Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. [...] Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 94/20 w sprawie ze skargi E. [...] Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 8 października 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 94/20, oddalił skargę E. [...] Sp. z o.o. w S. (dalej: "skarżąca", "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO w [...], "organ II instancji") z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Marszałek Województwa [...] (dalej: "Marszałek", "organ I instancji") decyzją z [...] października 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 8 ust. 1 pkt 17, art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz.1482 ze zm., dalej "ustawa o promocji zatrudnienia") wykreślił E. [...] Sp. z o.o. w S. z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że według stanu na dzień 30 czerwca 2019 r. Spółka posiadała zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (raport z Systemu Teleinformatycznego Obsługi Rejestrów z 15 lipca 2019 r.). W związku z powyższym wezwano stronę pismem z [...] lipca 2019 r. do usunięcia naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, tj. do złożenia zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem wszczęcia postępowania o wykreślenie z rejestru agencji zatrudnienia. Wezwanie zostało doręczone Spółce w dniu [...] lipca 2019 r. Strona nie usunęła ww. naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia.

Po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie, organ ponowił wezwanie do usunięcia naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, tj. do złożenia ww. zaświadczenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem wydania decyzji o wykreśleniu z Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone w dniu [...] września 2019 r., ale strona nie dopełniła obowiązku określonego w art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. W toku postępowania organ ustalił również, że na dzień 30 września 2019 r. Spółka nadal posiadała zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W związku z tym orzeczono o wykreśleniu ww. podmiotu z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca podnosząc, że zaległości z tytułu ZUS zostały uregulowane. Do odwołania załączyła zaświadczenie z [...] października 2019 r. o niezaleganiu w opłacaniu składek, sporządzone przez ZUS, z którego wynika, że Spółka według stanu na dzień [...] października 2019 r. nie posiadała zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

SKO w [...] decyzją z [...] grudnia 2019 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18m ust. 1 pkt 6 i art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, gdyż odwołująca nie usunęła w wyznaczonym terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia poprzez przedstawienie w wyznaczonym terminie zaświadczenia z ZUS o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Jak wynika z akt sprawy Spółka dwukrotnie została wezwana do przedstawienia w terminie 14 dni zaświadczenia z ZUS o niezaleganiu w opłacaniu składek, ale na powyższe wezwania nie odpowiedziała. SKO podkreśliło, że wezwania organu I instancji były w pełni transparentne, gdyż w sposób jasny określono w nich jakie dokumenty, na jaką okoliczność oraz w jaki terminie należy złożyć. W następstwie wezwań, aż do momentu wydania zaskarżonej decyzji, strona nie przedstawiła zaświadczenia z ZUS. Zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek sporządzone według stanu na dzień [...] października 2019 r. przedłożyła dopiero przy odwołaniu z tej samej daty. Organ zaś ustalił, że w dacie 30 września 2019 r. skarżąca nadal posiadała zaległości w opłacaniu składek. Zdaniem tego organu, oznacza to, że Spółka nie była w stanie uzyskać zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek w terminach wyznaczonych przez Marszałka, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wskazano, że przedłożenie takiego zaświadczenia na etapie postępowania odwoławczego, a zatem już po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej jest działaniem spóźnionym i nie mogącym retrospektywnie unicestwiać stanu umożliwiającego organowi I instancji wydanie decyzji o wykreśleniu danego podmiotu z rejestru z uwagi na nieusunięcie przez ten podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych m.in. w art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W wyniku rozpoznania skargi Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wyrokiem z 8 października 2020 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów, że skarżąca na dzień 30 lipca i 30 września 2019 r. posiadała zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i pomimo wystosowanych do niej przez organ I instancji wezwań do usunięcia tego naruszenia poprzez przedłożenie stosownego zaświadczenia z ZUS nie udokumentowała faktu braku zadłużenia, a tym samym spełnienia wymogu określonego w art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. WSA wskazał, że organ I instancji informację o posiadanych przez skarżącą zaległościach pozyskał z systemu teleinformatycznego ZUS, do czego uprawniał art. 18o ustawy o promocji zatrudnienia jak i art. 75 k.p.a. Wydruki z tego systemu stanowią wiarygodny dowód w sprawie i są wystarczające do przyjęcia istnienia zaległości.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. przy jednoczesnym uwzględnieniu procedury wynikającej z ustawy o promocji zatrudnienia. Zaznaczył, że stosownie do art. 18o ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia marszałek województwa sprawuje kontrolę w zakresie przestrzegania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 19 i art. 19e-19fa i w cyklu kwartalnym pozyskuje z systemu teleinformatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy wykorzystaniu systemów teleinformatycznych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy dane, o których mowa w art. 50 ust. 14a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w celu ustalenia, czy agencje zatrudnienia świadczące usługę pracy tymczasowej mają zaległości z tytułu niepłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych, o ile były obowiązane do ich opłacania. W wyniku dokonania takiego właśnie sprawdzenia Marszałek ustalił, że Spółka według stanu na dzień 30 czerwca 2019 r. posiadała zaległości w płaceniu składek. Niewątpliwie więc organ zobligowany był do wezwania Spółki do usunięcia stwierdzonych naruszeń, co uczynił pismem z [...] lipca 2019 r. Wezwanie ponowił w piśmie z [...] sierpnia 2019 r., jednocześnie zawiadamiając o wszczęciu postępowania w sprawie wykreślenia wpisu Spółki z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Na żadne z tych wezwań skarżąca nie odpowiedziała, choć korespondencja organu została skutecznie jej doręczona (odpowiednio w dniu [...] lipca 2019 r. oraz [...] września 2019 r.). Wobec czego organ I instancji dzień przed wydaniem decyzji dokonał powtórnej analizy stanu rozliczeń płatników składek zawartych w systemie teleinformatycznym ZUS, która wykazała, że według stanu na dzień 30 września 2019 r. zaległości nadal występowały. Sekwencja tych czynności potwierdza, że organ podjął wszelkie kroki w celu należytego wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, gdyż nie poprzestał tylko na wezwaniu Spółki, ale wobec braku odpowiedzi podjął dalsze działania mające na celu ustalenie, czy opisane naruszenie zostało wyeliminowane, dokumentując je we właściwy sposób. W tej sytuacji, organy miały podstawę do przyjęcia, że spełniona została przesłanka warunkująca wykreślenie Spółki z rejestru agencji zatrudnienia.

