Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 228/25 w sprawie ze skargi I. O. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2025 r. nr OPES.906.42.2025.MJ w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. O. na rzecz Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 3 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 228/25, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę I. O. (dalej: skarżąca) na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z 7 marca 2025 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

I

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku przeprowadził 26 stycznia 2024 r. kontrolę sanitarną w [...] Sp. z o.o. w G. w zakresie wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, która wykazała m.in., że F. W. miał wykonane wyłącznie szczepienia noworodkowe przeciwko gruźlicy BCG oraz wzw B -1 dawka.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku wystosował 16 lutego 2024 r. do strony skarżącej wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku szczepienia dziecka przeciwko: wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelits, odrze, śwince, różyczce.

Rodzice małoletniego, w tym skarżąca, odpowiadając na wezwanie, pismem z 13 marca 2024 r. poinformowali, że w marcu 2024 r. w ww. przychodni brak było wolnych miejsc do wykonania szczepień.

Pismem z 5 lipca 2024 r. rodzice dziecka poinformowali, że 15 kwietnia 2024 r. zrealizowali obowiązek wynikający z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm., dalej: u.z.z.l.), udając się do POZ w celu rozpoczęcia przez lekarza procedury kwalifikacyjnej, jednakże lekarz nie określił w sposób jednoznaczny wykonalności obowiązku poddania dziecka szczepieniu. Rodzice przedłożyli do akt zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym stwierdzające brak przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego u dziecka.

Następnie ww. przychodnia 21 sierpnia 2024 r. poinformowała, że u dziecka nie wykonano zaległych szczepień, przy braku przeciwwskazań.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku upomnieniem z 26 sierpnia 2024 r. wezwał stronę skarżącą jako rodzica ww. dziecka do dobrowolnego wykonania obowiązku szczepienia dziecka przeciwko: wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelits, odrze, śwince, różyczce, w celu uzupełnienia obowiązkowych szczepień ochronnych lub udokumentowanie szczepień wykonanych w innym gabinecie, ewentualnie przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o stwierdzonych przeciwskazaniach do wykonania szczepień.

Po wystosowaniu do rodziców dziecka pism informujących o podstawach prawnych obowiązku szczepienia, organ pierwszej instancji przeprowadził 18 października 2024 r. kontrolę w [...] Sp. z o.o. w G. w zakresie wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, która wykazała m.in., że dziecko skarżącej miało wykonane wyłącznie szczepienia noworodkowe przeciwko gruźlicy BCG oraz wzw B – 1 dawka oraz że brak jest przeciwwskazań w karcie uodpornienia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku [...] października 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy, zobowiązując stronę skarżącą do poddania dziecka ww. obowiązkowym szczepieniom ochronnym oraz wystosował do Wojewody Pomorskiego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do strony, który to organ 19 listopada 2024 r. wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w wysokości 1000 zł w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniego [...] obowiązkowym szczepieniom ochronnym i wezwał do dobrowolnego wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Po rozpoznaniu zarzutów skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku postanowieniem z 23 stycznia 2025 r. oddalił te zarzuty.

Na skutek zażalenia strony skarżącej, postanowieniem 7 marca 2025 r. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z 23 stycznia 2025 r.

II

Skargę na postanowienie z 7 marca 2025 r. do WSA w Gdańsku złożyła strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w jego ocenie zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego. Zdaniem Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący i poprawny wyjaśniły stan faktyczny oraz oceniły zebrane dowody w ramach swobodnej, a nie dowolnej oceny. Wyniki tych ustaleń organy przedstawiły w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień, zaś organ odwoławczy w niezbędnym zakresie ustosunkował się do zarzutów zażalenia.

Sąd wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika, by w przypadku dziecka stwierdzone zostały przeszkody do wykonania szczepień. Skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, z którego wynikałoby, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego bądź orzekania przez organy egzekucyjne lekarz stwierdził przeciwwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że przepisy prawa nakładają na rodziców obowiązek poddania dziecka badaniu kwalifikacyjnemu oraz szczepieniu ochronnemu. Strona skarżąca kasacyjnie, jako rodzic, nie wywiązała się z tego obowiązku i jednocześnie nie przedstawiła lekarskich przeciwwskazań stwierdzających konieczność długotrwałego odroczenia szczepień dziecka. Wskutek tego dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko chorobom zakaźnym wymienionym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2977 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych).

WSA w Gdańsku podkreślił, że obowiązek poddania się szczepieniom wynika wprost z ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a więc zgoda szczepionego, bądź jego przedstawiciela ustawowego, jest zbędna, a poddanie się szczepieniu jest spełnieniem obowiązku ustawowego.

