Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Dariusz Zalewski, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. Sp. jawna w [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na zalesianie oddala skargę

W dniu 2 lipca 2010 r. A. G., działając w imieniu T. sp. j. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z/s w W. (dalej także: Kierownik, organ I instancji) wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2010.

W dniu 14 września 2010r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło postanowienie Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2010 r., którym odmówiono stronie wydania zaświadczenia potwierdzającego, że grunty przeznaczone do zalesienia oznaczone numerem 18 w obrębie geodezyjnym [...], gmina G. są położone na obszarze Natura 2000 lub znajdują się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Kierownik uznał, że spełnione zostały warunki do przyznania pomocy na zalesianie.

W dniu [...] marca 2011 r. Kierownik wydał postanowienie nr [...] o zawieszeniu postępowania z urzędu wskazując, że rozpatrzenie przedmiotowej sprawy o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych na rok 2010 zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego związanego z wyjaśnieniem prawidłowości nadania Spółce numeru ewidencji producentów rolnych [...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Stronę od powyższego postanowienia, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej także: "Dyrektor", "organ II instancji") postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał je w mocy wskazując, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 48, poz. 390 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie") płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie warunki, m. in. zostanie wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W związku z okolicznością wznowienia postępowania w sprawie nadania numeru wpisu do ewidencji producentów, tj. dotyczącej spełnienia jednego z wymogów przyznania pomocy na zalesienie, od jego wyniku jest uzależnione podjęcie decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania tej pomocy, zatem Kierownik słusznie zawiesił postępowanie.

Postępowanie administracyjne w przedmiocie nadania numeru wpisu do ewidencji producentów zostało zakończone decyzją Dyrektora z dnia [...] grudnia 2011 nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika nr [....] z [...] października 2011 r., w której anulował numer identyfikacyjny [...] nadany zaświadczeniem z 2 lutego 2010 r. oraz odmówił wpisu do ewidencji producentów dla T. Spółka jawna z siedzibą: ul. F. [...], [...] W.. Skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora została oddalona wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. sygn. V SA/Wa 133/12, a skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. II GSK 1156/12.

Wobec powyższych okoliczności Kierownik postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy na zalesianie za 2010 rok. Następnie decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013 poz. 173), § 10 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267; dalej: "k.p.a.") odmówił przyznania Spółce pomocy na zalesianie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia pomoc na zalesienie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi [...] jeżeli został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W związku z okolicznością, iż na dzień wydania decyzji Spółka nie posiada numeru identyfikacyjnego, a kwestia odmowy wpisu do ewidencji została ostatecznie zakończona wydaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ I instancji był zobowiązany do odmowy przyznania pomocy, wobec niespełnienia przez Stronę przewidzianych prawem wymogów.

Od powyższej decyzji Spółka odwołała się, wskazując na naruszenie Rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i pominięcie przy wydawaniu decyzji postanowienia nr [...] z dnia [...] września 2010 r. o spełnieniu warunków do otrzymania pomocy na zalesienie oraz bezprawne dopisanie w cytowanej części w/w rozporządzenia treści której nie ma i nie było w obowiązującym akcie prawnym.

Zdaniem Strony, postanowienie o spełnieniu warunków do otrzymania pomocy na zalesienie ma charakter wiążący zarówno dla ARiMR jak i rolnika. ARiMR nie ma możliwości prawnej wycofania się z wiążącego postanowienia chyba, że jakieś fakty zostałyby przez rolnika zatajone, poświadczone niezgodnie z prawdą lub nastąpiłyby zmiany faktyczne lub prawne mające wpływ na otrzymanie pomocy. Ponadto, zdaniem odwołującego art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie posiada w swej zawartości warunku, iż rolnik posiada nadany numer identyfikacyjny.

Dyrektor decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżona decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji słusznie wskazał na fakt, iż Spółka nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu, niezbędnych dla przyznania pomocy na zalesianie.

Odnosząc się zaś do wskazanych w odwołaniu zarzutów, Dyrektor wskazał, że zgodnie zaś z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U.2012.86 j.t. ze zm.) wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego, w drodze decyzji administracyjnej, na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy miejscowo, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję (art. 11 ust. 1). W decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1, producentowi nadaje się numer identyfikacyjny (art. 12 ust. 1). Zatem wpis do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego nie są dwiema niezależnymi, odrębnymi czynnościami, ale powiązanymi i wynikającymi jedna z drugiej. Utrata wpisu do ewidencji, zaistniała w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania w tym przedmiocie, skutkować musiała przyjęciem, że w sprawie brak jest spełnienia wymogów do przyznania pomocy.

