych, przyznanej przedmiotowym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2022 r., oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183

§ 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna jest zasadna, albowiem uwzględnieniu podlegał zarzut błędnej wykładni art. 78 ust. 2 RODO.

Stosownie do postanowień powołanego art. 78 ust. 2 RODO "Bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77." W doktrynie można spotkać pogląd, że "[z]godnie z art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż wskazane w treści tego artykułu. Takim przepisem szczególnym nie jest jednak art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 RODO, nie określa on bowiem terminu załatwienia skargi przez organ nadzorczy. Termin trzech miesięcy, o jakim mowa w tym przepisie, odnosi się do wykonania przez organ nadzorczy obowiązku poinformowania strony, której dane dotyczą, o postępach i efektach rozpoznawania jej skargi, z jego upływem RODO łączy możliwość uruchomienia przez podmiot danych środków ochrony prawnej przed sądem - wniesienia skargi na bezczynność organu nadzorczego" (por.: I. Bogucka (w:) Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, D. Lubasz (red.), Warszawa 2019, art. 62). Pogląd ten wydaje się podzielać Sąd I instancji.

Powyższe zapatrywania przedstawicieli doktryny prawa nie zostały podzielone w orzecznictwie sądowym - zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 5190/21, III OSK 4754/21, 29 listopada 2023 r. III OSK 1959/22 oraz 25 września 2024 r. III OSK 2184/22. Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela oceny prawne wyrażone w powyższych judykatach, przyjmując je za własne.

Mając na uwadze istotę problemu w sprawie jak i podniesione przez organ argumenty należy podkreślić, że trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą,

o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował..."). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw.

z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1781 z późn. zm.), dalej: u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej. Skoro upływ trzymiesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 78 ust. 2 RODO, uprawnia do wniesienia skargi na bezczynność (jak podnosi przywołana wyżej doktryna; zob. też P. Fajgielski (w:) Komentarz do ustawy o ochronie danych osobowych (w:) Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2022, art. 62, uw. 4) - a bezczynność wiąże się

z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (zob. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) - to termin z art. 78 ust. 2 RODO musi być traktowany jako termin szczególny, w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 78 ust. 2 RODO należy odczytywać zatem w ten sposób, że obowiązek organu nadzoru poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi staje się aktualny, jeśli skarga nie została rozpatrzona w tym terminie (czyli nie została wydana decyzja administracyjna) i zachodzi potrzeba jego wydłużenia, w trybie art. 36 k.p.a., co koresponduje z art. 62 u.o.d.o., nakazującym dodatkowo w takiej sytuacji poinformowanie stron o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Zgodnie bowiem z art. 62 u.o.d.o. "W przypadku, o którym mowa w art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Prezes Urzędu, zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy

w terminie, jest obowiązany również poinformować o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach."

Co oczywiste, nic nie stoi na przeszkodzie w złożeniu przez dany podmiot skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd I instancji dokonując oceny zasadności skargi w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania oparł się jednak na niewłaściwej podstawie prawnej, a tym samym nie rozpoznał istoty sprawy, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu poznanie rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i na jej tle rozważy, czy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania.

Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej na obecnym etapie postępowania jest przedwczesne. Dotyczą one bowiem sfery oceny faktów, a tej można dokonać wyłącznie przez pryzmat właściwie skonstruowanej podstawy prawnej.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.