Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 lipca 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 610/19 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 29 października 2019 r., II SA/Wr 610/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę J. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] (DWINB) z [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie nakazu wykonania bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) z [...] maja 2019 r., nr [...], nakazującej P. G. i B. G. wykonanie w terminie 12 miesięcy od dnia ostateczności powyższego nakazu ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego. W wyroku przywołano ustalenia organu powiatowego, który eksponował, że będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek gospodarczy położony na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] nie jest zlokalizowany równolegle do granicy z działką sąsiednią i przylega do ogrodzenia między posesjami. Organ ten wyjaśnił, że obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065, rozp. MI 2002) przewidywały dla zabudowy jednorodzinnej dopuszczenie usytuowania budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Wymiary zrealizowanego budynku gospodarczego nie przekraczają określonych w przepisach, co sprawiło, że lokalizację budynku przy granicy z sąsiednią działką uznano za dopuszczalną. Jednak z ustaleń zawartych w § 271 rozp. MI 2002 wynika, że odległość między zewnętrznymi ścianami budynków zlokalizowanych na sąsiadujących działkach, niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, tj. między budynkiem gospodarczym a zlokalizowanym w granicach sąsiedniej nieruchomości domem jednorodzinnym powinna wynosić 8 m. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że taka odległość nie została zachowana. Budynek zlokalizowano przy granicy z sąsiednią nieruchomością, a stosownie do treści § 272 ust. 3 rozp. MI 2002, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 tegoż rozporządzenia.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że PINB w swej decyzji nakazowej wywodził, iż stwierdzenie nieprawidłowości odnośnie zgodności z prawem wykonanych robót prowadzi do uruchomienia procedury naprawczej określonej w art. 50 oraz art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm., uPb). Natomiast zgodnie z regułami określonymi w tych przepisach, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb, nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, informując, że w razie niewykonania w określonym terminie obowiązków nakazanych decyzją, zostanie wydana decyzja nakazująca rozbiórkę budynku.

Wg PINB czynności wyjaśniające podjęte w toku postępowania doprowadziły do takich ustaleń faktycznych, które eliminują możliwość orzekania w sprawie w inny sposób, a ze względu na sprzeczne ze sobą stanowiska przesłuchanych w toku postępowania stron nie jest możliwe stwierdzenie, czy roboty polegające na zrealizowaniu przedmiotowego budynku gospodarczego wykonano przed, czy po dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych polegających na wzniesieniu tego budynku. W konsekwencji organ powiatowy stwierdził, że nieuprawnione byłoby traktowanie tych robót, jako wykonanych samowolnie, niemożność wyeliminowania wątpliwości związanych z datą realizacji spornych robót budowlanych nie stanowiłaby wystarczającej przesłanki dla zajęcia takiego stanowiska.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła J. A.

W wyroku przytoczono dalej, że DWINB powołaną na wstępie decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu dowodowym wykazano, że powstały budynek jest zlokalizowany zgodnie ze zgłoszeniem. Kwestią sporną w sprawie jest natomiast data jego budowy. J. A. oraz Z. A. utrzymują, że obiekt powstał przed dokonaniem zgłoszenia, tj. latem 2009 r., natomiast P. G., B. G. i J. G. zeznali pod rygorem odpowiedzialności karnej, że budynek powstał po dopełnieniu wszelkich formalności, tj. w marcu 2010 r. Świadek wskazany przez J. A. – M. G. – nie potwierdził daty powstania przedmiotowego budynku na 2009 r. Z. A. jedynie pisemnie (bez rygoru odpowiedzialności karnej) oświadczył, że podtrzymuje zeznania żony i wniósł o pominięcie dowodu z jego wyjaśnień z powodu częstego przebywania poza granicami kraju. Organ II instancji uznał przeto, że jego oświadczenia posiadają mniejszą wartość dowodową od zeznań złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej. W tych okolicznościach organ odwoławczy przyjął datę wykonania przedmiotowych robót jako marzec 2010 r.

DWINB podzielił stanowisko organu powiatowego, że w toku postępowania stwierdzono brak zgodności z przepisami w zakresie wymogów zawartych w rozp. MI 2002 w zakresie jego § 272 ust. 3, w aspekcie konieczności wykonania odpowiednich zabezpieczeń ogniochronnych. Wskazuje to na konieczność i właściwość nałożonego decyzją PINB obowiązku. Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest dowodów potwierdzających istnienie niewykonalności zaskarżonej odwołaniem decyzji.