Natomiast w kwestii pominięcia przez organ postanowienia nr [...] z [...] września 2010 r. o spełnieniu warunków do otrzymania pomocy na zalesienie organ zaznaczył, że wydanie takiego postanowienia stanowi jeden z etapów rozpatrywania wniosku o przyznanie pomocy i nie determinuje automatycznie konieczności wydania w sprawie decyzji o przyznaniu płatności, szczególnie w sytuacji wykrycia innych nieprawidłowości.

Decyzja Dyrektora stała się przedmiotem skargi T. sp. j. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

– art. 3a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 86 ze zm.), w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie skutkujące odmową przyznania pomocy na zalesianie, co nie było dopuszczalne z uwagi na brak uwzględnienia przez organ postanowienia Kierownika BP ARiMR z dnia 24 września 2010 roku o spełnieniu wymagań do przyznania pomocy na zalesienie na rzecz Skarżącej;

– art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez nieuzasadnione uznanie organu, iż anulowanie numeru producenta rolnego nadanego Skarżącej w 2010 roku związane było ze stwierdzeniem dokonania przez Skarżącą sztucznego podziału gospodarstwa rolnego na niniejsze jednostki w celu ominięcia limitu zalesionych gruntów w programie zalesieniowym, co w konsekwencji skutkowało nieuprawnioną odmową przyznania Skarżącej pomocy na zalesianie;

– art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a., art. 12 ust. 4 pkt 2 oraz art. 12 ust. 4a ustawy o ewidencji producentów poprzez ich niezastosowanie skutkujące odmową zawieszenia postępowania o przyznanie Skarżącej pomocy na zalesianie, pomimo iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależne było od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, które powstało w toku sprawy, tj. w skutek prawomocnych rozstrzygnięć postępowań zakończonych wydaniem wyroków z dnia 24 lutego 2015 roku, sygn. akt: V SA/Wa 3007/14 oraz wyroku z dnia 27 lutego 2015 roku, sygn. akt: V SA/Wa 2287/14 (a w konsekwencji uzależnione od nadania Skarżącej przez Kierownika BP ARiMR numeru producenta rolnego), potwierdzających, iż odmowa wpisu Skarżącej do ewidencji producentów i odmowa nadania jej numeru producenta rolnego zostały dokonane z naruszeniem przepisów prawa;

– art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie skutkujące odmową przyznania Skarżącej pomocy na zalesienie pomimo, że T. spółka jawna, dokonując fizycznego zalesienia gruntów rolnych, działała w uzasadnionym zaufaniu do organów administracji publicznej wynikającym z uprzedniego wydania przez Kierownika BP ARiMR postanowienia z dnia [...] września 2010 roku o spełnieniu przez Skarżącą warunków do przyznania pomocy na zalesienie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] ARiMR w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 48, poz. 390 z późn. zm.). wydanego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt. 1 i ust. 1a pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r. nr 64 poz. 427 ze zm.).

Przyznawanie płatności na zalesianie odbywa się w postępowaniu administracyjnym, w którym właściwy organ decyzją rozstrzyga, czy ubiegający się wnioskodawca jest rolnikiem spełniającym warunki uprawniające do otrzymania płatności.

Organy Agencji obu instancji wskazały na wynikające z § 4 ust. 1 rozporządzenia wymogi, których spełnienie przez rolnika ubiegającego się o pomoc jest obligatoryjne.

W myśl § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) zobowiązał się do:

a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia

- zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach, zwanym dalej "planem zalesienia";

3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie;

4) są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm).

Stosownie do § 10 ust. 2 - kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, weryfikując wniosek o pomoc, ustala:

1) łączną powierzchnię gruntów przeznaczonych do zalesienia wskazaną we wniosku;

2) spełnienie warunków określonych w § 4 albo 5.

Z kolei zaś według ust. 3 pkt 1 i pkt 2 kierownik biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji, odmawia przyznania pomocy na zalesianie, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o pomoc zostanie ustalone, że:

1) wnioskodawca nie spełnia warunków określanych w § 4 ust. 1 pkt 1-3 albo § 5 ust. 1 lub

2) grunty przeznaczone do zalesienia we wniosku o pomoc nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 4 ust. 2 lub 3 albo § 5 ust. 2.

Przesłanką odmowy przyznania pomocy na zalesienie na podstawie prawnej określonej w § 10 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia może być wyłącznie ustalenie, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1-3 albo § 5 ust. 1 lub grunty przeznaczone do zalesienia we wniosku o pomoc nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 4 ust. 2 lub 3 albo § 5 ust. 2.

