Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. G. i A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 13/20 w sprawie ze skargi B. G. i A. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 maja 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 13/20 oddalił skargę B. G. i A. G. (dalej: skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazanym wyżej postanowieniem, po rozpatrzeniu wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., dalej zwanej k.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] września 2019 r., [...], którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2000 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2000 r., [...] nakazującą skarżącemu rozbiórkę wykonanej samowolnie lukarny w dachu budynku mieszkalnego w [...], gmina [...].

Organ uznał, że zainicjowanie postępowania prowadziłoby do naruszenia art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.), bowiem decyzja której stwierdzenia nieważności domagają się skarżący była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie który wyrokiem z dnia 11 stycznia 2005 r. oddalił skargę skarżących na tę decyzję. Na poparcie tego zapatrywania powołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 z której wynika, że oddalenie skargi na decyzję przez sąd administracyjny zamyka organom właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte zostały rozpoznaniem i orzekaniem sądu administracyjnego. Jednocześnie nie zgodził się z twierdzeniem skarżących, że podnoszone przez nich okoliczności nie były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a więc organ powinien merytorycznie rozpatrzyć wniosek.

Skarżący wnieśli skargę na to postanowienie, w szczególności wskazując na błędne zastosowanie art. 61a i art. 157 § 1 k.p.a., a także błędną interpretację powołanej przez organ uchwały I OPS 6/09,

Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał art. 61a § 1 k.p.a. i stanął na stanowisku, że w niniejszym postępowaniu "inną uzasadnioną przyczynę" odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. stanowił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 3380/00, którym oddalił skargę skarżących na powyższą decyzję.

Wyjaśnił, że w uzasadnieniu uchwały z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność wstępnego zbadania przez organ w pierwszej kolejności tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji kontrolowanej uprzednio przez sąd administracyjny, co na ogół będzie wymagało zapoznania się z uzasadnieniem wyroku. Zasadnicze trudności powstaną wówczas, gdy sąd nie sporządzi uzasadnienia wyroku, w razie oddalenia skargi i zaniechania przez stronę wystąpienia ze stosownym wnioskiem. Sprawi to, że przeprowadzenie takiego badania, będzie musiało ograniczyć się do analizy dostępnych organowi administracji publicznej oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie informacji.

Sąd podkreślił, że taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, bowiem Sąd nie sporządził uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Kr 3380/00. Jednak zdaniem Sądu taką wstępną analizę organ przeprowadził i pozwala ona na przyjęcie, że tożsame zarzuty - z przedstawionymi we wniosku o stwierdzenie nieważności - skarżący zgłaszali już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Zauważył, że z odpowiedzi na skargę Świętokrzyskiego WINB wynika wprost, że skarżący podnosili zarówno fakt niedoręczenia decyzji PINB w [...] żonie skarżącego, pozostającej z nim we wspólności majątkowej, jak i argumentowali, że organ nie może nakazać rozbiórki części budynku jeżeli budowa dobudowanej części została podjęta po częściowej rozbiórce budynku i połączona z nim trwale, w taki sposób, że jej rozbiórka wymagałaby doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie może być zatem wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydając ww. orzeczenie miał na uwadze zarówno fakt skierowania decyzji tylko do skarżącego - a zatem podnoszonego we wniosku o stwierdzenie nieważności kwalifikowanego w ocenie stron - naruszenia art. 52 Prawa budowlanego, jak i ewentualnej niewykonalności decyzji, a więc przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Dalej Sąd argumentował, mając na względzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a, że nawet przy braku wskazanego dokumentu, trudno byłoby przyjąć w okolicznościach niniejszej sprawy, że Sąd kontrolujący decyzję wydaną w postępowaniu zwyczajnym nie wziął pod uwagę ewentualnych przesłanek stwierdzenia nieważności. W konsekwencji przyjął, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się wad skutkujących stwierdzeniem nieważności aktu, którego stwierdzenia nieważności domagali się skarżący we wniosku, to należało zgodzić się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że zastosowanie znajdował art. 61a § 1 k.p.a.

Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Jednocześnie zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2157, ze zm.; dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 i art. 157 § 1 i 2 k.p.a., a nadto art. 170 i art. 171 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie rzeczonych przepisów w realiach przedmiotowej sprawy i bezpodstawne przyjęcie w ślad za organem, że nie zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące dopuszczalność postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. z uwagi na to, że decyzja ta podlegała już kontroli sądu co do jej zgodności z prawem, bowiem wyrokiem z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 3380/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżących na ww. decyzję;

2. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., a także art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został dostatecznie wyjaśniony przez organ przed którym toczyły się postępowania w niniejszej sprawie i bezpodstawnym przyjęciu, iż prawidłowo odmówił on wszczęcia postępowania wywołanego wnioskiem z dnia 28 czerwca 2019 r., mimo braku podjęcia stosownych czynności zmierzających do zweryfikowania, czy postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zakończone wyrokiem oddalającym skargę skarżących na decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. w istocie dokonało kompleksowej oceny tejże decyzji, co do której skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności i poprzestanie w tym zakresie jedynie na treści pisma Świętokrzyskiego WINB z dnia 6 marca 2001 r., znak [...] stanowiącego odpowiedź na skargę do sądu, podczas gdy ocena taka była możliwa w zasadzie jedynie na podstawie analizy treści skargi złożonej do sądu administracyjnego przez skarżących oraz sentencji orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydanego w sprawie II SA/Kr 3380/00, skutkiem czego nie zostało stwierdzone niedopełnienie obowiązków w tym zakresie przez organ, co z kolei doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci uchylenia postanowienia organu ponownie rozpoznającego sprawę i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w całości;

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niepełne wyjaśnienie w treści wyroku oddalającego skargę stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych przez skarżących w skardze na postanowienie z dnia [...] października 2019 r. a także brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej tegoż rozstrzygnięcia.

W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenie solidarnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie zrzekł się również rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wymienione w treści art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 i art. 157 § 1 i 2 k.p.a., a nadto art. 170 i art. 171 p.p.s.a. nie jest zasadny. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Granice wyłączające dopuszczalność odstąpienia od skutków prawnych prawomocnych orzeczeń wyznaczona jest regulacją powagi rzeczy osądzonej. Według art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Wyznaczone granice mocy prawomocnego wyroku sądu administracyjnego wymagają ustalenia przedmiotu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji wyznaczenia powagi rzeczy osądzonej wypełni przesłankę, której wystąpienie daje podstawy do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. zgodnie z którą z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Te inne uzasadnione przyczyny to niedopuszczalność wszczęcia postępowania z tego względu, że przepisy prawa wyłączają dopuszczalność podjęcia postępowania w sprawie. Do tej grupy przyczyn regulowanej przepisami prawa należy prawomocność orzeczenia sądu wyznaczona powagą rzeczy osadzonej, o której stanowi powołany powyżej art. 170 w związku z art. 171 p.p.s.a.