Konkludując, organ odwoławczy nie dostrzegł uchybień w zakresie art. 7, 77 i art. 80 K.p.a., gdyż zgodnie ze wskazaniami wydanego w sprawie uprzednio wyroku WSA we Wrocławiu z 20 września 2017 r., II SA/Wr 483/17, organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o przesłuchania stron i świadków.

Decyzję DWINB zakwestionowała J. A. poprzez skargę skierowaną do WSA we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji poprzedzającej organu I instancji.

W skardze zostały podniesione tożsame zarzuty z zawartymi w odwołaniu.

Dodatkowo skarżąca zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie art. 6, 8, 75 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., przez brak pełnych ustaleń stanu faktycznego, dokładnego wyjaśnienia oraz kompleksowej oceny zebranych dowodów, m. in.: 1) brak jednoznacznego dokonania pomiaru przedmiotowego budynku gospodarczego przy udziale stron, szczególnie jego długości; 2) brak przeprowadzenia czynności oględzin w celu wyjaśnienia możliwości technicznych i sposobu wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego wobec zgłoszonego przez skarżącą zupełnego braku możliwości i miejsca na wykonanie przedmiotowych robót.

Skarżąca wyjaśniła, że wykonanie nakazanych robót budowlanych nie doprowadzi do stanu zgodnego z prawem, tj. do zachowania warunków określonych w przepisach powołanego powyżej rozporządzenia. Ocena wykonanych robót budowlanych powinna być dokonana na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wykonania robót, dopiero ich skutki mogą być rozważane wedle prawa obowiązującego w dacie orzekania.

Zdaniem skarżącej, w realiach przedmiotowej sprawy termin określony w zaskarżonej decyzji na wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego i to na niewielkim odcinku terenu, w obecnych czasach i stanie zaawansowania technologicznego, jest zbyt odległy.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki podzielił ustalenia faktyczne i ocenę organów nadzoru budowlanego związanych z datą wybudowania spornego budynku eksponując, że uzupełniono materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z prawomocnego wyroku z 20 września 2017 r., przeprowadzając postępowanie wyjaśniającego w oparciu o kryteria art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Również ocena materiału dowodowego przeprowadzona w tym zakresie – w ocenie sądu a quo – nie narusza art. 80 K.p.a. W tym aspekcie eksponowano regułę związania wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku II SA/Wr 483/17 wydanym w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Podkreślono, że w wyroku tym przesądzono, że przedmiotowy budynek prawidłowo został zakwalifikowany jako budynek gospodarczy i mógł zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia, a uwzględnienie skargi w powyższej sprawie podyktowane było koniecznością uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów ze źródeł osobowych.

Sąd orzekający w sprawie II SA/Wr 610/19 doszedł do wniosku, że wytyczne z uprzedniego wyroku zostały zrealizowane przez organy nadzoru budowlanego w ponownie prowadzonym postępowaniu, uzupełniono materiał dowodowy we wskazywanym w wyroku II SA/Wr 483/17 kierunku, zastosowano się także do oceny zawartej w tym wyroku, gdy idzie o kwestie materialnoprawne. Za nietrafne uznano kwestionowanie przez skarżącą długości przedmiotowego obiektu, skoro ustalono ją w trakcie oględzin prowadzonych z udziałem J. A. Dodatkowo podkreślono, że według stanu prawnego obowiązującego w dacie zaskarżonej decyzji prawodawca dopuszcza usytuowanie przy granicy działki budynku gospodarczego o długości nie większej niż 6,5 m.

Zdaniem sądu pierwszej instancji pomimo, że przedmiotowy obiekt spełniał kryteria uprawniające do sytuowania bezpośrednio przy granicy pod względem gabarytów i funkcji, to jednak w istniejącym stanie, nie spełniał on (i nie spełnia) wymagań wynikającym z § 271 i 272 ust. 3 rozp. MI 2002, do których to przepisów odsyła jego § 12. Zasadnie – zdaniem sądu wojewódzkiego – organy rozważały w niniejszej sprawie kwestię zaistnienia przesłanek warunkujących podjęcie działań naprawczych w oparciu o przepis art. 51 ust.1 pkt 2 uPb. Trafnie także przyjęto, że wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w odpowiedniej klasie odporności ogniowej usunie stan niezgodności z § 271 i § 272 ust. 3 rozp. MI 2002 i w efekcie doprowadzi przedmiotowy budynek do stanu zgodnego z prawem. Dopiero, gdy nie ma możliwości do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ może podjąć decyzję o nakazie rozbiórki. Zdaniem sądu pierwszej instancji taki przypadek nie zachodził, co się zaś tyczy zarzutów odnośnie niewykonalności ściany oddzielenia pożarowego, to skonkretyzowanych okoliczności w tym aspekcie w skardze nie podniesiono. Gdy idzie o termin wykonania tych robót, to sąd pierwszej instancji uznał go za realny i pozwalający na wykonanie określonych w nakazie robót.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2, art. 177 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) wywiodła J. A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