III

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając:

1.naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b) w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 u.z.z.l. poprzez błędne jego zastosowanie skutkujące uznaniem, że obowiązek jest wymagalny, podczas gdy strona obowiązek wykonała przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a w stosunku do dziecka nie zostały wykluczone przeciwwskazania do obowiązkowych szczepień ochronnych, mimo iż małoletni był poddany lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu,

2. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcia organów obu instancji obarczone są rażącymi naruszeniami, tj.:

A) art. 33 § 2 pkt 6 lit c) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) z uwagi na brak wymagalności obowiązku, w związku z brakiem wykluczenia przeciwwskazań oraz brakiem zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, potwierdzającym kwalifikację małoletniego dziecka do obowiązkowych szczepień ochronnych, a także brakiem ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień,

B) art. 33 § 2 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutów i oparcie rozstrzygnięcia na założeniach przyjętych przez organ pierwszej i drugiej instancji,

C) na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3e u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu (Dz. U. z 2020 r. poz. 2194, dalej: rozporządzenie w sprawie danych zawartych w upomnieniu).

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji. Skarżąca zrzekła się rozprawy.

IV

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

V

Skarżąca kasacyjnie strona zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

VI

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie występują bowiem przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1000/24, LEX nr 3788107).

Przystępując do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy rozstrzygnięcia organów obu instancji obarczone są "rażącymi naruszeniami" art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., tj. brak wymagalności obowiązku, w związku z brakiem wykluczenia przeciwwskazań oraz brakiem zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, potwierdzającym kwalifikację małoletniego dziecka do obowiązkowych szczepień ochronnych oraz brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień (pkt 2 lit. A petitum skargi kasacyjnej), a w konsekwencji powiązany z tym zarzut z punktu 1 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia prawa materialnego w postaci art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 u.z.z.l. poprzez błędne zastosowanie.

Z rozwiązań prawnych przyjętych w art. 5 i art. 17 u.z.z.l. wynika bezpośrednio wykonalny obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, co w zakresie odnoszącym się do cech tego obowiązku dotyczy zarówno podmiotu, na którym obowiązek ten ciąży, zakresu tego obowiązku oraz okoliczności, w których dochodzi do jego aktualizacji. Zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.l. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z kolei po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (ust. 4). Badanie kwalifikacyjne przeprowadza zatem uprawniony do szczepień lekarz, a rodzic wraz z małoletnim dzieckiem zgłasza się na to badanie i w razie uzyskania pozytywnego wyniku (kwalifikacji), szczepienie ochronne powinno zostać wykonane przed upływem 24 godzin od momentu badania, określonego datą dzienną i godziną (art. 17 ust. 3 ustawy).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadne są twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie o tym, że stwierdzony tytułem wykonawczym obowiązek poddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym był w momencie jego skierowania do egzekucji administracyjnej obowiązkiem niewymagalnym.

Z akt sprawy, jak i z ustalonego stanu faktycznego, jednoznacznie wynika, że rodzic udał się wprawdzie z dzieckiem do lekarza pierwszego kontaktu, jednak nie wykonał szczepienia. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie potwierdzające przeprowadzenie [...] kwietnia 2024 r. lekarskiego badania kwalifikacyjnego, z którego wynika, że lekarz przeprowadzający badanie stwierdził brak przeciwskazań do przeprowadzenia szczepienia wraz ze skierowaniem na badania laboratoryjne z [...] kwietnia 2024 r. Skarżąca po wykonaniu badań laboratoryjnych i wizycie u lekarza nie przedłożyła żadnego zaświadczenia, bądź innego dokumentu w rozumieniu § 11 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, które mogłyby stanowić o odroczeniu względem dziecka obowiązku szczepień.

Skoro zatem zostało wykonane wymagane ustawą badanie kwalifikacyjne do szczepień, a co za tym idzie wydane zostało stosowne orzeczenie w postaci pozytywnej kwalifikacji do szczepienia, nie sposób twierdzić, że brak jest wydania zaświadczenia, o którym jest mowa w art. 17 ust. 4 u.z.z.l. Poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.z.z.l., jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. O wykonaniu obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu nie świadczy natomiast samo poddanie się badaniu kwalifikacyjnemu.

Jeśli zatem wydane zostało stosowne orzeczenie w postaci pozytywnej kwalifikacji do szczepienia, to pozbawione podstaw jest twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie, że brak wydania zaświadczenia, o którym jest mowa w art. 17 ust. 4 u.z.z.l. mógł stanowić uzasadnioną podstawę podważania wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego - a co za tym idzie podstawę podważania wymagalności tego obowiązku. U.z.z.l. nie przewiduje prawa pacjenta (rodziców małoletniego dziecka) do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne. Wręcz przeciwnie, statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym, gdy brak jest ku temu przeciwwskazań. Jedynie w sytuacji wskazań lekarskich, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.l.).