Zdaniem WSA, przedstawione przez Spółkę na etapie postępowania sądowego zaświadczenia z ZUS z [...] września 2019 r., [...] października 2019 r. (dołączone także do odwołania), [...] października 2019 r., [...] listopada 2019 r. wskazujące na brak zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych traktować należy jako spóźnione oraz nie mogące stanowić dowodu na usunięcie stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu, odpowiednie zaświadczenie z ZUS o braku zadłużenia należało przedłożyć na wezwanie organu I instancji, a zatem zaniechanie w tej mierze obciąża wprost stronę. Organ ten przed wydaniem decyzji dokonał powtórnej weryfikacji zaległości i ta potwierdziła, że zadłużenie w opłaceniu składek istniało na dzień 30 września 2019 r. Ponadto zaznaczył, że jak słusznie wywiedziono w odpowiedzi na skargę, przedłożone przez stronę zaświadczenia dowodzą tylko tego, że w określonych dniach zaległości nie było, jednakże w międzyczasie i w okresie późniejszym Spółka i tak doprowadzała do ich powstania, co obrazują wydruki z systemu teleinformatycznego ZUS przedłożone do Sądu przez organ w dniu [...] lutego 2020 r.

Sąd podkreślił, że w sytuacji ujawnionych przez organ zaległości w opłaceniu składek, to na stronie ciążył obowiązek wykazania usunięcia naruszenia warunków prowadzenia agencji, a brak reakcji na wezwania wystosowane w tym zakresie przez organ, uprawniał do wykreślenia Spółki z rejestru zwłaszcza w przypadku nieprzedłożenia jakichkolwiek przeciwdowodów, za które nie można uznać ani zaświadczeń załączonych do skargi, ani do odwołania. WSA zauważył, że skarżąca już pismem z [...] maja 2019 r. zgłosiła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa (związanym z działaniem biura księgowego, w którym miało dojść do przetrzymywania dokumentów Spółki), a więc na klika miesięcy przed wszczęciem i wydaniem decyzji w sprawie. Jednakże o fakcie tego zawiadomienia nie poinformowała nawet organu, nie wykazała też, aby podjęła jakiekolwiek inne działania w celu ustalenia stanu zadłużenia w ZUS. Tymczasem w sprawie mamy do czynienia ze spółką prawa handlowego prowadzącą ściśle uregulowaną przepisami prawa działalność gospodarczą, co oznacza, że wymaga się od niej szczególnie należytej staranności i rzetelności oraz działania zgodnego z prawem. Z tych też względów istnienia zaległości nie można usprawiedliwiać poprzez powołanie się na zawinione działanie innego podmiotu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, właściwie oceniony, wskazuje, że zaskarżone postanowienie organu wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. wskutek uznania Sądu, iż brak wszechstronnego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organy administracyjne, niedokonanie oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, ze wskazaniem dowodów na jakich rozstrzygnięcie zostało oparte oraz dlaczego jednym dowodom dano wiarę a innym odmówiono wiarygodności nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a i art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi z naruszeniem art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w zastępstwie organu administracyjnego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów - wobec nieuzasadnionej odmowy dania wiary przedłożonym przez skarżącą dokumentom w postaci zaświadczeń o niezaleganiu w ZUS oraz okolicznościom wynikłym ze sprawy karnej prowadzonej wskutek zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę skarżącej;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a i art. 151 p.p.s.a przez obrazę przepisów art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej "ustawy") przejawiające się tym, że Sąd - w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej - nie zastosował środka przewidzianego w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyjmując działania organów obu instancji za prawidłowe, pomimo wydania decyzji organów administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa materialnego, podczas gdy w chwili wydania skarżonej decyzji organu I instancji oraz na dalszych etapach postępowania administracyjnego Spółka składała kolejne zaświadczenia, z treści których wynikało, że Spółka nie posiadała zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, a nadto w dacie wydania skarżonej decyzji Spółka nie naruszała żadnych warunków prowadzenia agencji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka przedstawiła argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu albowiem jej zarzuty nie podważyły prawidłowości wyroku Sądu pierwszej instancji.