Wyrokowi sądu pierwszej instancji zarzuca się:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 "kpa" poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i dokonanie oceny z pominięciem "zapisów" obowiązującego dla inwestycji planu miejscowego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) § 12 ust. 2 i ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002 poprzez ich nieprawidłową interpretację i niezastosowanie ust. 2 § 12 tegoż rozporządzenia, w sytuacji, gdy dla terenu działki inwestycyjnej obowiązuje plan miejscowy i stosownie do tegoż przepisu "zapisy" tego planu stanowią samodzielną podstawę i wykluczają zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 3 cyt. rozporządzenia, a przez jego bezpodstawne zastosowanie naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb;

b) art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 15 ust. 3 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945 ze zm., Upzp), poprzez zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002, mimo iż wykracza poza zakres delegacji ustawowej określającej sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granic przyległych nieruchomości, gdy kwestię tę reguluje plan miejscowy.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi,

2. zasądzenie od DWINB na rzecz skarżącej kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca kasacyjnie a podstawie art. 176 § 2 Ppsa, zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie,

W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych podkreślono, że regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002 dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1.5 m ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu działki nie obowiązuje plan miejscowy. W przypadku zaś, gdy plan taki uchwalono, jego "zapisy" w omawianym zakresie są wiążące (tak w wyroku NSA z 30 stycznia 2019 r., II OSK 560/17).

J. A. wskazuje, że obowiązujący na terenie działki inwestycyjnej plan zagospodarowania przestrzennego – uchwała Rady Miejskiej w Bystrzycy Kłodzkiej z 29 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2011 r., Nr 3, poz. 35, dalej: MPZP) – dla terenu oznaczonego symbolem D15MN dopuszcza realizacje obiektów budowlanych przy granicy działek.

Zdaniem tejże strony w tym stanie rzeczy, zarówno sąd pierwszej instancji, jak też organy obu instancji błędnie zastosowały § 12 ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002 i w konsekwencji dopuściły się naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 15 ust. 3 pkt 8 Upzp, jak też przepisów prawa budowlanego – art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb. W ocenie skarżącej kasacyjnie organy obu instancji nie wyjaśniły okoliczności związanych z ustaleniami MPZP, a to skutkowało dla procesu odnośnie do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera przeto ocenę zarzutów kasacyjnych.

A. Zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 "k.p.a." – przyjmując, że chodzi o odpowiednie przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) – został sformułowany formalnie wadliwie. Skarga kasacyjna służy kwestionowaniu wszak orzeczenia sądu administracyjnego, ten zaś nie stosuje przepisów K.p.a. Biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, z. 1 poz. 1) uznać trzeba, że powyższe uchybienie nie może bezwarunkowo dyskwalifikować przedmiotowej skargi kasacyjnej. Nie można oddalić bądź odrzucić skargi kasacyjnej z tego tylko powodu, że treść zarzutów nieporadnie sformułowana w petitum została następnie doprecyzowana w uzasadnieniu (por. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 382). Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania takiego zarzutu kasacyjnego. Przyjdzie zatem uznać, że skarżącej kasacyjnie – wziąwszy pod uwagę, że jej skargę oddalono na podstawie art. 151 Ppsa – idzie o zakwestionowanie zastosowanie cyt. przepisu przez WSA we Wrocławiu, w związku z przywołanymi w skardze kasacyjnej przepisami K.p.a.

Podniesienie zarzutu uchybienia wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów K.p.a. przez organy nadzoru budowlanego odnoszących się do reguł przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w ocenie Sądu Naczelnego nie jest skuteczne, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa w skardze kasacyjnej nie zamieszczono uzasadnienia tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej. Z treści skargi kasacyjnej nie sposób dociec na czym miałoby polegać uchybienie im, a jeśli posiłkować się sformułowaniem użytym we wniesionym środku odwoławczym odnośnie nie wyjaśnienia przez organy obu instancji "tych okoliczności" przyjdzie stwierdzić, że z przywołanych przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. wynika obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceniania na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z przepisów Kodeksu wynika, że obowiązek dowodzenia ogranicza się do faktów, tymczasem stawiając zarzut naruszenia wyłuszczonych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. J. A. odnosi go do treści przepisów (a nie "zapisów" – uwaga Sądu) MPZP i braku ich uwzględniania, przy wykładni i stosowaniu przepisów rozp. MI 2002. Prawidłowość zastosowania przepisów tego aktu normatywnego podlega zaś odrębnemu badaniu.

