Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.

z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] października 2009 r. nr [...]

w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku produkcyjnego (produkcja wyrobów stalowych)

o część socjalno-magazynową. na terenie obejmującym części działek nr [...]

i [...], położonym w S., gm. S.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Decyzją Burmistrza S. z dnia [...] października 2008 r. nr [...], powołując się na przepisy art. 59 ust. 1, 60 ust. 1 oraz 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalono na wniosek J. K. z dnia [...] czerwca 2008 r. warunki zabudowy części działek o numerach geodezyjnych [...] i [...], położonych w S., dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku produkcyjnego (produkcja wyrobów stalowych) o część socjalno-magazynową.

Po rozpatrzeniu odwołania A. Ż. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] orzekło o utrzymaniu jej w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że analiza treści skarżonej decyzji, jak i akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie daje podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji opisanej wnioskiem. Przemawia za tym również to, że w przeszłości, a mianowicie według zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy i Miasta w S. z dnia [...] kwietnia

1994 r., teren inwestycji był przeznaczony na cele przemysłowo - składowe. Powyższe oznacza, iż w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie przepis art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwalniający organ I instancji z obowiązku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1, tj. obowiązku wyznaczenia obszaru analizowanego na kopii mapy i dokonania na wyznaczonym obszarze analizy funkcji oraz cech znajdującej się zabudowy i zagospodarowania terenu

w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

W wyniku skargi A. Ż. na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wyrokiem tego Sądu z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 136/09 uchylono zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd nakazał przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie poczynienia jednoznacznych ustaleń, że cały obszar określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jako teren inwestycji (tu stanowiący część działek [...] i [...]) znajdował się w planie zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy i Miasta

w S. z dnia [...] kwietnia 1994 r., a który utracił moc [...] grudnia 2003 r. na obszarze przeznaczonym na cele przemysłowo – składowe. Dołączona do akt administracyjnych kserokopia fragmentu części rysunkowej tego planu nie jest czytelna i nie zawiera naniesienia granic terenu inwestycji opisanej wnioskiem.

W oparciu o taki materiał dowodowy Sąd nie jest w stanie odeprzeć zarzutu skarżącej, że planowana rozbudowa zakładu produkcyjnego częściowo znajdzie się poza granicami strefy produkcyjno - składowej dawnego planu, tj. poza granicami obszaru o symbolu [...] – PS. Chodzi o działkę [...], która – wedle twierdzeń skarżącej - w starym planie stanowiła drogę, nieprzewidzianą pod zabudowę. Zawartemu zaś w odpowiedzi na skargę stwierdzeniu, ze w strefie produkcyjno - usługowej zlokalizowane były też "oczywiście drogi dojazdowe do zakładów

i budynków", sugerującemu – jak się wydaje - że działka nr [...] była taką wewnętrzną droga dojazdową, nie towarzyszy stosowne odzwierciedlenie prezentowanego poglądu na rysunku planu, dołączonym do akt administracyjnych.

W następstwie powyższego orzeczenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję Burmistrza S. z dnia [...] października

2008 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz S. decyzją z dnia [...] października 2009 r., ponownie ustalił warunki zabudowy dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia.

Od tej decyzji A. Ż. odwołała się do Samorządnego Kolegium Odwoławczego w Ł. Odwołująca podniosła, iż zaskarżona decyzja nie została poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach - jak tego wymaga art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o cenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu tego odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca

2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga nie tylko każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, ale także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego.

W konkretnej sprawie bezspornym jest fakt, iż na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem zgodnie z art. 4 ust. 2 w/w ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudów, jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia pięciu wymienionych w nim warunków.

Zasada określona w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu, w szczególności przez jego zabudowę, od dostosowania tej zabudowy do cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego na zasadzie tzw. dobrego sąsiedztwa. W myśl natomiast ust. 2 przytaczanego artykułu przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy.