Dla ustalenia w sprawie podstaw zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09 (ONSA i WSA 2010/2/18), która wskazuje, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a.". Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zmiana przez uchylenie art. 157 § 3 k.p.a. nie podważyła związanie składów orzekających jej mocą. Dlatego też ustalenie powagi rzeczy osądzonej wyprowadzonej z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w razie wyroku oddalającego skargę wyprowadzić można z regulacji, że sąd obowiązany jest rozpoznać sprawę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie będąc związany granicami i zarzutami skargi. Obowiązkiem zatem sądu jest poddanie badaniu zaskarżonej decyzji przede wszystkim co do wykluczenia kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego uzasadniającego zastosowanie sankcji nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W sprawie nie można wyłączyć, że w takim zakresie pełnym została rozpoznana sprawa sądowoadministracyjna wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2005 r. sygn.. akt II SA/Kr 3380/00. Z akt administracyjnych wynika, że adresatem decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności był B. G., który został uznany za stronę postępowania jako inwestor zakwestionowanych robót budowlanych. Jednocześnie wraz z żoną, która nie została przez organ uznana jako strona postępowania, wniósł skargę do WSA w Krakowie od decyzji ostatecznej Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej rozbiórkę wykonanej lukarny. Sąd wydał powołany wyrok oddalając wniesioną skargę. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę kwestie zarówno braku udziału w postępowaniu żony skarżącego A. G., jak i skierowania nakazu rozbiórki tylko do skarżącego oraz niewykonalności decyzji z uwagi na połączenie lukarny w sposób trwały z budynkiem, były przedmiotem wniesionej skargi, a co za tym idzie podlegały ocenie sądu w ramach prowadzonego postępowania. Rację ma również Sąd I instancji, że okoliczności stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji sąd brał pod uwagę z urzędu, bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika nie tylko możliwość stwierdzenia przez sąd nieważności decyzji w całości lub części, ale obowiązek zbadania w każdej konkretnej sprawie, czy nie zachodzą przyczyny wskazane w art. 156 k.p.a. Niezakwestionowanie przez wojewódzki sąd administracyjny ważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), w tym rażącego naruszenia art. 52 Prawa budowlanego, czy też podnoszonej niewykonalności decyzji, powoduje jednocześnie niedopuszczalność wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności kontrolowanej przez ten sąd decyzji, w oparciu o tożsame przesłanki, które podlegały już ocenie sądu w ramach postępowania zwykłego. Jednocześnie brak uzasadnienia tego wyroku, nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że ten aspekt podmiotowy nie jest objęty powagą rzeczy osądzonej. Rację ma bowiem Sąd I instancji wskazując, za uchwałą NSA sygn. I OPS 6/09, że zasadnicze trudności powstaną wówczas, gdy sąd nie sporządził uzasadnienia wyroku w razie oddalenia skargi i zaniechania przez stronę wystąpienia ze stosownym wnioskiem. Sprawi to, że przeprowadzenie takiego badania, będzie musiało ograniczyć się do analizy dostępnych organowi administracji publicznej oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie informacji. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie organ poddał analizie posiadane dokumenty i zestawił je z treścią wniosku skarżącego, uznając, że podnoszone we wniosku okoliczności były już przedmiotem oceny sądu. Należy zatem przyjąć, że oddalenie skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Próby stwierdzenia nieważności decyzji skontrolowanej już przez Sąd, (który oddalił skargę na niezgodność decyzji z prawem), są w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1000/09, LEX nr 1613128).

W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., a także art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Organ administracji publicznej wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej prawidłowo ustalił okoliczności stanu faktycznego w oparciu o posiadane dowody i wyprowadził prawidłowy wniosek o powadze rzeczy osądzonej w zakresie stanowiącym przedmiot rozstrzygnięcia w postępowaniu przed WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 3380/00. Skarżący kasacyjnie podważa te ustalenia jedynie na zasadzie polemiki, nie przedkładając żadnych dowodów, które przeczyłyby ustaleniom organu. Należy przy tym zauważyć, że możliwość wszczęcia postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji, której zgodność z prawem została już z wynikiem pozytywnym zweryfikowana przez sąd administracyjny, podlega ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd kontroli, z drugiej zaś fakt korzystania przez kształtujące je wyroki z przymiotu powagi rzeczy osądzonej. W świetle powyższego nie powinna budzić wątpliwości poprawność rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, do którego został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Organ administracyjny nie może bowiem w ogóle zajmować się oceną przebiegu i wyniku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności. Przedmiotem oceny organu mogą być tylko te okoliczność, które jednocześnie nie były przedmiotem oceny w postępowaniu sadowoadministracyjnym, a jak ustalił organ podnoszone przez stronę okoliczności we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę, były już przedmiotem oceny sądu. Ponadto należy zauważyć, że postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego jest aktem formalnym, a nie merytorycznym. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może zatem formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, jakim w przypadku żądania stwierdzenia nieważności decyzji jest ocena danej decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Przy czym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2018 r. II OSK 2226/18, LEX nr 253688). Ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe uwagi podnieść należy, że uzasadnienia zaskarżonego wyroku spełnia kryteria określone w omawianym przepisie, zawiera wszystkie wymagane nim elementy i jako takie poddaje się kontroli kasacyjnej. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala ustalić, jakimi przesłankami kierował się Sąd Wojewódzki oddalając skargę na zakwestionowane postanowienie. Prawidłowo umotywował, że nie ma obecnie możliwości stwierdzenia w postępowaniu administracyjnym nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę lukarny. Sformułowany bowiem w art. 170 p.p.s.a. pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego, statuujący jego moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy nadzoru budowlanego. Nie mogłaby bowiem zapaść w tym postępowaniu decyzja inna, niż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2005 r. uznający prawidłowość tej decyzji. Uzasadniało to zatem odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie przyjął w zaskarżonym wyroku, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i uprawnia organ do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.