B. Istota argumentacji strony skarżącej kasacyjnie sprowadza się do wywodu, wedle którego brzmienie § 12 ust. 2 rozp. MI 2002 odwołujące się w swej treści w aspekcie sytuowania zabudowy w granicy działki sąsiedniej lub w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy obowiązujący w danym terenie taki plan przewiduje ustalenia co do zabudowy w relacji do granicy działki sąsiadującej, nie pozwala stosować dalszych przepisów § 12 rozp. MI z 2002, w szczególności jego § 3 i § 4 pkt 3. Stanowisko to skarżąca kasacyjnie funduje na stwierdzeniu, iż obowiązujący dla terenu inwestycji MPZP zawiera – dla konturu D15MN – takie ustalenia, z których wynikać ma niedopuszczalność lokalizowania zabudowy przy granicy działek. W szczególności wskazano na § 8 ust. 16 i 17 oraz § 216 ust. 3 pkt 2 lit. c MPZP. Ta argumentacja nie jest jednak trafna.

Z treści przywoływanych w skardze kasacyjnej przepisów § 8 ust. 16 i 17 MZPZ wynika odpowiednio, że "Planowane garaże indywidualne wolno stojące oraz budynki gospodarcze dopuszcza się wyłącznie na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną" oraz "Budynkom gospodarczym i garażowym, dopuszczonym do lokalizowania na działkach z zabudową jednorodzinną, należy nadać dachy o formie analogicznej jak dla zabudowy mieszkaniowej". Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje, że kontur D15MN w MPZP przeznaczony jest dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 216 ust. 1 MPZP). W treści zaś przywoływanego w skardze kasacyjnej § 216 ust. 3 pkt 2 lit. c MPZP w aspekcie zasad zagospodarowania terenu, prawodawca miejscowy dopuszcza "lokalizowanie... budynków gospodarczych i garaży towarzyszących zabudowie, na zapleczu działki". Wbrew przeto stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej obowiązujący dla obszaru inwestycyjnego MPZP nie zawiera nakazu budowy takich budynków, jak objęty przedmiotowym postępowaniem administracyjnym, wyłącznie bezpośrednio w granicy działki, bądź w odległości 1,5 m od tej granicy.

C. Powyżej wskazane wywody prowadzą do wniosku, że nie jest trafna podstawa kasacyjna odnośnie naruszenia § 12 ust. 2 i ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002 poprzez ich "nieprawidłową interpretację" i niezastosowanie tego pierwszego przepisu. Skoro treść MPZP nie zawiera ustaleń, o których mowa w § 12 ust. 2 rozp. MI 2002, to w grę wchodzi stosowanie dalszych przepisów § 12 tegoż rozporządzenia. Z powyższych względów nie jest trafny zarzut błędnego zastosowania przepisu § 12 ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002.

Nie mogła odnieść skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej argumentacja związana z powoływaniem się na judykat – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 560/17, skoro orzeczenie to zapadło w odmiennym stanie faktycznym, gdzie przepisy analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawierały ustalenia odnośnie lokalizowania określonych budynków bezpośrednio przy granicy działki.

D. W konsekwencji nie jest także skuteczny zarzut naruszenia § 12 ust. 4 pkt 3 rozp. MI 2002, jako przepisu wykraczającego poza zakres delegacji ustawowej, skarga kasacyjna nie zawiera w tym ostatnim aspekcie uzasadnienia tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej. Nie może takiego uzasadnienia stanowić wywodzenie o naruszeniu przepisów art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 15 ust. 3 pkt 8 Upzp, z których wynika odpowiednio, że "W planie miejscowym określa się obowiązkowo:...zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów" oraz "W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb:...sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych oraz pokrycie dachów". Rozp. MI 2002 wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 uPb, zatem uzasadnianie stwierdzenia naruszenia zakresu delegacji ustawowej do wydania cyt. rozporządzenia – w zakresie regulacji zawartej w § 12 ust. 4 pkt 3 tegoż rozporządzenia – poprzez wywodzenie o naruszeniu w ten sposób przepisów art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 15 ust. 3 pkt 8 Upzp, nie może zostać uznane za skuteczne.

E. W następstwie powyższych uwag nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez jego zastosowanie, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zresztą próżno doszukać się uzasadnienia tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej. Na s. 4 uzasadnienia środka odwoławczego ograniczono się do stwierdzenia naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, zatem wskazano inny przepis cyt. ustawy, niż wyłuszczony w podstawie kasacyjnej oznaczonej pkt. II. 2) a).

F. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 Ppsa.