W ocenie Sądu, w świetle powyższych regulacji organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że pomoc na zalesianie nie może być przyznana z uwagi na fakt, iż Skarżąca nie jest wpisana do ewidencji producentów i nie posiada numeru identyfikacyjnego. Zatem nie spełnia wymagań, o których mowa w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r.

Strona skarżąca w złożonej skardze podnosi, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależne było od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, które powstało w toku sprawy, tj. w skutek prawomocnych rozstrzygnięć postępowań zakończonych wydaniem wyroków z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt. V SA/Wa 3007/14 oraz wyroku z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt. V SA/Wa 2287/14 (a w konsekwencji uzależnione od nadania Skarżącej przez Kierownika BP ARiMR numeru producenta rolnego), potwierdzających, iż odmowa wpisu Skarżącej do ewidencji producentów i odmowa nadania jej numeru producenta rolnego zostały dokonane z naruszeniem przepisów prawa.

Odnosząc się do powyższych zarzutów Skarżącej wskazać należy, iż z uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt. V SA/Wa 2287/14 wynika, że "Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz. 76 ze zm.) możliwe jest posiadanie numeru ewidencyjnego przez spółkę jawną, której wspólnicy posiadają własne numery ewidencyjne. Przy czym istotne jest w sprawie, co stanowi różnicę między wnioskiem skarżącej spółki ze stycznia 2010 r. i wnioskiem aktualnym z marca 2014 r., że spółka i jej wspólnicy nie są już współwłaścicielami działek rolnych. Tak jak to miało miejsce w sprawie rozpoznawanej uprzednio zakończonej prawomocnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1156/12".

Tym samym prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że wniosek Strony o wpis do ewidencji producentów złożony w dniu 21 stycznia 2010 r. został ostatecznie rozpatrzony negatywnie anulowaniem nadanego numeru identyfikacyjnego i odmową wpisu do ewidencji producentów, co też zostało potwierdzone prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 133/12 oddalił skargę w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla Spółki, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1156/12 oddalił skargę kasacyjną Strony od wyroku sądu I instancji.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie jest zatem uprawniony do ponownego badania sprawy merytorycznie w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla Spółki, gdyż naruszałoby to zasadę związania Sądu i organu prawomocnym wyrokiem, wynikającą z treści art. 170 p.p.s.a.

Reasumując, brak zatem wpisu do ewidencji producentów stanowił przesłankę negatywnego załatwienia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie złożonego w 2010 r., gdyż bezsporne jest, że Spółka dla kampanii 2010 r. nie posiadała nadanego numeru identyfikacyjnego. Umieszczenie w ewidencji producentów, stanowi nadanie statusu producenta rolnego i nie jest to jedynie zwykła formalność, tylko czynność z zakresu administracji publicznej, czego dowodem jest tryb odmowy wpisu do ewidencji producentów. Zatem uprawnionym do uzyskania płatności bezpośrednich jest podmiot, który uzyskał wpis do ewidencji producentów, ponieważ w ten sposób potwierdzany jest status producenta rolnego, jako uprawnionego do uzyskania płatności bezpośrednich.

Jest to okoliczność przesądzająca o prawidłowości decyzji o odmowie przyznania Spółce pomocy na zalesianie, zatem Sąd nie będzie szczegółowo rozważał kwestii merytorycznej (odnoszącej się w istocie do tamtego odrębnego postępowania), a mianowicie tej, czy numer EP Skarżącej został bezprawnie anulowany.

Zasadnie również Dyrektor podnosi w odpowiedzi na skargę, że Stronie został anulowany nadany numer ewidencji producentów wskutek dokonania ustaleń, że jest ona współposiadaczem gospodarstwa rolnego. W momencie dokonania wpisu organ nie był w posiadaniu powyższych informacji. Dopiero po dokonaniu wpisu i następnie analizie zgłaszanych wniosków dotyczących przyznania różnych rodzajów płatności (zgłaszanych działek ewidencyjnych przez Stronę) i inne podmioty doprowadziło organy ARiMR do ustaleń, że Strona nie spełnia warunków do wpisu. Sama zaś Strona nie wskazywała we wniosku o wpis do ewidencji producentów, że jest współposiadaczem gospodarstwa rolnego pomimo istnienia takiego wymogu przez współposiadaczy.

W konsekwencji należy - zdaniem Sądu - uznać, iż poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń.

Organy administracji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), a także z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto organy te nie dopuściły się - według Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparły na prawidłowo zgromadzonym materiale w toku postępowania administracyjnego, dokonując ich wszechstronnej oceny w kontekście całego materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w spornych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.