Stosownie do treści z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

Zarzuty skargi kasacyjnej, oparte na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a., zostały skierowane przeciwko wyrokowi WSA, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia stwierdził, że decyzja ta wydana została bez naruszenia prawa, co skutkowało oddaleniem skargi wniesionej na tę decyzję, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zarzuty procesowe skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się zatem do tych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny kontrolowanej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego.

Wskazany jako naruszony art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Tylko fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu (art. 77 § 4 k.p.a.); zgodnie natomiast z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Istotną przesłanką prawidłowości stosowania zasady swobodnej oceny dowodów jest to, aby organ administracji publicznej ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody łącznie. Z kolei, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie podkreśla się rolę uzasadnienia decyzji - w szczególności w kontekście wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania - wskazując, że "szczególna rola uzasadnienia decyzji administracyjnej i orzeczenia sądu administracyjnego polega na tym, by przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody" (por. wyrok SN z 16 lutego 1994 r., sygn. akt III ARN 2/94,OSNAPiUS 1994/1, poz. 2).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadne są twierdzenia autora skargi kasacyjnej o naruszeniu ww. przepisów. Z niepodważonych przez Spółkę okoliczności faktycznych jasno wynika, że do dnia 29 października 2019 r. nie przedstawiła ona zaświadczenia z ZUS o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych. Nie zostało także podważone, że zaległości takie istniały na dzień 30 września 2019 r. - co potwierdziła weryfikacja organu w systemie teleinformatycznym ZUS. Spółka została także prawidłowo wezwana do usunięcia stwierdzonych naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia - najpierw przed wszczęciem postępowania wezwanie doręczono Spółce [...] lipca 2019 r., a następnie po wszczęciu organ ponowił wezwanie, doręczając je stronie w dniu [...] września 2019 r.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organ w sposób zrozumiały i czytelny przedstawił skarżącej Spółce zasadność przesłanek, którymi kierowano się w sprawie. Wbrew tym zarzutom Sąd nie dokonał również oceny materiału dowodowego w zastępstwie organu, a tylko "ocenił ocenę", co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Jeśli chodzi natomiast o ustosunkowanie się przez WSA do podniesionej dopiero w skardze kwestii przetrzymywania przez "poprzednie" biuro księgowe dokumentów Spółki, to Sąd pierwszej instancji nie tylko mógł, ale i był zobowiązany to uczynić, uwzględniając treść art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i dając wyraz temu, że stanowisko strony zostało wzięte pod uwagę. Jednak dokonana ocena na etapie postępowania sądowego wskazująca, iż okoliczności te były prawnie irrelewantne (str. 5 uzasadnienia WSA) w żaden sposób nie mogła naruszyć art. 80 k.p.a., również i z tej przyczyny, że sądy administracyjne nie stosują bezpośrednio przepisów procedury administracyjnej.

Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Nie mógł być także uznany za trafny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia prawa materialnego opisany szczegółowo w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu wyczerpującej argumentacji Sądu pierwszej instancji.

Wystarczające zatem będzie przytoczenie jej głównych tez.

Zgodnie z art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h. Z kolei, w świetle art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1 tej ustawy, powinien spełniać warunki wymienione w tym przepisie - w tym nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych.

Jak trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji z przepisów tych jednoznacznie wynika, że decyzja o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia ma charakter decyzji związanej i stanowi sankcję za naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Podstawowym warunkiem wykonywania lub świadczenia usług w tym zakresie jest terminowe opłacanie podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i brak z tego tytułu zaległości. Nie mają natomiast, o czym już wyżej wspomniano, znaczenia indywidualne okoliczności związane z naruszeniem omawianego obowiązku, w tym winy czy skutków społecznych.

Prawidłowo również zauważył WSA, że wydanie decyzji o wykreśleniu danego podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia musi być poprzedzone wystosowaniem przez organ wezwania do usunięcia uchybień w wyznaczonym terminie. Dopiero bowiem nieuczynienie zadość wezwaniu obliguje do skreślenia agencji z rejestru. Innymi słowy rzecz ujmując wydanie decyzji uzależnione jest od istnienia zadłużenia w terminowym opłaceniu ww. należności publicznoprawnych, którego nie usunięto na wezwanie organu.

Stosownie do art. 18o ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia marszałek województwa sprawuje kontrolę w zakresie przestrzegania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 19 i art. 19e-19fa i w cyklu kwartalnym pozyskuje z systemu teleinformatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy wykorzystaniu systemów teleinformatycznych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy dane, o których mowa w art. 50 ust. 14a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w celu ustalenia, czy agencje zatrudnienia świadczące usługę pracy tymczasowej mają zaległości z tytułu niepłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych, o ile były obowiązane do ich opłacania.

Jak już wyżej podkreślono organ administracji, w wyniku ww. sprawdzenia ustalił, że według stanu z 30 czerwca 2019 r. Spółka posiadała zaległości w opłacaniu składek. Na dwukrotne wezwania organu ([...] lipca i [...] sierpnia 2019 r.) Spółka nie odpowiedziała. Ponowne sprawdzenie w systemie teleinformatycznym ZUS wykazało, że według stanu na dzień 30 września 2019 r., a więc przed wydaniem decyzji zaległości dalej istniały. Spółka nie zareagowała również na kolejne pismo organu - zawiadomienie o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej składane na etapie postępowania sądowego zaświadczenia ZUS nie dowodzą, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że Spółka nie posiadała zaległości w opłacaniu składek ZUS w momencie wszczęcia postępowania oraz wydawania decyzji lecz tylko tego, że nie miała zaległości w dniach w których zaświadczenia te były wystawiane, a w okresach wcześniejszych i późniejszych znowu doprowadzała do ich powstania.

W konsekwencji za trafne uznać należy stanowisko, że stan faktyczny sprawy podlegający subsumcji pod przepis art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 19 pkt 1 tej ustawy ukształtował się z upływem ostatniego dnia terminu wyznaczonego na usunięcie omawianych naruszeń (por. również wyrok NSA z 14 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1600/22).

W związku z powyższym nie miał usprawiedliwionych podstaw także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.