Przechodząc do meritum stwierdzono, iż w sprawie dokonano oceny, o której mowa w art. 61 ust. 1 - 5 i analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W oparciu o powyższe wywieść należy, iż zamierzenie objęte wnioskiem jest uzupełnieniem zabudowy produkcyjnej istniejącej na terenie, który

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. przeznaczony był na cele przemysłowo - składowe. Powyższy plan utracił ważność na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa wart. 88 ustawy. Oznacza to,

że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis art. 61 ust. 2 zwalniający

z obowiązku określenia warunków w zakresie wskazanym w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2,

tj. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W aktach sprawy znajduje się mapa (wycinek z m.p.o.z.p) obejmująca teren oznaczony w planie symbolem [...] PS - obejmujący zarówno zabudowy jak i drogi oraz dojazdy wewnętrzne do tej zabudowy, w tym także dojazd stanowiący działkę nr [...]. Planowana inwestycja spełnia warunki określone

w art. 61 ustawy

W oparciu o powyższe ustalenia Kolegium stwierdziło, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji,

a projekt decyzji stosownie do art. 60 ust. 4 w/w ustawy został sporządzony przez właściwą osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego zmiany przepisów prawa,

tj. wejście w życie z dniem 15 listopada 2008 r. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko i wskazania jakoby według przepisów nowej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna poprzedzać postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, Kolegium wyjaśniło, iż według nowych przepisów - art. 72 ust. pkt 3 w/w ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem między innymi - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według zaś przepisu art. 46 ust. ustawy Prawo ochrony środowiska (obowiązującego do 15 listopada 2008 r.), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było wymagane między innymi przed uzyskaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Tak więc przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 46 ust. 4) nie nakładały obowiązku przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy,

a dopiero przed uzyskaniem pozwolenia na budowę obiektu budowlanego.

W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzja środowiskowa wymagana była na etapie pozwolenia na budowę. W sytuacji zatem, gdy w chwili składania wniosku przez inwestora

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie było wymagane dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a taki obowiązek ustawodawca nałożył dopiero przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r., która weszła w życie 15 listopada 2008 r., to zmiana przepisów prawnych

w tym zakresie nie mogła wpływać na bieg postępowania administracyjnego

w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Nie godząc się z tą decyzją A. Ż. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi błędne zastosowanie art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z tej przyczyny, iż na terenie objętym planem zostały zmienione funkcje. W planie z 1994 r. nie przewidziano przeznaczenia pod zabudowę terenu drogi, oznaczonego jako działka [...]. Burmistrz S.

z naruszeniem prawa sprzedał drogę na rzecz właścicielki zakładu produkcyjnego, zmieniając w ten sposób układ dróg i działek, a ustalając teraz warunki zabudowy na terenie obejmującym część działki [...], przekreślił całkowicie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. Zdaniem skarżącej nie wzięto pod uwagę, że przy ustalaniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji wymagane było zachowanie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 z uwagi na rodzaj inwestycji. Faktycznie z mocy art. 61 ust. 2, przepisu ust. 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenie przeznaczonych na ten cel

w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1, to jednakże

w tym przypadku na cele publiczne nie była przeznaczona ta cześć działki nr [...], która w poprzednim planie z 1994 r. była przeznaczona pod drogę. Nadto organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy powinien wezwać J. K. do dołączenia do wniosku decyzji środowiskowej, która jest wymagana przepisami art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, iż w sprawie niniejszej bezspornym jest, iż teren objęty planowaną inwestycją był objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego miasta S. z dnia [...] kwietnia 1994 r., który utracił ważność [...] grudnia 2003 r. Obecnie analizowany teren nie posiada opracowanego miejscowego planu zagospodarowania. Powyższe oznacza, iż Burmistrz S. dokonując sprzedaży działki nr [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2008 r. nie mógł przekreślić czegoś, co nie istnieje. Za chybiony uznano także zarzut, iż na cele produkcyjne nie była przeznaczona ta część działki