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że obowiązek szczepień względem małoletniego dziecka był wymagalny i nie został odroczony. Ustawowy obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych nie został przez stronę skarżącą kasacyjnie zrealizowany. W dacie wystawienia tytułu wykonawczego wszystkie wymienione w tytule szczepienia były w stosunku do dziecka strony skarżącej obowiązkowe i wymagalne. Strona skarżąca kasacyjnie unikała stawienia się na szczepienie i przeprowadzenia całej wymaganej prawem procedury. Nie budzi zatem najmniejszych wątpliwości, że obowiązek był wymagalny ze względu na wiek osiągnięty przez dziecko strony, który przewidziany jest w rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Małoletnie dziecko zobowiązanej nie zostało zaszczepione wymienionymi w tytule wykonawczym szczepionkami, pomimo że terminy podania poszczególnych dawek szczepionek już upłynęły.

Odnośnie natomiast do wskazywanego przez skarżącą kasacyjnie braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym z uwagi na brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień dla dziecka, wskazać trzeba, że warunkiem ustalenia indywidualnego toku szczepienia dziecka, było wyrażenie przez rodziców zgody na poddanie dziecka szczepieniom. W związku z uporczywym uchylaniem się strony od realizacji tego obowiązku, brak było podstaw do opracowania Indywidualnego Kalendarza Szczepień.

Niezasadny jest także zarzut podniesiony w punkcie 2 lit. C) skargi kasacyjnej, kwestionujący skuteczność doręczenia stronie skarżącej kasacyjnie upomnienia.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że strona skarżąca kasacyjnie wadliwie sformułowała powyższy zarzut, zdaje się bowiem w nim kwestionować treść nałożonego obowiązku, jednakże nie podniosła zarzutu naruszenia § 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia w sprawie danych zawartych w upomnieniu, lecz powołała się na § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie danych zawartych w upomnieniu, który określa wymagania co do danych osobowych i adresowych zobowiązanego, jakie powinny się znaleźć w upomnieniu, ale nie wskazała na czym sformułowane przez nią uchybienie miałoby w istocie polegać oraz jaki istotny wpływ na wynik sprawy miało to uchybienie.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że strona uważa, że przesłane jej upomnienie wzywa do wykonania szczepień ochronnych, które nie istnieją w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. W rozporządzeniu tym nie ma bowiem takiego szczepienia jak Poliomyelitis czy świnka, lecz szczepieniami tymi są szczepienia przeciwko ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis) oraz nagminnemu zapaleniu przyusznic (świnka).

Tak sformułowany i uzasadniony zarzut niedoręczenia upomnienia jest bezzasadny, gdyż w wystawionym [...] sierpnia 2024 r. tytule wykonawczym wskazano na brakujące szczepienia ochronne u małoletniego, powołując szczepienia wykazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 tego rozporządzenia. Określenie obowiązku jako zaszczepienie dziecka przeciwko "śwince", nie narusza przepisów prawa, niesporne bowiem jest, że chodzi o określoną jednostkę chorobową, sprecyzowaną w § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych.

To upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., w sposób prawidłowy identyfikujące osobę zobowiązaną, zostało stronie skarżącej kasacyjnie doręczone. Sąd pierwszej instancji fakt ten prawidłowo ustalił na podstawie akt sprawy, zaś strona skarżąca kasacyjnie stanu faktycznego w tym względzie skutecznie nie podważyła. Twierdzenia strony kwestionujące skuteczność doręczenia upomnienia są zatem pozbawione podstaw.

Podnieść też należy, że kwestia wadliwości upomnienia na jaką wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, nie została wskazana przez stronę w zarzutach ani zażaleniu, lecz dopiero w skardze i skardze kasacyjnej. W związku tym podkreślić trzeba, że organ administracji rozpoznał sprawę w granicach podniesionych zarzutów, w tym także ich podstawy faktycznej. Strona skarżąca kasacyjnie nie może zatem w skardze kasacyjnej skutecznie zarzucać organowi braku ustosunkowania się do tej kwestii.

W konsekwencji należy uznać, że niezasadny jest również zarzut podniesiony w punkcie 2 lit. B skargi kasacyjnej. Wskazując na uchybienie art. 33 § 2 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., strona skarżąca niezasadnie twierdzi, że akceptacja stanowiska organów jest wadliwa. Akceptacja tego stanowiska nie jest uchybieniem, gdyż stanowisko organów jest zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłowo kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia i zasadnie oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).