nr [...], która w poprzednim planie z 1994 r. była przeznaczona pod drogę. Powyższemu przeczy dołączony do akt fragment mapy m.p.z.p., na której teren oznaczony w planie symbolem [...] PS obejmuje zarówno zabudowę, jak i drogi oraz dojazdy wewnętrzne do tej zabudowy, w tym także dojazd stanowiący działkę

nr[...]. Podobnie żądanie dołączenia, wymaganej przepisem art. 72 ust. 1 pkt 3

i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji uznano za nietrafne. Kolegium powtórzyło, iż skoro w chwili składania wniosku przez inwestora o ustalenie warunków zabudowy nie było wymagane dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a taki obowiązek ustawodawca nałożył dopiero przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r., która weszła w życie 15 listopada 2008 r., to zmiana przepisów prawnych w tym zakresie nie mogła wpływać na bieg postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej

i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy,

iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych decyzji.

Na wstępie podnieść należy, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły,

iż wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r.

Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, natomiast w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wydanie takiej decyzji, możliwe jest – co do zasady - jedynie

w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 w/w,

tj. łącznego spełnienia przesłanek: dobrego sąsiedztwa (pkt 1), dostępu do drogi publicznej (pkt 2), uzbrojenia terenu (pkt 3), zmiany przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze (pkt 4), oraz zgodności z przepisami odrębnymi (pkt 5). Wymóg spełnienia wszystkich wymienionych wyżej przesłanek doznaje wyłomu w sytuacjach opisanych w ustępach 2, 3 i 4 art. 61 ustawy. Normy powyższe przewidują

w opisanych w nich przypadkach wyłączenie badania niektórych przesłanek z pkt 1 - 5 ust. 1 art. 61 ustawy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w stosunku do spornej inwestycji zastosowanie ma przepis art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. wyłączenie konieczności oceny planowanego przedsięwzięcia

z punktu widzenia zasady dobrego sąsiedztwa przewidzianej pkt 1 ust. 1 art. 61 ustawy, z tej racji, że przedsięwzięcie, będące rozbudową inwestycji produkcyjnej, znajduje się na obszarze, który w planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc, też przeznaczony był na cele produkcyjne.

To prawidłowe stwierdzenie zostało poparte jednoznacznym ustaleniem, że cały obszar określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jako teren inwestycji (tu stanowiący część działek [...] i [...]) znajdował się w planie zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy i Miasta w S. z dnia [...] kwietnia 1994 r., a który utracił moc w dniu [...] grudnia 2003 r. na obszarze przeznaczonym na cele przemysłowo – składowe. Organ l instancji, po uzupełnieniu postępowania w zakresie wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 21 maja 2009 r. sygn. Akt II SA/Bk 136/09 dołączył do akt sprawy fragment mapy (wycinek

z m.p.o.z.p) obrazującej teren oznaczony w planie symbolem [...] PS - obejmujący zarówno zabudowę, jak i drogi i dojazdy wewnętrzne do tej zabudowy, w tym także dojazd stanowiący działkę nr [...]. W takim przypadku trafnie przyjęto, iż nie zachodzi potrzeba badania planowanej inwestycji z punktu widzenia kontynuacji cech i parametrów zabudowy na terenie sąsiednim). Planowana inwestycja spełnia zatem warunki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym stanie rzeczy ustalenie przez organy obu instancji, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. Przedstawiona zaś przez organy administracji w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonych w niniejszej sprawie materiale dowodowym.

Końcowo podkreślić należy, iż wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro treść tej decyzji determinują przepisy prawa, to stwierdzić również należy, iż w/w decyzja nie jest uznaniową. Przeciwnie zgodnie

z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji (por. Ustawa o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453).

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów podnoszonych w skardze, stwierdzić należy, iż pozostają one całkowicie niezasadne. Sąd w pełni podziela argumentację wyrażoną w tej mierze przez organ odwoławczy.

Z wyżej wskazanych powodów zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r.

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.